Carlos Zubillaga

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Carlos Zubillaga
Nacemento 1941
  Montevideo
Nacionalidade Uruguai
Educado en Universidade da República e Facultad de Filosofía y Letras de la Universidad de Buenos Aires
Ocupación genealogista
editar datos en Wikidata ]

Carlos Alberto Zubillaga Barrera, nado en Montevideo en 1941, é un historiador, xenealoxista e docente universitario uruguaio. Membro de honra da Real Academia Galega.[1].

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Licenciouse en 1973 en historia pola Universidade da República e no ano 2001 logrou o doutoramento na Universidade de Buenos Aires. Foi membro do Consello da Facultade de Humanidades e Ciencias (desde 1989 denominada Facultade de Humanidades e Ciencias da Educación) da súa alma máter en representación, ao longo do tempo, da Orde Estudantil, da Orde dos Diplomados e da Orde Docente. Ademais foi decano desa facultade durante dous mandatos: 1989-1993 e 1993-1997, e tamén integrante do Consello Directivo Central (CDC) da Universidade da República entre os anos 1988-1997 e nesa universidade exerceu como profesor titular de historia da historiografía, e de teoría e metodoloxía da historia, director do Departamento de historioloxía, coordinador do Instituto de Ciencias Históricas e director do Centro de Estudos Galegos (Cegal).

Foi Profesor de teoría e metodoloxía da historia no Instituto de Profesores Artigas (IPA) de Montevideo, entre os anos 1971-1977, director do Seminario de Formación de Investigadores en Historia no Centro Latinoamericano de Economía Humana (CLAEH) de Montevideo, profesor de historia da cultura (1979-1985) e de historia latinoamericana e nacional (1983-1985), no Instituto Teolóxico do Uruguai "Monseñor Mariano Soler".

Desenvolveu diversas investigacións temáticas de indagación histórica e dende unha perspectiva multidisciplinar. Representante da denominada Nova Historia contribuíu á renovación historiográfica uruguaia que comezou a mediados da década de 1960, converténdose nun dos principais referentes da historiografía uruguaia contemporánea e mais da reflexión teórico-metodolóxica da historia.[2] Prestou tamén unha especial atención á xenealoxía, preocupado pola difusión dos seus novos aspectos teórico-metodolóxicos e da súa cualidade de ciencia auxiliar da historia, considerándose discípulo de Juan Alejandro Apolant, autor da monumental Génesis de la Familia Uruguaya. Tamén é un recoñecido investigador do galeguismo político e, particularmente, da súa proxección no continente americano.[3]

Colaborou coa revista Semanario Aquí (1983-1986), 

Obra[editar | editar a fonte]

  • Los niños de la guerra. Montevideo, Linardi y Risso, 2013
  • Relixión e rexiosidade na temperá emigración galega a Uruguai, A Coruña, Real Academia Galega, 2012.
  • Cultura popular en el Uruguay de entresiglos (1870-1910), Montevideo, Linardi y Risso, 2011. (Premio Bartolomè Hidalgo 2011 ao mellor ensaio histórico).
  • Perfiles en sombra. Aportes a un diccionario biográfico de los orígenes del movimiento sindical en Uruguay. Montevideo, Librería de la Facultad de Humanidades y Ciencias de la Educación, 2008.
  • Historia e Historiadores en el Uruguay del siglo XX, Montevideo, Librería de la Facultad de Humanidades y Ciencias de la Educación, 2002.
  • "O exilio galego en Montevideo: ¿subsidiario ou autónomo?" en Congreso Internacional o Exilio Galego (2001. Santiago de Compostela), 2001, ISBN 84-96530-29-9, págs. 393-420
  • Carlos Gardel (Prólogo de Jorge Luis Borges), Madrid, Ediciones Jucar, 1976.
  • Artigas y los Derechos Humanos, Montevideo, Edición del Comité Central Israelita del Uruguay, 1966.
  • Herrera. La encrucijada nacionalista (en colaboración). Montevideo, Editorial Arca, 1977.
  • Cristianos y cambio social en el Uruguay de la modernización (1895-1919), canda Mario Cayota, Montevideo, Ediciones del CLAEH, 1982 (edición mimeografiada). CLAEH - Ediciones de la Banda Oriental, Montevideo, 1989.
  • "Castelao y el Uruguay." en Actas Congreso Castelao (Santiago de Compostela, 24-29 novembro 1986). Justo G. Beramendi e Ramón Villares eds. Cursos e Congresos nº 62. Servizo de Publicacións da Universidade de Santiago de Compostela. 1989. ISBN 84-7191-568-5 (tomo I). ISBN 84-7191-570-7 (obra completa) DL C 1308-1989. Páxs. 163-170.
  • A prensa galega de inmigración en Uruguay. Vigo, Consello da Cultura Galega, 1996
  • Los cruceiros del Montevideo antiguo.Montevideo, Patronato da Cultura Galega, 1967

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]