Francis Ford Coppola

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Francis Ford Coppola.

Francis Ford Coppola, nado en Detroit (Michigan) o 7 de abril de 1939, é un director de cine estadounidense, amais de guionista, editor de revistas e propietario dunha empresa hostaleira. Membro dunha familia estreitamente vencellada co mundo do cine, Coppola e tío do actor Nicolas Cage, pai da tamén directora directora de cine Sofia Coppola, irmán da actriz Talia Shire e fillo de Carmine Coppola.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Inicios[editar | editar a fonte]

Coppola estudou teatro na Universidade Hofstra, antes de estudar en cinematografía en UCLA. A inicios dos anos 1960, comezou a súa carreira profesional facendo filmes de baixo custo con Roger Corman e escribindo guións. O seu primeiro filme de baixo orzamento notable foi feito para Corman e chámase Demencia 13.

A Coppola ofrecéronlle dirixir un filme baseado na obra musical de Broadway O val do arco iris, protagonizada por Petula Clark -no seu primeiro filme americano- e o veterano Fred Astaire, e producida por Jack Warner, quen quedou desconcertado ó ver o aspecto hippie de Coppola naquela época. Adecuando material obsoleto a unha época onde os musicais non eran populares, Coppola logrou facer un filme semi-exitoso, pero o seu traballo con Clark contribuíu a que ela gañase o seu primeiro nomeamento para o Globo de Ouro como mellor actriz.

En 1971, Coppola gañou un premio Oscar ó mellor guión orixinal xunto con Edmund H. Northon polo filme Patton. Con todo, o seu renome como creador de películas empezou con O Padriño que co-escribiu e dirixiu, e con O Padriño II. Por ambas as películas gañou o Oscar á mellor película.

En 1974, antes de facer O Padriño II, Coppola dirixe o filme A conversación, onde narra a historia dun paranoico fisgón telefónico e experto en espiar a persoas específicas (protagonizado por Gene Hackman) quen se atopa involucrado nun plan secreto para realizar un posible asasinato. Esta película foi candidata ó Oscar á mellor película, polo que Coppola se converteu no segundo director na historia de Hollywood en estrear dúas películas o mesmo ano e ser candidatas ambas ó Oscar á mellor película o mesmo ano. Mentres O Padriño II gañou este premio, A conversación gañou a Palma de Ouro no Festival de Cannes de 1974.

Durante este período tamén escribiu o guión para o remake de 1974, O Gran Gatsby e, produciu a innovadora película de George Lucas, American Grafiti.

Desde 1979[editar | editar a fonte]

Despois do éxito da saga sobre a Familia Corleone, en 1979 realizou Apocalipse now, unha ambiciosa versión da novela de Joseph Conrad O corazón das tebras, ambientada na Guerra de Vietnam. A produción estivo marcada por continuos problemas debidos ás difíciles condicións da rodaxe na selva filipina, ademais dun infarto do seu protagonista Martin Sheen e a aparencia arrogante de Marlon Brando, pero tamén polo esixente nivel creativo imposto polo seu director, quen continuou reescribindo freneticamente o guión durante a rodaxe. Todo iso alimentou o pánico do estudo que financiaba a película, e unha lenda que lle supuxo o sobrenome de Apocalipse/Apocalipse en calquera momento. O filme foi tan admirado como reprobado polos críticos de cine cando se estreou, aínda que alcanzou un resultado de taquilla bastante notable. O filme documental Hearts of Darkness: A Filmmaker's Apocalypse, dirixido por Eleanor Coppola (a esposa de Francis), Fax Bahr e George Hickenlooper, relata a crónica das dificultades do equipo de produción.

Tras ela realiza en 1982 Corazonada, un musical atípico e experimental que supuxo un gran fracaso de taquilla, aínda que cultivo un grande aprecio entre un certo sector de críticos e afeccionados, e que, debido á súa custosa produción que incluíu a reprodución en estudo de parte da cidade de Las Vegas, sumiu ó entón novo estudo de Coppola, American Zoetrope, nun longo período de ruína. Aínda así, en 1983 dirixe A lei da rúa e Rebeldes, ambas as dúas baseadas en novelas de Susan E. Hinton. A pesar de pasar case inadvertida para o público na súa estrea, A lei da rúa constitúe unha das súas obras máis persoais e inspiradas, e ten a gala o descubrimento dun entón descoñecido grupo de novos actores: Matt Dillon, Mickey Rourke, Diane Lane, Vincent Spano e Nicolas Cage, que posteriormente tiveron unha exitosa carreira no cine comercial.

Tamén colaborou con George Lucas como produtor executivo en numerosos proxectos desde 1980, entre eles os filmes experimentais Koyaanisqatsi, Powaqqatsi e Naqoyqatsi do director Godfrey Reggio e Mishima, sobre a vida do escritor xaponés Yukio Mishima.

En 1990, filmou O Padriño III, película coa que conclúe a triloxía sobre a Mafia Italiana nos EUA, que non foi tan admirada polos críticos como o foron as anteriores entregas, pero si foi un éxito de taquilla. A súa filla, Sofia interpretou o papel de Mary, filla de Michael Corleone, tralo abandono de Winona Ryder xusto ó comezo da rodaxe.

Nos últimos anos dedicouse tamén a outros negocios, como a elaboración de viños no Val de Napa de California, coa súa adega Niebaum-Coppola. Tamén produce unha liña de especial de pastas e salsas e abriu hoteis en Guatemala, Belize, e recentemente en Bos Aires, no exclusivo barrio de Palermo.

En 1997, Coppola fundou Zoetrope All-Story, unha revista literaria que publica historias curtas. A revista publicou relatos de ficción de T. C. Boyle e Amy Bloom, e ensaios de David Mamet, Steven Spielberg e Salman Rushdie. Desde a súa fundación, a publicación medrou en reputación para chegar a ser un das máis importantes especializadas na ficción literaria. Coppola serve tanto como editor fundador e publicista de todo tipo de historias.

Os seus fillos seguíronlle na súa carreira cinematográfica. Sofia, a pesar das malas críticas iniciais cultivadas pola súa interpretación en O Padriño III, alcanzou unha gran reputación como directora e guionista cos filmes The Virgin Suicides, Lost in Translation e María Antonieta. Outro fillo, Roman Coppola, tamén realizou algúns filmes. Ademais dos seus fillos, o seu pai, Carmine Coppola, foi un renomeado compositor e músico, e escribiu as melodías de moitos filmes dos seus filmes; o seu sobriño Nicolas Cage é un recoñecido actor, así como a súa irmá Talia Shire (protagonista da saga de Rocky e actriz secundaria da saga O Padriño).

Filmografía selecta[editar | editar a fonte]

  1. Kinsey (2004, co-produtor)
  2. The Rainmaker (1997, director)
  3. Jack (1996, director)
  4. The secret garden (1993, produtor executivo)
  5. Bram Stoker's Dracula (1992, director)
  6. The Godfather III (1990, director)
  7. Tucker: The Man and His Dream (1988, director)
  8. Gardens of Stone (1987, director)
  9. The Cotton Club (1984, director)
  10. Peggy Sue Got Married (1986, director)
  11. The Outsiders (1983, director)
  12. Rumble Fish (1983, director)
  13. One from the Heart (1982, director)
  14. Apocalypse Now (1979, director)
  15. The Godfather II (1974, director)
  16. The Conversation (1974, director)
  17. O padriño (1972, director)
  18. The Rain People (1969, director)
  19. Finian's Rainbow (1968, director)
  20. You're a Big Boy Now (1966, director)
  21. Dementia 13 (1963, director)

Premios[editar | editar a fonte]

Oscars[editar | editar a fonte]

Ano Categoría Película Resultado
1991 Oscar á mellor película O padriño III Candidato
1991 Oscar á mellor dirección O padriño III Candidato
1979 Oscar á mellor película Apocalypse Now Candidato
1979 Oscar á mellor dirección Apocalypse Now Candidato
1979 Oscar ó mellor guión adaptado Apocalypse Now Candidato
1974 Oscar á mellor película A conversación Candidato
1974 Oscar á mellor película O padriño II Gañador
1974 Oscar á mellor dirección O padriño II Gañador
1974 Oscar ó mellor guión orixinal A conversación Candidato
1974 Oscar ó mellor guión adaptado O padriño II Gañador
1973 Oscar á mellor película American Grafiti Candidato
1972 Oscar á mellor dirección O padriño Candidato
1972 Oscar ó mellor guión adaptado O padriño Gañador
1970 Oscar ó mellor guión orixinal Patton Gañador

Premios Globo de Ouro[editar | editar a fonte]

Ano Categoría Película Resultado
1991 Globo de Ouro á mellor película - Drama O padriño III Candidato
1991 Globo de Ouro ó mellor director O padriño III Candidato
1984 Globo de Ouro ó mellor director Cotton Club Candidato
1979 Globo de Ouro á mellor película - Drama Apocalypse Now Candidato
1979 Globo de Ouro ó mellor director Apocalypse Now Gañador
1974 Globo de Ouro á mellor película - Drama A conversación Candidato
1974 Globo de Ouro á mellor película - Drama O padriño II Candidato
1974 Globo de Ouro ó mellor director A conversación Candidato
1974 Globo de Ouro ó mellor director O padriño II Candidato
1973 Globo de Ouro á mellor película - Comedia ou musical American Grafiti Gañador
1972 Globo de Ouro ó mellor director O padriño Gañador

Festival de Cannes[editar | editar a fonte]

Ano Categoría Película Resultado
1979 Palma de Ouro Apocalypse Now Gañador
1974 Palma de Ouro The Conversation Gañador
1966 Palma de Ouro You're a Big Boy Now Candidato

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Francis Ford Coppola