Frederick Gowland Hopkins

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Nobel prize medal.svg
Frederick Gowland BarHopkins
Frederick Gowland Hopkins nobel.jpg
Datos persoais
Nacemento 20 de xuño de 1861
Lugar Eastbourne (Gran Bretaña)
Falecemento 16 de maio de 1947, 59 anos
Lugar Cambridge (Gran Bretaña)
Soterrada {{{soterrada}}}
Soterrado {{{soterrado}}}
Residencia Gran Bretaña
Nacionalidade Británica
Etnia {{{etnia}}}
Cóncuxe
Fillos {{{fillos}}}
Relixión {{{relixión}}}
Actividade
Campo Medicina, bioquímica
Alma mater King's College London
Guy's Hospital
Instituacións {{{institucións}}}
Sociedades {{{sociedades}}}
Tese {{{tese}}}
Dir. de tese {{{director_de_tese}}}
Dir. tese Thomas Stevenson
Alumnos tese J.B.S. Haldane
Judah Hirsch Quastel
Malcolm Dixon
Alumnos dest. {{{alumnos_doctorais}}}
Coñecido por Polas súas investigacións sobre as enfermidades por carencias na dieta
Influído por
Influíu en
Premios Premio Nobel de Medicina (1929)

[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]

Sir Frederick Gowland Hopkins, nado en Eastbourne (Inglaterra) o 20 de xuño de 1861 e finado en Cambridge o 16 de maio de 1947, foi un bioquímico inglés.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Inicialmente estudou Química na Universidade de Londres e posteriormente Medicina no Hospital Guy. Foi profesor de Fisioloxía Clínica na Universidade de Cambridge e desde 1914 profesor de bioquímica, onde de 1921 a 1943 ocupou a cátedra de sir William Dunn.

De 1930 a 1935, foi presidente da Royal Society e desde 1933 da British Association for the Advancement of Science.

A súa principal contribución investigadora radica no coñecemento das sustancias elementais, aquelas que o organismo necesita adquirir da dieta e que a súa falta condiciona enfermidade. Descubriu que uns alimentos tiñan relación directa co crecemento. Comprobou que o consumo de leite conseguía renovar o crecemento detido dun ser vivo en formación.

Entre os seus descubrimentos están, en 1892 novos métodos para apreciar cuantitativamente o acido úrico dos ouriños, en 1901 métodos de análises do triptófano (aminoácido cristalizado) e, en 1921 métodos para illar o glutatión, composto aminoácido importante na autooxidación celular.

Foi galardoado co Premio Nobel de Medicina en 1929, compartido con Christiaan Eijkman.