Eduardo Chillida

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Eduardo Chillida
Eduardo Txillida.jpg
Nome completo Eduardo Chillida Juantegui
Data de nacemento 10 de xaneiro de 1924
Lugar de nacemento Donostia, País Vasco País Vasco
Data de falecemento 19 de agosto de 2002 (78 anos)
Lugar de falecemento Donostia, País Vasco País Vasco
Área Escultura
Educación Círculo de Bellas Artes de Madrid
Obras Peine del Viento
Páxina web museochillidaleku.com

Eduardo Chillida Juantegui, nado en Donostia o 10 de xaneiro de 1924 e finado na mesma cidade o 19 de agosto de 2002, foi un escultor vasco.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiro foi futbolista na Real Sociedad de Fútbol de San Sebastián, pero tivo que deixalo por unha lesión. Estudou arquitectura en San Sebastián e Madrid, e abandonou a carreira comezando a estudar debuxo no Círculo de Belas Artes de Madrid. Trasládase a París e casa ó ano seguinte con Pilar Belzunce, comezando o mesmo ano a súa longa carreira na que destacaría o Peite do Vento, escultura en aceira que se instalou en Donostia en 1971. No ano 1975 deseñou o logotipo da Universidade do País Vasco[1]. Recibiu diversos premios, entre eles o Príncipe de Asturias en 1987.

Na última parte da súa vida, Chillida constituíu o museo Chillida-Leku, inaugurado en 2000 no casarío de Zabalaga (no concello de Hernani, xunto a San Sebastián) unha fermosa construción tradicional vasca remodelada polo escultor e rodeada dun grande espazo de xardíns coa maior colección da obra do artista.

Un dos seus proxectos máis afamados e polémicos, aínda que inconcluso, foi o baleirado da montaña Tindaya, na illa canaria de Fuerteventura, co obxectivo de crear no seu interior un inmenso cubo no que se simbolizaba a lúa e o sol.

Outras obras sinaladas[editar | editar a fonte]

O Peite do Vento en Donostia.
Eloxio ó horizonte (Xixón).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Eduardo Chillida

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • "Muere Chillida, el escultor español más universal", en El País, 20.08.2002.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

  1. [1]