Albal está situado entre a Albufeira e as últimas elevacións da serra Perenchiza. O terreo en que se sitúa é a chaira de aluvión que conforma toda a comarca da Horta de Valencia. Formada polos sedimentos acumulados ao longo de millóns de anos polos numerosos barrancos de escorrentía da zona.
Esta regado polo Xúcar por medio do Caldeirón Real e do Turia por medio do de Favara, que ten o seu fin neste termo. As súas augas son repartidas a todo o termo pola Quenlla de Albal. Atópase preto do Parque Natural da Albufeira
O seu clima é mediterráneo con temperaturas suaves no inverno e no verán. A maior parte das precipitacións teñen lugar na primavera e no outono. Frecuentemente, no outono teñen lugar choivas torrenciais xeradas polo fenómeno da gota fría. Ocasionalmente prodúcense desbordamentos dos barrancos citados.
A orixe do municipio remóntase á época musulmá cando foi fundada unha alquería árabe ou casa de campo da época, que recibiu o nome de Alboayal e que, en 1238, o rei Xaime I de Aragón doou a Gil d'Atrosillo, quen seis anos máis tarde, vendeuna ao cabido Catedralicio de Valencia, que conservou definitivamente o señorío.
A súa poboación é de 15.084 habitantes en 2008, aínda que con tendencia á alza debido á gran cantidade de terreo en que se está edificando. A maior parte dos novos chegados son da mesma provincia.
Ermida de Santa Anna. Edificada sobre un pequeno montículo, onde a tradición sinala que foi atopada a súa imaxe; é patroa de Albal. O edificio é amplo con arcadas oxivais, con atrio e coro alto, sendo restaurada en 1943 e en 2005. Tamén é venerado alí San Brais, patrón do pobo. A paraxe está cuberta de piñeiros, con ampla praza e fonte, sendo lugar de romaría durante as festas patronais, o 3 de febreiro e o 26 de xullo, instalándose entón postos para a venda do típico "porrat".
Igrexa Parroquial da nosa Señora dos Ánxeles. Construída en 1697.
.svg){kind=small}
