Fraga de Catasós

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Toro dun castiñeiro da fraga de Catasós, derrubado en 1984 polo furacán Hortensia, cunha idade estimada de 270 anos.

A fraga de Catasós é unha fraga declarada monumento natural no ano 2000, situada no lugar de Quintela, na parroquia de Catasós, no concello pontevedrés de Lalín. Tamén se coñece co nome de carballeira de Quiroga, xa que a maior parte dos exemplares dominantes son carballos, aínda que salienta polos seus senlleiros castiñeiros (tamén se lle chamada souto), algúns de varios centos de anos, 5 metros de circunferencia e máis de 30 metros de altura (os máis altos de Europa).

Descrición[editar | editar a fonte]

É un reduto de fraga (bosque caducifolio mixto atlántico) que ocupa unha superficie total 4.5185 hectáreas. Aséntase sobre micacitas metamórficas prehercínicas básicas, que dan lugar a solos pardos acedos, de alta produtividade forestal. A área pertence á rexión eurosiberiana, provincia atlántica-europea e subprovincia cántabro-atlántica, e adscríbese ao sector galaico-portugués. Encóntrase nunha zona de transición entre o dominio climático oceánico de montaña e oceánico húmido con tendencia á aridez estival, cunha precipitación media anual de 1.290 mm, unha temperatura media de 12,7 °C e unha media de 293 días libres de xeadas. Sitúase a unha altitude aproximada de 550 m sobre o nivel do mar.

Especies de importancia[editar | editar a fonte]

Como herbáceas salienta:

  • Narcissus cyclamineus, amarelle endémico de Galiza e norte de Portugal, recollida no anexo II da Directiva Hábitats e considéranse vulnerables en Galicia;

Como animais salienta:

Turismo[editar | editar a fonte]

A fraga pódese visitar, é de de gran singularidade e beleza, e onde encontramos carballos e castiñeiros centenarios. Atópase preto da estrada N-525 dirección de Santiago de Compostela a Ourense, a uns 4 quilómetros da vila de Lalín. Posúe unha curta e sinxela ruta para practicar sendeirismo, un paseo fluvial a través da fraga moi ben sinalizada.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]