Imperio Alemán

Deutsches Kaiserreich Imperio Alemán
↓ 1871–1918 ↓
Bandeira Escudo
Lema: Gott mit Uns "Deus connosco"
Himno: Heil dir im Siegerkranz (non oficial)
Mapa do Imperio Alemán de 1871 a 1918.
Capital	Berlín
Lingua	alemán
Goberno	Monarquía constitucional
Káiser (Emperador)
• 1870-1888	Guillerme I
• 1888	Federico III
• 1888-1918	Guillerme II
Reichskanzler (Chanceler)
• 1871-1890	Otto von Bismarck
• 1909-1917	Theobald von Bethmann-Hollweg
• 1918	Maximilian von Baden
Período histórico	Idade Contemporánea
• Unificación	1871
• Disolución	9 de novembro de 1918
Superficie
• 1871	540,766 km²
Poboación
• 1871 est.	41.058.792
Densidade	75.927,1/km²
• 1890 est.	49,428,470
• 1910 est.	64,925,993
Moeda	Marco-ouro (até 1914) Marco-papel (1914-1923)
Precedido por Sucedido por Federación Alemá do Norte Reino de Bavaria Reino de Württemberg Gran Ducado de Baden Gran Ducado de Hesse República de Weimar Cidade Libre de Danzig Segunda República de Polonia Lituania Sarre República de Alsacia-Lorena

O termo Imperio Alemán (en alemán Deutsches Kaiserreich) ou Segundo Reich ou Alemaña Guillermina utilízase para referirse a Alemaña na época da súa consolidación, comprendida entre a unificación do 18 de xaneiro de 1871, até a abdicación do Kaiser (emperador) Guillerme II o día 9 de novembro de 1918. Os alemáns, para referirse ao imperio durante o goberno do Kaiser, adoitan empregar o termo Kaiserreich, que tamén foi usado por historiadores non alemáns.

Historia

Xurdimento

O segundo reich foi fundado o 18 de xaneiro de 1871 tras a vitoria de Prusia na Guerra franco-prusiana e supuxo a unificación dos diferentes estados alemáns ao redor de Prusia, excluíndo a Austria. Prusia converteuse en Alemaña, baixo o liderado do chanceler Otto von Bismarck, quen foi o verdadeiro artífice da unificación.

Desenvolvemento

Coa chegada do Imperio, iníciase un período de gran desenvolvemento de Alemaña en todos os campos: científico, económico, xeográfico, político e militar. A partir dese momento, Alemaña transfórmase xunto ao Imperio Británico nunha das dúas grandes potencias mundiais.

Desde entón e durante as seguintes dúas décadas establécense os chamados "sistemas bismarckianos", que dominan a política europea nese período. Entre 1884 e 1885 Bismarck convoca a conferencia de Berlín, na que as potencias establecen as pautas para a repartición colonial de África.

Coa coroación de Guillerme II como Kàiser, comeza un enfrontamento entre este e Bismarck, que provoca a caída do chanceler. O emperador será incapaz de continuar coas políticas implantadas por Bismarck e Alemaña vese cada vez máis incapaz de manter o equilibrio europeo, que para entón era máis que nunca a base do equilibrio mundial.

Caída do Imperio

En 1914 estala a Primeira Guerra Mundial que, ao provocar a derrota de Alemaña en 1918, marca o fin da dinastía Hohenzollern. As nacións vencedoras impoñen o Tratado de Versalles e con iso iníciase a República de Weimar. O territorio alemán vese novamente dividido.

Epílogo

Durante a República de Weimar, algúns partidos propugnaron sen éxito o retorno á monarquía. Despois, durante a ditadura de Adolf Hitler, os movementos monárquicos foron prohibidos. En 1944, un atentado encabezado por Claus von Stauffenberg puido cambiar a historia, cunha eventual restauración monárquica; pero fracasou por completo.

Finalizado tan negro período, algúns poucos grupos como Tradition und Leben seguen sostendo a causa monárquica, sen maior convocatoria.

O actual xefe da dinastía Hohenzollern é Xurxo-Federico de Prusia.