Boston Bruins

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Boston Bruins
PJ Axelsson.jpg
Fundado en 1924
Sede Seal of Boston.svg Boston,
Flag of Massachusetts.svg Massachusetts
Estados Unidos de América Estados Unidos
Cancha TD Garden
(17.565 espectadores)
Cores Negro, ouro, branco
                 
Liga National Hockey League
Conferencia Leste
División Atlantic
Campionatos 6 (1928-29, 1938-39, 1940-41, 1969-70, 1971-72, 2010-11)
Adestrador Flag of Canada.svg Claude Julien
Director Flag of Canada.svg Peter Chiarelli
Propietario Flag of the United States.svg Jeremy Jacobs
Equipos(s) afiliado(s) Providence Bruins (AHL)
South Carolina Stingrays (ECHL)
Sitio Web http://bruins.nhl.com/


Os Boston Bruins son un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Boston, Massachusetts (Estados Unidos). Os Bruins comptiten na máxima competición de hóckey sobre xeo en América do Norte, a National Hockey League (NHL), estando encadrado na Atlantic División da Conferencia Leste. Xogan os seus partidos como locais no TD Garden dende 1995. O equipo forma parte gañou a Stanley Cup en seis ocasións, ademais de gañar dous títulos de conferencia e 21 de división.

Fundados en 1924, os Boston Bruins son unha das franquías máis antigas da NHL que siguen activas,[nota 1] formando parte entre 1942 e 1967 do denominado Original Six xunto cos estadounidenses Chicago Blackhawks, New York Rangers e Detroit Red Wings, e os canadenses Montreal Canadiens e Toronto Maple Leafs. Foron o primeiro equipo da NHL en instalarse nunha cidade dos Estados Unidos, e tan só os Canadiens e os Maple Leafs (daquela chamados St. Patricks), son anteriores aos Bruins. Dende a súa primeira tempada (1924-25), os Bruins teñen disputado dezaoito veces a final da Stanley Cup, conseguindo o campionato en seis ocasións os anos 1929, 1939, 1941, 1970, 1972 e 2011. Os seus rivais históricos son os Montreal Canadiens, quen os bateu en todas as ocasións nas que os dous equipos se encontraron na final.

Máis de oitocentos xogadores diferentes teñen vestido as cores negra, dourada e branca dos Bruins dende os inicios do equipo, e máis de cincuenta personalidades do equipo forman parte do Hockey Hall of Fame. Este é o caso de: «Ray» Bourque (tamén o xogador con máis puntos da historia do equipo), Robert «Bobby» Orr, Phil Esposito, Tiny Thompson ou Cam Neely. O plantel actual está adestrado por Claude Julien e está liderado polo capitán eslovaco Zdeno Chára.

Historia[editar | editar a fonte]

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

A orixe dos Boston Bruins remóntase a marzo de 1924[1] cando Charles Adams, propietario dunha cadea de tendas en Boston,[2], comezou os contactos coa National Hockey League, ata entón limitada ao Canadá, para lograr unha franquía, o que se acordou no verán[3] por 15.000 dólares polos dereitos da NHL na cidade estadounidense.[4] Deste xeito, os Boston Bruins comezaron a competir na oitava tempada da NHL, a 1924-25, sendo unha das dúas novidades da liga xunto cos Montreal Maroons.[5]

Para afrontar a primeira tempada da nova franquía Adams contratou a Art Ross, que viña de adestrar aos Hamilton Tigers.[6] O primeiro partido do club foi na tarde do 1 de decembro de 1924 contra os Maroons, sendo tamén o primeiro partido da historia da NHL fóra do Canadá, no que os Bruins gañaron por 2 a 1,[7] conseguindo o primeiro gol da franquía Smokey Harris.[8] Finalmente o equipo finalizaría a tempada na derradeira praza con só seis vitorias.[9] Porén a situación cambiaría na tempada 1926-27, cando Adams contratou sete xogadores da extinta WCHL, entre eles Eddie Shore e Harry Oliver, o que lles permitiu chegar á final da Stanley Cup contra o mellor equipo da tempada regular, os Ottawa Senators, que finalmente lograron facerse coa copa.[10]

Photo noir et blanc de Denneny en tenue de hockeyeur.
Cy Denneny, adestrador-xogador dos Bruins en 1928-1929.

A tempada 1928-29 supuxo o traslado do equipo ao Boston Garden, e estivo marcada pola chegada de Cy Denneny, considerado na época o mellor goleador da historia da NHL,[nota 2] procedente dos Ottawa Senators,[11] que exerceu como xogador e como adestrador, e a fichaxe de Cecil « Tiny » Thompson (Minneapolis Millers). Xunto a eles chegarían para reforzar ao equipo Mickey MacKay (Pittsburgh Pirates), Myles Lane (New York Rangers), e Bill Carson (Toronto Maple Leafs). Con estes reforzos, os Bruins conseguiron clasificarse para as semifinais da Stanley Cup, onde se enfrontaron aos Montreal Canadiens, aos que derrotaron en tres partidos para clasificarse para a final da Stanley Cup fronte aos Rangers na que foi a primeira final da NHL sen representantes do Canadá. Na final os Bruins se imporían en dous partidos aos neoyorquinos, gañando o segundo partido no Madison Square Garden, onde Bill Carson meteu o gol que daría a vitoria e a primeira Stanley Cup aos de Boston.[12] Na seguinte tempada os Bruins chegarían novamente á final, mais caeron en dous partidos fronte aos Canadiens.[13] Esta derrota iniciou un período de oito tempadas nas que os de Boston non foron quen de pasar a primeira eliminatoria dos play-offs e mesmo non se clasificaron para as series finais nas tempadas 1931-32 e 1933-34, finalizando esas dúas tempadas na derradeira posición da súa división.[14]

A dinámica negativa dos Bruins nas series finais mudou radicalmente na tempada 1938-39, cando logo de finalizar unha liga regular sen divisións, os Bruins se enfrontaron ao segundo clasificado (New York Rangers) nunhas semifinais ao mellor de sete encontros, gañando finalmente os de Boston por 4 partidos a 3.[15] Os Bruins encontrábanse ante a súa cuarta final da Stanley Cup, na que se tiñan que enfrontar aos terceiros clasificados da liga regular, os Maple Leafs; logo de gañar un partido cada un en Boston, os Bruins gañaron os dous partidos disputados en Toronto, situando o 3-1 na eliminatoria, que viaxaba agora a Boston, finalmente os Bruins gañaron o quinto partido e fixéronse coa súa segunda Stanley Cup, a única gañada polo equipo baixo a dirección de Art Ross nas 16 tempadas que o canadense adestrou aos Bruins.[16][nota 3]

Na tempada 1939-40, malia finalizar na primeira posición da liga, os Bruins caeron na primeira rolda das series eliminatorias fronte aos Rangers, que finalmente gañarían a súa terceira Stanley Cup.[17] A tempada seguinte supuxo a consecución do terceiro campionato ligueiro para os Bruins; malia teren comezado mal a tempada, o equipo conseguiu encadear 21 vitorias dende o 21 de decembro de 1940 con 10 empates e unha soa derrota para finalizar a liga regular na primeira posición. Nas semifinais enfrontáronse aos segundos clasificados, os Toronto Maple Leafs, aos que derrotaron por 4 partidos a 3 logo de remontar unha eliminatoria que se puxera de cara para os canadenses logo do quinto partido (3-2). Na final de 1941 a franquía de Boston efrontábase aos Red Wings de Detroit, que finalizaran na terceira posición da liga regular a 14 puntos dos Bruins, que se farían co título de liga sen perder ningún partido, levando así a terceira Stanley Cup a Boston.[18]

Os anos do Original Six[editar | editar a fonte]

Despois de gañar a terceira Stanley Cup para os Bruins, Cooney Weiland deixou o equipo e Ross tivo que volver ao banco dos Bruins unha vez máis. As consecuencias económicas da Gran Depresión e da Segunda Guerra Mundial fixeron que tres dos dez equipos que integraban a liga (Ottawa Senators, Pittsburgh Pirates e Vancouver Maroons) desapareceran durante os anos 1930, e na 1942-1943 os New York Americans finalizaron as súas actividades, o que fixo que a NHL iniciara un período de vinte e cinco anos coñecido como a "era dos seis equipos orixinais da NHL" ou dos "Original Six", unha liga de seis: Canadiens, Maple Leafs, Red Wings, Rangers, Black Hawks e os Bruins.[19]

A tempada 1944-45 foi a derradeira de Ross como adestrador dos Bruins, logo dun total de 219 partidos á cabeza da franquía repartidos en catro períodos, cedendo a súa praza a Dit Clapper quen ocupou o dobre posto de adestrador-xogador. Co remate da guerra voltaron antigos xogadores na tempada 1945-46, o que non impediu que os de Boston perderan na final fronte aos Canadiens, resultados que non mellorarían nos seguintes anos, colleitando os Bruins tres derrotas na primeira rolda dos play-offs nas seguintes tres tempadas.

En 1948 dous xogadores dos Bruins protagonizaron un escándalo. A NHL logrou probas por medio de escoitas da policía de que Billy Taylor, adquirido polos Bruins en 1947 procedente dos Red Wings, e Gallinger tiñan relacións cun corredor de apostas e que os dous apostaran nos Bruins.[20] Como resultado, o presidente da NHL Clarence Campbell suspendeunos de por vida.[21]

Milt Schmidt, membro do Hockey Hall of Fame e capitán dos Bruins a principios dos anos 1950.

Dende a marcha de Clapper se foron sucedendo varios adestradores no banco dos Bruins, mais ningún conseguiu levar á franquía á consecución dun novo título de liga. Na tempada 1949-1950 entrou Buck Boucher como novo adestrador, mais non foi quen de cualificar o equipo para as series. Lynn Patrick substiuíno nas tempadas seguintes, logrando meter os Bruins de novo nunha final, na tempada 1952-1953, que gañaron os Canadiens.

En 1954, despois de 30 anos á cabeza dos Bruins, Art Ross cedeu o seu posto de director xeral a Lynn Patrick, quen nomea como adestrador a Milt Schmidt. So a súa dirección, os Bruins chegaron a dúas finais consecutivas, na tempada 1956-1957 e 1957-1958, as dúas perdidas fronte a Montreal. Logo desta última final os Bruins conseguiron clasificarse para os play-offs grazas ao seu segundo posto na liga regular, mais caeron na primeira rolda fronte aos Maple Leafs por 3 partidos a 4, que perderían a final fronte aos Canadiens por 4-1.[22]

A partir de 1959 os Bruins entraron nunha dinámica perdedora. Na tempada 1960-1961 os Bruins remataron os derradeiros, con só 14 vitorias en 70 partidos e na tempada seguinte entrou Phil Watson para dirixir o banco, que só permaneceu pouco máis dunha tempada, volvendo Schmidt ao posto. Na tempada 1966-1967 o equipo de Schmidt fai unha mala tempada e no medio da tempada substituíuno Harry Sinden, non obstante os Bruins volveron quedar os últimos da liga por sexta volta nas últimas sete tempadas, e por oitava volta consecutiva non se cualificaron para as eliminatorias.[23]

A expansión de 1967 poría fin á era do Original Six, unha etapa na que a franquía de Boston non foi quen de conseguir ningún título, en parte motivado pola política da liga para que os equipos adquiriran novas promesas, xa que egundo as normas da NHL, un equipo tiña dereitos exclusivos á hora de fichar a un xogador promesa se este se encontraba dentro dun área de 50 millas de distancia desde a sede da franquía (se o xogador estaba fora desta área podía negociar con calquer equipo),[24] o que beneficiou aos equipos do Canadá, xa que a maior parte dos xogadores eran desa nacionalidade, e aos Detroit Red Wings, que podían dispoñer de dereitos exclusivos sobre xogadores do sur de Ontario; esta medida tamén limitou os traspasos entre as franquías.[25]

Era Orr-Esposito[editar | editar a fonte]

Bobby Orr en 2010.
Bobby Orr en 2010.
Phil Esposito en 1969.
Phil Esposito en 1969.


En 1967 a NHL pasou de seis a doce franquías, os novos equipos foron Minnesota North Stars, Los Angeles Kings, Oakland Seals Philadelphia Flyers, Pittsburgh Penguins e St. Louis Blues. Estes novos equipos tiveron o dereito de elixir vinte xogadores entre os seis equipos orixinais, que tiñan pola súa banda o dereito a "protexer" os seus mellores doce xogadores.[26] Os Kings e os Penguins escolleron dous xogadores dos Bruins, os North Stars e os Seals tres, os Blues catro e os Flyers oito.[27] As seis novas franquías axuntáronse na división oeste mentres os seis equipos orixinais formaron a división leste.[26]

O 15 de maio de 1967 o novo director xeral dos Bruins Milt Schmidt, obtivo a Phil Esposito, Ken Hodge e Fred Stanfield dos Black Hawks en troco de Pit Martin, Jack Norris e Gilles Marotte.[28] A chegada destes novos xogadores marcou a volta dos Bruins ás series eliminatorias tras oito anos de fracaso. Na tempada 1967-68 remataron en terceiro lugar da súa división tras os Canadiens e os Rangers,[29][30] e na segunda na tempada 1968-1969, por tras do Montreal.[31] Nesas dúas tempadas foron os Canadiens os encargados de eliminalos da Copa Stanley; en 1968 Montreal gañou 4-0 na primeira rolda das series e en 1969 os Bruins, tras derrotar os Maple Leafs, quedaron elimanados en seis partidos, tres perdidos na prolongación.[32]

A tempada 1969-70 supuxo a consecución dunha nova Stanley Cup para a franquía de Boston. Nesta tempada, o equipo dirixido por Harry Sinden realizou un inicio de liga regular case perfecto, mais a remontada final dos BlaCkhawks (gañaron os seus últimos 26 partidos) relegaron aos Bruins ao segundo posto da liga cos mesmos puntos que os de Chicago pero con 5 vitorias menos.[30][33] Nos play-offs enfrontáronse na primeira rolda aos Rangers, derrotando aos neoyorquinos por 4 partidos a 2, dándolles o paso ás semifinais contra os Blackhawks, aos que derrotarían por un contundente 4-0. Deste xeito os Bruins chegaban á súa 11ª final da Stanley Cup, na que se enfrontarían ao campión da división oeste, os St. Louis Blues, mais con 13 puntos menos que os Bruins na liga regular. Finalmente os Bruins imporíanse tamén por 4-0 aos Blues e alzarían a súa cuarta Stanley Cup.[30][34] Bobby Orr foi nomeado mellor xogador da tempada na NHL, mentres que Phil Esposito encabezou as estatísticas en goles, asistencias e puntos.[34] Na tempada seguinte, malia conseguir a primeira posición na liga regular con 57 vitorias en 78 partidos, os Bruins caeron na primeira rolda dos play-offs fronte aos Montreal Canadiens en sete partidos.[35][36]

Na tempada 1971-72 chegou a quinta Stanley Cup para o equipo de Boston. Logo de conseguir o campionato da liga regular con 119 puntos (54 vitorias, 13 derrotas e 11 empates), os Bruins se enfrontaban aos Maple Leafs (cuartos na división leste da liga regular, con 29 puntos menos que os Bruins), impoñéndose aos canadenses por 4-1. Nas semifinais se tiñan que enfrontar aos St. Louis Blues (que viñan de derrotar aos Minnesota North Stars en sete partidos), impoñéndose por un contundente 4-0. Na final da liga enfrontáronse os Bruins e os Rangers, impoñéndose os de Boston en seis partidos.[37][38] Novamente Orr e Esposito lideraron a liga en puntos (116 e 133 respectivamente).[39][30]

Entre 1973 e 1975 Orr e Esposito repartíronse os galardóns individuais da liga, e mesmo na tempada 1973-74 catro xogadores do Boston remataron dentro dos primeiros puntuadores da liga, con Ken Hodge e Wayne Cashman situados no terceiro e cuarto lugar.[40][41] Malia estes bos resultados individuais, a franquía non conseguiu ningún título máis na década de 1970.

Na tempada 1975-76 os Bruins traspasaron a Esposito e Carol Vadnais aos Rangers a cambio dos defensores Brad Park, Joe Zanussi, así como tamén o central Jean Ratelle,[42] mentres que Orr se perdeu case a totalidade da tempada por mor de dúas operacións nos xeonllos, e rematada a tempada marchou aos Blackhawks.[43] Malia a marcha das súas dúas estrelas, os Bruins conseguiron chegar á final da Stanley Cup ao ano seguinte, caendo fronte aos Canadiens por 4-0.[44] A mesma historia se repetiría ao ano seguinte, cando os Bruins gañaron novamente a súa división e chegaron á final da liga fronte aos canadenses, caendo en seis partidos no que sería a sétima derrota dos de Boston nunha final fronte aos de Montreal en sete ocasións.[45] Logo da fusión da NHL coa WHA e do draft que lle seguíu ao final da tempada, a primeira elección dos Bruins foi a do defensor Raymond Bourque, procedente dunha liga xuvenil do Québec, e que se ía converter no sucesor de Bobby Orr no posto.

Anos 1980 e 1990[editar | editar a fonte]

Entre 1980 e 1987, os Bruins cualificáronse en cada tempada para os play-offs, mais tan só chegaron nunha ocasión á final da Stanley Cup. Despois de chegar á final da conferencia en 1983, foron eliminados catro anos seguidos polos Canadiens logo do primeiro partido de series; en quince encontros disputados entre as dúas formacións, os Bruins só gañaron dous. En 1988 despois de derrotar os Sabres, enfrontáronse de novo aos Canadiens, perderon o primeiro partido por 5-2 mais gañaron os catro seguintes logrando eliminar aos de Montreal por primeira volta desde 1943. Gañaron logo contra os New Jersey Devils caeron na final fronte aos Edmonton Oilers de Wayne Gretzky, gañando a súa cuarta copa en cinco anos. Despois dunha nova eliminación polos Canadiens en 1989 atoparon de novo os Oilers na final en 1990 gañando o equipo de Edmonton a súa quinta Stanley en sete anos. Nas tempadas 1990-1991 e 1991-1992, os Bruins eliminaros os Canadiens na final da división pero nas dúas perderon diante os Penguins na final da conferencia,[46][47] o que lles impediu acceder a unha nova final da Copa Stanley.

En 1991 a NHL que mantiña un número de equipos estables desde 1979 autorizou a chegada de novas franquías, cunha expansión progresiva, pasando de de vinte e un equipos a fin da tempada 1990-1991, a vinte e dous en 1993, vinte e seis en 1994, vinte e sete en 1998, vinte e oito en 1999 e trinta en 2000. O medre no número de equipos aumentou a dificultade para se cualificar para as series eliminatorias. Os Bruins non chegaron a final ningunha da Stanley neses anos.[23]

Dende a súa chegada aos Bruins, Ray Bourque converteuse nun xogador ineludible na franquía, conseguindo numerosos galardóns persoais, en 1985 foi designado capitán do equipo xunto con Rick Middleton, e en 1988 converteuse no único capitán do equipo. Finalmente Bourque desligaríase da franquía de Boston no ano 2000 ao asinar cos Colorado Avalanche, equipo co que gañaría a súa única Stanley Cup en 2001 no seu último partido.[48][49] Coas cores dos Bruins Bourque xogou 1506 partidos e conseguiu 1518 puntos, sendo aínda na actualidade o líder do equipo de Boston en partidos xogados, asistencias e puntos.[50]

Novo milenio[editar | editar a fonte]

Despois da chegada do novo século, os resultados dos Bruins son moi irregulares, cuartos da súa división en 2001, vencedores ao ano seguinte, terceiros en 2003 e de novo vencedores en 2004 os derradeiros en 2006 e 2007, terceiros en 2008, vencedores en 2009 e terceiros en 2010. Tras a destitución de Pat Burns en 2000 o equipo viu seis adestradores diferentes aínda que de novo se volveu á estabilidade coa chegada de Claude Julien en 2006, e foi con el que no ano 2009 superaron por primeira volta en dez anos a primeira rolda en series, contra un rival histórico, os Canadiens.

Sexta Stanley Cup[editar | editar a fonte]

A tempada 2010-11 dos Bruins comezou en Europa, onde se enfrontaron dúas veces en Praga (República Checa) aos Phoenix Coyotes. Os de Boston conseguiron o título da súa división, situándose terceiros da Conferencia Leste ao final da liga regular por detrás dos Washington Capitals e os Philadelphia Flyers, primeiros e segundos respectivamente. A terceira posición da conferencia fixo que se cruzaran na primeira rolda dos play-offs co seu rival histórico, os Canadiens. Malia perder os dous primeiros partidos disputados no TD Garden de Boston, os Bruins gañaron os tres seguintes partidos (o quinto da serie logo de dúas prórrogas), mais Montreal empatou a serie no último partido que se disputaría no Canadá e todo se decidiría no definitivo sétimo encontro, no que os Bruins se impuxeron por 4 goles a 3 na súa casa, conseguindo o pase ás semifinais de conferencia.[51]

O seguinte paso na carreira polo título dos Bruins eran os segundos clasificados da conferencia, os Flyers. Malia á igualdade dos dous equipos na clasificación da liga regular, os de Boston impuxéronse por un contundente 4-0 na eliminatoria, impoñéndose en varios partidos por marcadores abultados, como o 7-3 do primeiro partido, ou o 5-1 dos dous últimos enfrontamentos.[52] A final da conferencia os enfrontaría aos Tampa Bay Lightning, quintos clasificados na liga regular, nunha eliminatoria na que, ao igual que contra os Canadiens, os Bruins comezaron perdendo na casa. Logo dunha serie que se decidiu no sétimo encontro, os Bruins alzáronse co Prince of Wales Trophy como campións da conferencia leste.[53]

A final da Stanley Cup enfrontaría aos Bruins co mellor equipo da liga regular, os Vancouver Canucks. Os Canucks comezaron gañando os dous primeiros partidos da serie en Vancouver, mais os Bruins igualaron a eliminatoria gañando os seguintes dos partidos disputados na súa casa de xeito contundente (8-1 e 4-0). Nos seis primeiros partidos as vitorias decantáronse sempre a favor do equipo local, polo que todo quedaba por decidirse no sétimo encontro, en Vancouver, no que os Bruins se imporían por 4 goles a 0 no Rogers Arena, levando deste xeito a Stanley Cup a Boston por sexta vez na historia da franquía.[54] Boa parte do éxito dos Bruins chegou grazas ao seu porteiro, Tim Thomas, nomeado mellor porteiro das series eliminatorias.[55]

Dende 2011[editar | editar a fonte]

Na tempada 2011-12 os Bruins conseguiron a primeira posición da Northeast Division, e a segunda da Conferencia Leste na liga regular con 49 vitorias en 82 partidos,[56] polo que se enfrontaron nos cuartos de final de conferencia aos Washington Capitals, sétimos clasificados no leste. Malia gañar o primeiro e o terceiro partidos, dúas vitorias consecutivas dos Capitals no cuarto e quinto partido, puxeron a eliminatoria do lado do equipo de Washington. Os Bruins igualaron a eliminatoria no sexto partido grazas a un gol na prórroga de Tyler Seguin, mais no derradeiro partido da serie os Capitals se impuxeron por 2 goles a 1 na prórroga, poñendo punto e final á defensa do título dos Bruins.[57]

Ao ano seguinte, nunha tempada marcada polo lockout que reduciu a tempada a 48 partidos, os Bruins conseguiron a segunda praza da súa división con 28 vitorias.[58] Nos cuartos de final de conferencia enfrontáronse aos Maple Leafs, derrotándoos en sete partidos, o último deles gañado na prórroga. Na seguinte rolda os Bruins debían desfacerse dos Rangers, conseguíndoo en cinco partidos. Na final de conferencia esperaban os Pittsburgh Penguins, aos que eliminaron por un contundente 4-0, incluíndo un 3-0 no primeiro partido e un 6-1 no segundo. Os Bruins chegaban deste xeito á final da Stanley Cup, onde se enfrontaron aos Blackhawk, que remataran campións da liga regular con 36 vitorias; os Bruins perderon na prórroga o primeiro encontro, mais impuxéronse nos dous seguintes, porén tres vitorias consecutivas dos Blackhawks levaron o título a Chicago.[59]

Na tempada 2013-14 os Bruins conseguiron un novo título da liga regular ao incabezar a clasificación final con 117 puntos e 54 vitorias en 82 encontros.[60] Na primeira rolda dos play-offs se enfrontou aos Red Wings de Detroit, aos que derrotou en cinco partidos malia perder o primeiro, clasificándose deste xeito para as semifinais de conferencia, onde se debía enfrontar aos Montreal Canadiens. Malia gañar o cuarto e o quinto partido e situar a eliminatoria nun 3 a 2 favorable para os de Boston, os Canadiens gañaron os dous seguintes encontros, deixando aos Bruins fora da pelexa polo título.

Rivalidades[editar | editar a fonte]

Os Bruins e os Canadiens no TD Garden durante os himnos.

As máis antigas rivalidades da NHL datan da época do Original Six. Unha rivalidade tradicional estableceuse nesta época entre os Bruins e os Montreal Canadiens. Ningún outro equipo da NHL se enfrontou a outro oponente coma os Bruinse os Canadiens: ao finalizar a tempada 2013-14 os dous equipos se enfrontaran 721 veces na liga regular, con 263 vitorias para os de Boston por 348 polos de Montreal; e 170 veces nos play-offs cun rexistro de 71 a 106 para os canadenses.[61]

Como noutras rivalidades, os momentos máis intenson son nas roldas eliminatorias dos play-offs. Así, entre 1946 e 1987, os Bruins e os Canadiens enfrontáronse dezaoito veces con outras tantas vitorias para o equipo canadense. Os Canadiens conseguiron un total de vinte e catro Stanley Cups na súa historia, entre elas sete gañadas fronte aos Bruins.[61] Na semifinal de 1952, Maurice Richard dos Canadiens sufriu unha lesión na cara logo de ter recibido un golpe co xeonllo no primeiro periodo do sétimo partido. Volveu ao partido antes da súa finalización e marcoulle dous goles a "Sugar" Jim Henry para cualificar ao seu equipo para a seguinte rolda dos play-offs.[62] Unha célebre fotografía do final do partigo mostra a parte superior do ollo vendado de Richard co sangue corréndolle pola cara dándolle a man a Henry cun ollo morado.[63][64]

Outro momento intenso da rivalidade produciuse durante a tempada 1954-55. O 13 de marzo no pavillón de Boston, Maurice Richard chegou ás mans con Hal Laycoe. Un xuiz de liña tentou tres veces conter a Richard, mais só logrou inmobilizar ao xogador quebequés mentres que Laycoe tivo a oportunidade de darlle unha paliza. Nervioso, Richard xirouse e golpeou ao xuíz que o mantiña nunha posición perigosa. Richard recibiu unha sanción no partido, así como unha suspensión ata o final da tempada e para todos os partidos dos play-offs; Laycoe pola súa banda non recibiu ningunha sanción. A esto lle seguiron unha serie de disturbios provocados polos seareiros de Montreal, coñecidos co nome de «disturbios Maurice Richard» ou «disturbios do Forum».[65][66].

Na tempada 1970-1971, os Bruins finalizaron na primeira posición a liga regular con máis de 10 puntos de vantaxe sobre o segundo clasificado do leste (New York Rangers) e o líder do oeste (Chicago Blackhawks), e máis de 20 sobre os outros 5 clasificados para os play-offs.[30] Boston defendía o título da Stanley Cup e partía como favorito nas series eliminatorias para revalidar o título. Na primeira rolda enfrontáronse Boston e Montreal, e durante o segundo encontro os Bruins gañaban aos Canadiens pos 5 goles a 1, mais os canadenses remontaron o partido e gañaron por 5 a 7. Finalmente os Canadiens gañaron a serie, chegando á final, onde gañarían a Chicago e para alzarse coa súa 17ª Stanley Cup.[67]

En 1988, desapois de 18 derrotas consecutivas nas series eliminatorias contra os Canadiens, os Bruins, a pesar de que perderon o primeiro partido, eliminaron aos seus rivais por primeira vez en 45 anos. Despois desta vitoria, os duelos entre os dous equipos están equilibrados, contando os Bruins con sete vitorias fronte a cinco dos Canadiens.

Identidade do equipo[editar | editar a fonte]

Logos[editar | editar a fonte]

Primeiro logo que empregou o B.
Primeiro logo que empregou o B.
Logo empregado entre 1934 e 1948.
Logo empregado entre 1934 e 1948.


Shawn Thornton coa camiseta secundaria en novembro de 2008.

Ao crear a franquía, Adams tomou como cores do seu novo equipo as cores das súas tendas: marrón e dourado. A proposta dun secretario, o novo equipo foi bautizado co nome de «Bruins», en referencia ao oso pardo. O primeiro logo do equipo tomou o nome do equipo cun deseño estilizado dun oso en amarelo sobre fondo negro. O nome de Boston está escrito en forma de arco, mentres que Bruins está escrito baixo o debuxo. Este logo non foi empregado na primeira tempada do equipo.[68] Na segunda tempada, o logo case non variou, so polo abandono do negro para remprazar o fondo do nome da cidade por un fondo marrón, e volvendo a escritura máis dourada. Ademais o oso e o nome, antes en amarelo, pasaron a ser marróns.[69] En 1926, a dirección da franquía cambiou o logo e o redeseñou o oso para darlle un aire máis realista. Aínda que a disposición das palabras Boston e Bruins continúa a ser a mesma, o arco da palabra Boston cambiou lixeiramente e a palabra Bruins pasou a estar escrita en dourado sobre un fondo marrón.[70]

O primeiro logo do equipo con unicamente un «B» maiúsculo apareceu na tempada 1933-34. O B está simplemente escrito en marrón cun bordo dourado.[71] A partir da tempada seguinte, o marrón foi sustituído polo negro e o dourado foi sustituído por un ton máis amarelo. Este logo foi empregado ata o final da tempada 1947-48.[72] Na tempada 1948-49, a franquía de Boston celebrou o seu 25º aniversario e para a ocasión xurdiu un novo logo. Así, o B maiúsculo é empregado sempre, mais cunha apariencia de estar escrito a man. A un dos lados do B está escrito o «24» de 1924 (a primeira tempada), e ao outro lado o «49» da tempada en curso. Ademais deste cambio, a tipografía do B cambiou, así como o fondo da imaxe: unha roda con oito radios negros.[73] Este logo foi reempregado posteriormente nas camisetas do Clásico de Inverno de 2010 empregadas para a ocasión polos Bruins.[74] Os raios que aparecen no logo lembran un dos alcumes da cidade; de feito, Boston é ás veces alcumada «The Hub of the Universe», literalemente en galego «o Centro do Universo» e a roda é un recordatorio deste alcume.[75] Dende ese momento, o logo non cambiou a penas a súa apariencia, conservando o B maiúsculo coa roda, unicamente as cores varían lixeiramente. O logo mantívose sen trocos entre 1949 e 1995, co retorno dun B máis clásico e os radios da roda debuxados en amarelo.[76] En 1995, engádense os contornos con diferentes elementos para precisar o deseño, empregándose este logo ata 2007.[77] Na tempada 2007-08, o único cambio que se produciu no logotipo foi engadirlle un bordo ao B para diferencialo dos radios.[78]

Dende 1955, a franquía de Boston empregou tamén logos secundarios para certas ocasión particulares e para vestir os ombros da camiseta. Pode ser o logotipo principal con novas cores, ou mesmo unha cabeza de oso. Dende a tempada 2007-08, a franquía abandonou a cabeza do oso para empregar unha versión moderna do primeiro logo da franquía: un oso camiñando sobre a palabra «Bruins» e por riba en forma de arco «Boston». Este logo existe tamén en versión inversa dos textos, Bruins no arco e Boston baixo o oso. Por último, como moitas franquías da NHL, os Bruins empregan de cando en vez patchs para conmemorar datas sinaladas.[79]

Mascota[editar | editar a fonte]

A mascota do equipo, « Blades the Bruin ».

Como a maioría dos equipos profesionais americanos, os Bruins posúen a súa propia mascota dende 1999. A mascota foi presentada ao público por primeira vez en outubro do ano 2000, mentres que o seu nome, « Blades the Bruin », foi escollido mediante un concurso[80]

Máis de 1.000 rapaces participaron no concurso e propuxéronse uns 600 nomes para a mascota.[81] Entre todos os nomes seleccionáronse dez finalistas, e unha delegación de persoas da franquía decidiu escoller Blades (coitelas en galego), en referencia ás coitelas dos patíns de xeo. Os outros nomes posibles eran: Bruno, Buster, Stanley Cub, Spokey, Bruiser, Checkers, Power Paws, Buddy e Hub Cub.[80] Moitos dos nenos propuxeron o nome de Blades para a mascota e finalmente, Jillian Dempsey, de 9 anos de idade foi elixido como gañador do concurso.[82]

A mascota ten apariencia dun oso pardo xigante e, como outras mascotas da NHL, encárgase dunha gran parte da animación, así como o prexogo e as pausas entre os tempos. A historia de Blades di que ao contrario dos seus conxéneres, durante o inverno, Blades non hiberna e prefire ver un partido de hóckey sobre xeo nun lago conxeado. Atraído polo deporte o pola amabilidade de « Chief » (alcume de Johnny Bucyk), el monta no maleteiro do coche do xogador, quen lle descubre o TD Garden, onde vive.[83]

En xaneiro e febreiro Blades the Bruin percorre a área do Gran Boston para recaudar fondos para a Bruins Foundation.[83] Para un bo número de anuncios de televisión e online do equipo, aparece un oso antropomorfo diferente coñecido simplemente como The Bear, que aparece en videos e publicidade oficial dos Bruins.[84]

Medios de comunicación[editar | editar a fonte]

As primeiras retransmisións de partidos dos Bruins datan de 1925, durante o primeiro ano de existencia da franquía. Frank Ryan comentou unicamente os partidos como local na radio WBZ.[85] En 1952, o propietario dos Bruins, Walter Brown, pediu á WHDH que retransmitira tamén os partidos como visitante do equipo e que ao comentarista recibira a axuda dun analista.[86] Fred Cusick, que sucedeu a Ryan, foi entón asistido por Jack Crawford, quen se converteu deste xeito no primeiro ex-xogador de hóckey sobre xeo en ocupar un posto de comentarista.[87]. As primeiras retransmisións por televisión dos Bruins datan de 1963, con Cusick comentando os partidos da noite do sábado que eran emitidos ao día seguinte.[88].

Radios[editar | editar a fonte]

  • WBZ: tempadas 1924-1925 á 1931-1932
  • WNAC: tempadas 1932-1933 á 1934-1935
  • WAAB: tempadas 1935-1936 á 1941-1942
  • WNAC: tempadas 1942-1943 á 1945-1946
  • WHDH: tempadas 1946-1947 á 1968-1969
  • WBZ: tempadas 196-1970 á 1977-1978
  • WITS: tempadas 1978-1979 á 1980-1981
  • WPLM: tempadas 1981-1982 á 1989-1990
  • WEEI: tempada 1993-1994
  • WBNW: tempada 1994-1995
  • WBZ (AM): tempadas 1995-1996 á 2008-2009
  • WBZ (FM): dende a tempada 2009-2010

Televisións[editar | editar a fonte]

  • WMUR-TV: tempada 1963-1964
  • WHDH-TV: tempadas 1964-1965 e 1965-1966
  • WKBG-TV: tempada 1966-1967
  • WSBK-TV: tempadas 1967-1968 á 2001-2002
  • NESN: dende a tempada 1983-1984

Outras plataformas[editar | editar a fonte]

O crecemento xeralizado dos dispositivos móbiles e as redes sociais fixeron que os Boston Bruins ampliaran a súa información a outras plataformas.[89] Algunhas novas do equipo son subidas á rede por medio das redes sociais, tanto en Facebook como en Twitter. As retransmisións de partes dos partidos e outros programas especiais son subidos tamén á canle oficial de YouTube do equipo, "BostonBruinsTV". Ademais, o equipo conta cunha aplicación para dispositivos móbiles como BlackBerry, iPhone e Android smartphones nas que os seareiros poden ver os horarios ou mesmo mercar entradas para os partidos.[90][91]

Os Bruins na cultura popular[editar | editar a fonte]

Cando a estación de televisión de Boston WSBK-TV comezou a emitir os partidos dos Bruins en 1967, os produtores das retransmisións dos partidos procuraban unha peza de música axeitada para para introducir o partido. Quizais insporados pola representación anual por parte do Boston Ballet do ballet de Tchaikovski Schelkúnchik (O Cascanoces), a canle adoptou unha versión de rock instrumental da obertura do ballet do grupo The Ventures coñecida como "Nutty", que pasou a ser a peza introdutoria dos partidos dos Bruins na televisión.[92][93] O tema "Nutty" foi asociado aos Bruins dende aquela e aínda soa ás veces no TD Garden durante os partidos do equipo.

No pavillón, "Paree", un hit dos anos 1920 escrito por Leo Robin e Jose Padilla, ten sido tocado instrumentalmente ao órgano durante décadas, xeralmente cando os xogadores entran na pista xusto antes de comezar cada parte e, durante moitos anos, logo dun gol dos Bruins. Fpo introducida por John Kiley, o organista dos Bruins dende os anos 1950 aos anos 1980, e aínda se segue a tocar durante os partidos do equipo.[94]

O tema "Kernkraft 400 (Sport Chant Stadium Remix)" de Zombie Nation sonou durante moitas tempadas despois dos goles dos Bruins na casa, xusto despois de escoitarse dúas sereas dun Kahlenberg KM-135.[95]

Actualmente, o tema "Cochise" de Audioslave soa cada vez que os Bruins saltan ao xeo. "The Game" de Motörhead soa antes do faceoff inicial, e despois dunha vitoria do equipo no TD Garden soan os acordes de "Dirty Water", de the Standells.

A banda punk de Quincy Dropkick Murphys escribiu o seu tema "Time to Go" (gravada no seu álbum de 2003 Blackout) adicado aos Bruins. O grupo tocou en numerosas ocasións a canción ao final dos partidos dos Bruins no TD Garden cos xogadores do equipo da época Brian Rolston e Nick Boynton.[96] Dropkick Murphys tamén tocou a súa propia versión de "Nutty".[97] Outra canción de Dropkick Murphys que adoita soar no TD Garden é "I'm Shipping Up to Boston".

Eddie LeBec, personaxe da serie de televisión Cheers, é porteiro dos Bruins.

Pavillón[editar | editar a fonte]

Dende 1995, os Boston Bruins xogan os seus partidos como local no TD Garden, se ben anteriormente xogou algunhas tempadas no Boston Arena, e a maior parte da súa historia no Boston Garden (entre 1928 e 1995). Dende a primeira tempada da franquía, o equipo de Boston empregou os tres pavillóns para os seus partidos como local nos seguintes períodos:

Pavillóns empregados polos Boston Bruins
Imaxe Nome Primeira tempada Derradeira tempada Capacidade[nota 4] Usos futuros
MatthewsArenaExterior2009.jpg Boston Arena 1924-1925 1927-1928 4.666 Boston Celtics (1946-1955)
Hartford Whalers (1972-1973)
Northeastern University (dende 1979)
Lipofsky-Boston-Garden.jpg Boston Garden 1928-1929 1994-1995 13.909 Demolido en 1997
TD Garden.JPG TD Garden 1995-1996 Actualmente en uso 17.565

Boston Arena[editar | editar a fonte]

O Boston Arena en 2009.

O Boston Arena, inaugurado o 16 de abril de 1910,[98], foi o primeiro estadio empregado polos Bruins, sendo tamén a primeira pista cuberta de hóckey sobre xeo da cidade de Boston.[99] Cando os Bruins debutaron na NHL na tempada 1924-25, xogaron nesta pista, na que se implantou a única pista de xeo da cidade; alí a franquía de Boston xogou ata o final da tempada 1927-1928.

Logo da construción do Boston Garden e o traslado dos Bruins ao novo estadio, o Boston Arena non acolleu máis partidos dos Bruins e tivo que esperar ata 1945 para que outro equipo deportivo importante se instalara alí. O novo equipo de baloncesto da NBA, os Boston Celtics fixeron do Boston Arena a súa casa ese ano. Dende aquela, os Hartford Whalers xogaron no estadio unha tempada, e posteriormente o estadio acolleu a equipos da Northeastern University. Renomeado Matthews Arena en 1982,[100] o pavillón é actualmente o máis antigo aínda en uso nos Estados Unidos.[101]

Boston Garden[editar | editar a fonte]

As bandeiras de campión dos Bruins no Boston Garden con, en primeiro plano, as cinco Stanley Cups.

Tex Rickard foi un promotor de boxeo é tamén coñecido por ser o fundador dos New York Americans e os New York Rangers e que construiu a nova versión do Madison Square Garden.[102] Rickard decidiu construir un novo pavillón deportivo en Boston e quixo que a xente se sentara máis preto do centro da sala para que todo o mundo puidera disfrutar millor do espectáculo. Tamén decidiu que o pavillón se chamara Boston Madison Square Garden. Ao cabo do tempo, o termo Madison Square foi abandoado e quedou só Boston Garden.[103]

O Boston Garden foi aberto o 17 de novembro de 1928, cunha capacidade para 14.448 espectadores para partidos de hóckey sobre xeo,[104] o novo pavillón acolleu os partidos dos Bruins entre 1928 e 1995. O primeiro partido dos Bruins no Boston Garden tivo lugar o 20 de novembro de 1928 contra os Montreal Canadiens, que gañaron o partido por 1-0 ante unha multitude estimada de 17.000 espectadores.[105]

Datos de asistencia ao Boston Garden nas últimas seis tempadas dos Bruins no pavillón:[106]

Ano 1990 1991 1992 1993 1994 1995
Asistencia media 14.314 14.340 14.273 14.233 14.073 14.301

TD Garden[editar | editar a fonte]

Interior do TD Garden antes dun partido dos Bruins.

En maio 1993 comezou a construción dun novo estadio para remprazar o vello Boston Garden. Ao igual que o seu predecesor, o novo estadio construiuse enriba da North Station, unha das principais estacións de ferrocarril de Boston. Inicialmente denominado FleetCenter, o estadio cambiou de nome mesmo antes da súa inauguración: a fusión dos bancos Shawnut e Fleet, que custou 160 millóns de dólares, deixou o seu nome en FleetCenter cando se inaugurou o 30 de setembro de 1995. FleetBoston mercou os dereitos para nomear o novo estadio durante 15 anos por 30 millóns de dólares.[107] Logo de ter levado varios nomes distintos, o nome do estadio foi vendido a unha filial americana do Toronto-Dominion Bank, TD Banknorth. O estadio é chamado dende aquela TD Banknorth Garden, coa palabra Garden para lembrar o nome do antigo pavillón. Despois de catro anos, o propietario do estadio, Delaware North Companies, e a dirección do banco de Canadá anunciaron que o estadio cambiaría novamente de nome, pasando á forma abreviada actual de TD Garden en xullo de 2009.[108]

En 1995, o estadio pasa a ser empregado polos Bruins e polos Boston Celtics, equipo de baloncesto da National Basketball Association (NBA).[109] Para os partidos de hóckey sobre xeo, o TD Garden pode acoller a 17.565 para os partidos dos Bruins, aínda que dende esta primeira tempada outros equipos deportivos da cidade xogan ás veces no recinto.[110]

Datos de asistencia no TD Garden dende a súa tempada inaugural:[111]

Ano 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014
Asistencia media 17.361 15.551 15.098 16.300 16.323 15.433 15.404 15.029 15.133 lockout 16.211 15.384 16.886 17.039 17.388 17.565 17.564 17.565

Equipos afiliados[editar | editar a fonte]

Tuukka Rask coa camiseta dos Providence Bruins, equipo afiliado a Boston na American Hockey League (AHL).

As franquías da NHL teñen un plantel limitado por convenio, polo que contan cun ou máis equipos «afiliados» que cada ano compiten en ligas menos importantes. Esto lles permite recrutar xogadores xoves na repesca anual permitíndolles continuar o seu desenvolvemento sen comezar demasiado cedo. Ademais, estes equipos afiliados (tamén chamados clubs escola ou farm teams en inglés) constitúen unha reserva de talentos para as franquías da NHL, que os atraen a merced das lesións e/ou a pobre formación do equipo. A excepción dos equipos propietarios do seu propio club escola, as afiliacións finalizan cun acordo contractual e non se conxean no tempo. Dende os seus inicios, os Bruins tiveron as seguintes afiliacións secundarias:[112]

Equipos afiliados dos Boston Bruins
Periodo Equipo Liga
1926-1927 New Haven Eagles Can-Am
1930-1932 Boston Cubs Can-Am[nota 5]
1933-1935 Boston Tiger Cubs Can-Am[nota 5]
1935-1936 Boston Bruin Cubs Can-Am[nota 5]
1936-1938 Reds de Providence AHL
1938-1942 Hershey Bears AHL
1943-1945 Boston Olympics EHL
1946-1957 Hershey Bears AHL
1949-1950 Boston Olympics EHL
1951-1959 Troy Bruins IHL[113]
1957-1958 Springfield Indians AHL
1958-1962 Providence Reds AHL
1959-1963 Kingston Frontenacs EPHL
1963-1964 Providence Red de Providence AHL
1963-1965 Minneapolis Bruins CHL
1964-1971 Hershey Bears AHL
1965-1972 Oklahoma City Blazers CHL
1969-1970 Boston Braves AHL
1973-1974 San Diego Gulls WHL
1974-1979 Rochester Americans AHL
1979-1980 Binghamton Dusters AHL
1980-1981 Springfield Indians AHL
1981-1982 Erie Blades AHL
1982-1983 Baltimore Skipjacks AHL
1983-1985 Hershey Bears AHL
1985-1987 Moncton Golden Flames AHL
1987-1992 Maine Mariners AHL
1992- Providence Bruins AHL

Afiliacións secundarias[editar | editar a fonte]

Ademais destes equipos, as franquías da NHL posúen unha ou dúas afiliacións denominadas «secundarias» con equipos que compiten en ligas menores. Estes equipos son empregados xeralmente como depósito de xogadores para os equipos anteriores en caso de ausencias por lesión de xogadores ou partidos cun equipo da NHL. Ao longo da súa historia, os Bruins tiveron as seguintes afiliacións secundarias:[112]

Outras afiliacións dos Boston Bruins
Periodo Equipo Liga
1969-1976 Dayton Gems IHL
1969-1972 Syracuse Blazers EHL
1972-1973 Cape Cod Cubs EHL
1973-1974 Cape Cod Cubs NAHL
1974-1977 Binghamton Dusters NAHL
1976-1977 Columbus Owls IHL
1978-1979 New Hampshire/Cape Cod Freedoms NEHL
1979-1980 Utica Mohawks EHL
1980-1982 Saginaw Gears IHL
1980-1981 Salem Raiders EHL
1980-1981 Syracuse Hornets EHL
1982-1983 Flint Generals IHL
1984-1985 Indianapolis Checkers IHL
1985-1988 Milwaukee Admirals IHL
1993-1994 Charlotte Checkers ECHL
1995-1998 Charlotte Checkers ECHL
2001-2002 Greenville Grrrowl ECHL
2007-2008 Johnstown Chiefs ECHL
2009-2012 Reading Royals ECHL
2012- South Carolina Stingrays ECHL

Economía[editar | editar a fonte]

A sociedade Boston Professional Hockey Association, Inc., fundada en 1975 e proprietaria dos Bruins, obtivo en 2010 uns beneficios anuais estimados entre os 20 e os 50 millóns de dólares, e dá emprego a entre 100 e 249 traballadores.[114].

En 2006, a revista Forbes estimou o valor dos Bruins en 225 millóns de dólares, situándose deste xeito na 6ª posición dos equipos da NHL.[115] O seu valor en 2008 ascendeu a 263 millóns de dólares,[116], en 271 millóns de dólares en 2009,[117] e a 302 millóns en 2010.[118]. Os Bruins son unha das poucas franquías nas que o seu valor estimado por Forbes aumentou en 2011.[119]

Propiedade[editar | editar a fonte]

O fundador do equipo Charles Adams foi o propietario do equipo ata 1936, cando as súas accións foron transferidas ao seu fillo Weston Adams, o director xeral e propietario minoritario Art Ross, e o propietario minoritario Ralph Burkard.[120] Weston Adams posuíu a maioría das accións ata 1951, cando a Boston Garden-Arena Corporation comprou unha parte maioritaria do equipo.[121] Baixo a dirección da Garden-Arena Corporation's, o fundador dos Celtics Walter A. Brown dirixiu o equipo dende 1951 ata a súa morte en 1964. Logo da morte de Brown, Weston Adams regresou ao posto de presidente. En 1969 foi sucedido polo seu fillo, Weston Adams, Jr.[122]

O 7 de decembro de 1973, Storer Broadcasting, propietario de WSBK-TV, e a Garden-Arena Corporation acordaron unha fusión que dou como resultado a adquisición por parte de Storer do 100% das participacións dos Bruins. Adams permaneceu como presidente do equipo.[123]

En agosto de 1975 , Storer Broadcasting vendeu o equipo a un grupo de propietarios encabezados por Jeremy Jacobs. Jacobs tivo que prometer manter a Bobby Orr como condición da compra.[124] Os Bruins e Orr chegaron a un acordo verval con Jacobs durante o verán de 1975, que incluiu un acordo controvertido polo que Orr pasaría a ter o 18.5% das participacións dos Bruins cando os seus días como xogador finalizaran. O acordo debía ser revisado en canto a se era legal por motivos fiscais e se a liga o aceptaría. No entanto o axente de Orr, o posteriormente famoso Alan Eagleson, rexeitou o acordo.[125]

Jacobs representou ao club na Xunta de Gobernadore da NHL, sendo membro do seu Comité Executivo, e presidido o Comité Financeiro. Na reunión da Xunta de Gobernadores de xuño de 2007, Jacobs foi elixido presidente da Xunta, substituíndo a Harley Hotchkiss dos Calgary Flames, estivera 12 anos no cargo. Jacobs foi frecuentemente sinalado polo Sports Business Journal como unha das persoas máis influintes no mundo do deporte na súa enquisa anual,[126] así como por Hockey News.[127] A empresa de Jacobs posúe o TD Garden e é asociado con John Henry, propietario dos Boston Red Sox, no New England Sports Network (NESN).

Despois de que Jacobs tomara o control como propietario en 1975, os Bruins teñen sido un equipo competitivo (xogaron os play-offs 29 tempadas consecutivas entre a 1967-68 e a 1995-96, sendo Jacobs o propietario en 20 delas), mais so conseguiu gañar a Stanley Cup nunha ocasión, en 2011, mentres que cos anteriores propietarios, os Bruins conseguiran gañar a Stanley Cup en cinco ocasións. Baixo o mandato de Jacobs, os Bruins chegaron á final da Stanley Cup seis veces (dúas fronte aos seus máximos rivais, os Montreal Canadiens, en 1977 e 1978; dúas fronte aos Edmonton Oilers en 1988 e 1990; finalmente gañaron en 2011 fronte aos Vancouver Canucks, e perderon en 2013 fronte aos Chicago Blackhawks). A xestión do equipo realizada por Jacobs no pasado valéronlle un posto na enquisa "The Worst Owners in Sports" de ESPN.com,[128] e o sétimo posto na súa lista "Greediest Owners In sports" en 2005.[129] Sports Illustrated suxeriu que o defensa estrela durante moito tempo Ray Bourque, quen "frecuentemente provocou as iras do NHLPA pola súa vontade de asinar outra vez con Boston cunhas mínimas negociacións durante anos" en lugar de establecer a "marca de auga para os salarios dos defensores", solicitou e conseguiu un traspaso no ano 2000 cando a "liña dura e as formas derrochadoras" significaban que debía ir a outro equipo para gañar a Stanley Cup que se lle resistía (Bourque mantivo o récord de partidos xogados antes de gañar a Stanley Cup). [130] Antes do novo convenio colectivo asinado en 2005, os seareiros sentían que a xestión do equipo non estaba destinada a gañar a Stanley Cup.[131]

Dende 2005, a imaxe pública de Jacobs mellorou co seu investimento no equipo e a reconstrución da estrutura administrativa para facer un equipo máis competitivo. Os Bruins clasificaronse no segundo posto da NHL na tempada 2008–09, sendo cabeza de serie na Conferencia Leste. Cun completo cambio na xestión que incluiu ao novo General Manager Peter Chiarelli, o adestrador Claude Julien e o nomeamento de Cam Neely como Presidente, cambios que levaron aos Bruins a gañar a Stanley Cup en 2011.

Os actuais administradores dos Bruins son:

Personalidades[editar | editar a fonte]

Xogadores[editar | editar a fonte]

Plantel actual[editar | editar a fonte]

Esta sección presenta o plantel de xogadores dos Boston Bruins. Este efectivo pode variar ao longo da tempada en función das lesións e os reforzos procedentes dos equipos afiliados a Boston: os Providence Bruins da American Hockey League e os South Carolina Stingrays da ECHL.

Capitáns do equipo[editar | editar a fonte]

Dende a súa primeira tempada na NHL, o equipo dos Bruins tivo dezaoito capitáns. O primeiro capitán da historia da franquía foi nomeado na tempada 1927-28, a cuarta tempada dos Bruins, e foi Lionel Hitchman.[133] A actual capitán do equipo é o defensa eslovaco Zdeno Chára, que foi nomeado o 3 de outubro de 2006 aos 29 anos de idade, cando chegara ao club un meses antes.[134] Chára é o terceiro xogador eslovaco en ser nomeado capitán dun equipo da NHL despois de Peter Šťastný, capitán dos Québec Nordiques entre 1975 e 1980; e Stan Mikita, que foi capitán dos Chicago Black Hawks entre 1975 e 1977.[134] Chára foi nomeado logo da baixa durante a tempada 2005-06 de Joe Thornton, que abandonou o equipo en novembro de 2005[135]. Os diferentes xogadores que teñen sido capitáns do equipo ao longo da súa historia son:[133]:

Photo de Bourque patinant avec le maillot numéro 7 des Bruins.
Raymond Bourque, capitán do equipo entre 1985 e 2000.
Capitáns de 1924 a 1966
Nome(s) Periodo
Aucun capitaine 1924 a 1927
Lionel Hitchman 1927 a 1931
George Owen 1931-1932
Dit Clapper 1932 a 1938
Cooney Weiland 1938-1939
Dit Clapper 1939 a 1946
Dit Clapper et Jack Crawford 1946-1947
Jack Crawford 1947 a 1950
Milt Schmidt 1950 a 1954
Milt Schmidt e Ed Sandford 1954-1955
Fernie Flaman 1955 a 1961
Don McKenney 1961 a 1963
Leo Boivin 1963 a 1966
Capitáns dende 1966
Nome(s) Periodo
Johnny Bucyk 1966-1967
Ningún capitán 1967 a 1973
Johnny Bucyk 1973 a 1977
Wayne Cashman 1977 a 1983
Terry O'Reilly 1983 a 1985
Raymond Bourque e Rick Middleton 1985 a 1988
Raymond Bourque 1988 a 2000
Jason Allison 2000-2001
Ningún capitán 2001-2002
Joe Thornton 2003 a 2005
Ningún capitán 2005-2006
Zdeno Chára dende 2006

Eleccións na primeira rolda do draft[editar | editar a fonte]

Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. A continuación mostranse as eleccións na primeira rolda do draft da NHL dos Boston Bruins:[136]

Joe Thornton, elixido no 1º posto do draft da NHL polos Bruins en 1997.
Tyler Seguin, elixido no 2º posto do draft polos Bruins en 2010.
1963 a 1986
Ano Nome do xogador Posto Equipo (liga)
1963 Orest Romashyna Equipo júnior de New Hamburg
1964 Alex Campbell Strathroy Midgets[nota 6]
1965 Joe Bailey Equipo júnior B de St. Thomas
1966 Barry Gibbs Estevan Bruins (SJHL)
1967 Meehan Bonnar 10º Estevan Bruins (SJHL)
1968 Danny Schock 12º Estevan Bruins (WHL)
1969 Don Tannahill
Frank Spring
Ivan Boldirev


11º
Niagara Falls Flyers (OHL)
Edmonton Oil Kings (LHJCO)
Oshawa Generals (OHL)
1970 Reggie Leach
Rick MacLeish
Ron Plumb
Bob Stewart



13º
Flin Flon Bombers (WCHL)
Peterborough Petes (OHL)
Peterborough Petes (OHL)
Oshawa Generals (OHL)
1971 Ron Jones
Terry O'Reilly

14º
Edmonton Oil Kings (WCHL)
Oshawa Generals (OHL)
1972 Mike Bloom 16º St. Catharines Black Hawks (OHL)
1973 André Savard Remparts de Québec (LHJMQ)
1974 Don Larway 18º Swift Current Broncos (WCHL)
1975 Doug Halward 14º Peterborough Petes (OHL)
1976 Clayton Pachal 16º New Westminster Bruins (WCHL)
1977 Dwight Foster 16º Kitchener Rangers (OHL)
1978 Al Secord 16º Hamilton Fincups (OHL)
1979 Raymond Bourque
Brad McCrimmon

15º
Éperviers de Verdun (LHJMQ)
Brandon Wheat Kings (WCHL)
1980 Barry Pederson 18º Victoria Cougars (WHL)
1981 Normand Léveillé 14º Saguenéens de Chicoutimi (LHJMQ)
1982 Gord Kluzak Billings Bighorns (WHL)
1983 Nevin Markwart 21º Regina Pats (WHL)
1984 Dave Pasin 19º Prince Albert Raiders (WHL)
1985 Ningunha elección na primeira rolda
1986 Craig Janney 13º Boston College Eagles (NCAA)
1987 Glen Wesley
Stéphane Quintal

14º
Portland Winter Hawks (WHL)
Bisons de Granby(LHJMQ)
Dende 1987
Ano Nome do xogador Posto Equipo (liga)
1988 Robert Cimetta 18º Toronto Marlboros (OHL)
1989 Shayne Stevenson 17º Kitchener Rangers (OHL)
1990 Bryan Smolinski 21º Michigan State Spartans(CCHA)
1991 Glen Murray 18º Sudbury Wolves (OHL)
1992 Dmitri Kvartalnov 16º San Diego Gulls (IHL)
1993 Kevyn Adams 25º Miami Redhawks (NCAA)
1994 Ievgueni Riabtchikov 21º Molot-Prikamye Perm (Superliga)
1995 Kyle McLaren
Sean Brown

21º
Tacoma Rockets (WHL)
Belleville Bulls (OHL)
1996 Johnathan Aitken Medicine Hat Tigers (WHL)
1997 Joe Thornton
Sergueï Samsonov

Sault Ste. Marie Greyhounds (OHL)
Detroit Vipers (IHL)
1998 Ningunha elección na primeira rolda
1999 Nick Boynton 21º Ottawa 67's (OHL)
2000 Lars Jonsson
Martin Samuelsson

27
Leksands IF (Elitserien)
MODO (Elitserien)
2001 Shaone Morrisonn 19º Kamloops Blazers (WHL)
2002 Hannu Toivonen 29º HPK (SM-Liiga)
2003 Mark Stuart 21º Colorado College Tigers (NCAA)
2004 Ningunha elección na primeira rolda
2005 Matt Lashoff 22º Kitchener Rangers (OHL)
2006 Phil Kessel Minnesota Golden Gophers (WCHA)
2007 Zach Hamill Everett Silvertips (WHL)
2008 Joe Colborne 16º Camrose Kodiaks (AJHL)
2009 Jordan Caron 25º Océanic de Rimouski (LHJMQ)
2010 Tyler Seguin Plymouth Whalers (OHL)
2011 Dougie Hamilton Niagara IceDogs (OHL)
2012 Malcolm Subban 24º Belleville Bulls (OHL)
2013 Ningunha elección na primeira rolda

Líderes históricos[editar | editar a fonte]

Máis de 900 xogadores distintos teñen vestido as cores dos Boston Bruins.[137] Algúns pasaron pouco tempo no equipo, mentores que outros permaneceron varias tempadas na franquía de Boston. Deste xeito, Raymond Bourque é o xogador que máis partidos disputou cos Bruins: cun total de 21 tempadas no equipo, xogou 1.518 partidos para conseguir o maior número de pases decisivos con 1.111.[50] Bourque é tamén o xogador con máis puntos da historia da franquía con 1.506.[50] Xogou a súa primeira tempada nos Bruins na tempada 1979-80,[138] dúas tempadas despois de que deux Johnny Bucyk terminara a súa carreira.[139] Bucyk xogou tamén 21 tempadas nos Bruins e é o máximo goleador da historia do club con 545 goles na súa carreira. Bucyk posúe tamén o récord de partidos xogados de xeito consecutivo con 418 partidos xogados entre xaneiro de 1969 e marzo de 1975.[50] Con 2.095 minutos de penalización, Terry O'Reilly é o xogador máis sancionado da historia de club.[50]

Con 139 puntos con 102 pases e 37 goles en 1970-1971, Bobby Orr posúe o mellor récord total de puntos nunha tempada dun defensor na NHL. No transcurso desta tempada establecéronse numerosos récords individuais da franquía: maior número de asistencias do Orr, máior número de goles de Phil Esposito con 76, así como o maior número de puntos conseguido por Esposito con 152.[50] Na tempada 1987-88, Jay Miller pasou 302 minutos no banco de penalizacións, o total de minutos de sanción para un xogador dos Bruins nunha tempada.[50]

Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo.

Líderes históricos dos Bruins
Xogador Pos  PX  G   A  Pts Pts / PX PIM
Bourque, RaymondRaymond Bourque D 1.518 395 1.111 1.506 0,99 1.087
Bucyk, JohnnyJohnny Bucyk AE 1.436 545 794 1.339 0,93 436
Esposito, PhilPhil Esposito C 625 459 553 1.012 1,63 512
Middleton, RickRick Middleton AD 881 402 496 898 1,02 124
Orr, BobbyBobby Orr D 631 264 624 888 1,41 924
Cashman, WayneWayne Cashman AE 1.027 277 516 793 0,77 1.041
Hodge, KenKen Hodge AD 652 289 385 674 1,03 620
O'Reilly, TerryTerry O'Reilly AD 891 204 402 606 0,68 2.095
Neely, CamCam Neely AD 525 344 246 590 1,12 921
McNab, PeterPeter McNab C 595 263 324 587 0,99 111

Números retirados[editar | editar a fonte]

Números retirados dos Boston Bruins
Xogador Posición Carreira Data da retirada
2 Eddie Shore D 1926–40 1 de xaneiro de 1947
3 Lionel Hitchman 1 D 1925–34 22 de febreiro de 1934
4 Bobby Orr D 1966–76 9 de xaneiro de 1979
5 Aubrey "Dit" Clapper LW, D 1927–47 12 de febreiro de 1947
7 Phil Esposito C 1967–75 3 de decembro de 1987
8 Cam Neely RW 1986–96 12 de xaneiro de 2004
9 Johnny Bucyk LW 1957–78 13 de marzo de 1980
15 Milt Schmidt C 1936–55 13 de marzo de 1980
24 Terry O'Reilly RW 1972–85 24 de outubro de 2002
77 Ray Bourque D 1979–2000 4 de outubro de 2001
Notas:
  • 1 Hitchman foi o primeiro xogador do que os Bruins retiraron o seu número, e o segundo no deporte profesional.[140]
  • 2 O número 99 de Wayne Gretzky foi retirado de todos os equipos pola NHL; nunca xogou nos Bruins.

Adestradores[editar | editar a fonte]

Photo de Claude Julien de 3/4 dos portant la casquette des Bruins.
Claude Julien, adestrador dos Bruins dende 2007.

Esta sección presenta os nomes dos adestradores dos Bruins dende o seu debut.[141] Claude Julien foi nomeado o 28º adestrador da historia do club[142] O 21 de xuño de 2007;[143] sendo en realidade o 34º adestrador dos Bruins, tres deles tendo ocupado o posto en varias ocasións: Art Ross 4 veces, Milt Schmidt 2 veces, e Harry Sinden 3 veces.

As cinco Stanley Cups gañadas polos Bruins foron conseguidas con cinco adestradores diverentes: Cy Denneny, segundo adestrador do equipo a conseguiu en 1929; Art Ross, durante o seu terceiro período á cabeza do equipo, conseguiuna en 1939; o seu sucesor, Cooney Weiland, gañou a copa dous anos despois, en 1941; Harry Sinden en 1970 e Tom Johnson en 1972 son os dous últimos adestradores en levar o título a Boston no século XX, tendo que esperar e equipo ata o ano 2011 para levar un novo título ás súas vitrinas, xa co técnico canadense Claude Julien. Art Ross é o adestrador que máis tempo estivo á fronte dos Bruins e conseguiu o maior número de vitorias con 393 partidos gañados sobre un total de 898 partidos ao longo das catro etapas diferentes que pasou á fronte do equipo de Boston, mais é Milt Schmidt, con 495 partidos consecutivos, case sete tempadas, quen máis tempo se mantivo no banco do equipo de xeito ininterrompido.

Lista de adestradores da franquía
Nome Primeiro partido Derradeiro partido PX V D E
[nota 7]
DPr
[nota 7]
 % V
[nota 8]
Observacións
1 Art Ross 1 de decembro de 1924 3 de abril de 1928 164 66 75 22 - 47,3 %
2 Cy Denneny 15 de novembro de 1928 29 de marzo de 1929 49 31 13 5 - 68,4 % Stanley Cup 1929
3 Art Ross 14 de novembro de 1929 18 de marzo de 1934 253 136 85 32 - 60,1 %
4 Frank Patrick 8 de novembro de 1934 26 de marzo de 1936 102 50 40 12 - 54,9 %
5 Art Ross 7 de novembro de 1936 16 de abril de 1939 162 98 48 16 - 65,4 % Stanley Cup 1939
6 Cooney Weiland 4 de novembro de 1939 12 de abril de 1941 113 68 27 18 - 68,1 % Stanley Cup 1941
7 Art Ross 8 de novembro de 1941 3 de abril de 1945 219 93 102 24 - 47,9 %
8 Dit Clapper 24 de outubro de 1945 30 de marzo de 1949 255 110 105 40 - 51,0 %
9 Buck Boucher 12 de outubro de 1949 26 de marzo de 1950 77 22 32 16 - 42,9 %
10 Lynn Patrick 14 de outubro de 1950 19 de decembro de 1954 338 126 148 64 - 46,7 % remplacé Sustituído en cours de saison
11 Milt Schmidt 25 de decembro de 1954 19 de marzo de 1961 495 187 222 85 - 46,5 % Sustituto Sustituto durante a tempada
12 Phil Watson 11 de outubro de 1961 18 de novembro de 1962 84 16 55 13 - 26,8 % Sustituído Sustituído durante a tempada
13 Milt Schmidt 21 de novembro de 1962 3 de abril de 1966 266 73 157 36 - 34,2 % Sustituto Sustituto durante a tempada
14 Harry Sinden 19 de outubro de 1966 10 de maio de 1970 324 154 115 55 - 56,0 % Coupe Stanley 1970
15 Tom Johnson 11 de outubro de 1970 4 de febreiro de 1973 230 157 50 23 - 73,3 % Coupe Stanley 1972
Sustituído Sustituído durante a tempada
16 Armand Guidolin 7 de febreiro de 1973 19 de maio de 1974 125 83 33 9 - 73,6 % Sustituto Sustituto durante a tempada
17 Don Cherry 10 de outubro de 1974 10 de maio de 1979 455 262 129 64 - 64,6 %
18 Fred Creighton 11 de outubro de 1979 19 de marzo de 1980 73 40 20 13 - 63,7 % Sustituído Sustituído durante a tempada
19 Harry Sinden 22 de marzo de 1980 22 de abril de 1980 17 10 7 0 - 58,8 % Sustituto Sustituto durante a tempada
20 Gerry Cheevers 9 de outubro de 1980 10 de febreiro de 1985 410 219 145 46 - 59,0 % Sustituído Sustituído durante a tempada
21 Harry Sinden 14 de febreiro de 1985 16 de abril de 1985 29 13 13 3 - 50,0 % Sustituto Sustituto durante a tempada
22 Butch Goring 10 de outubro de 1985 5 de novembro de 1986 96 42 41 13 - 50,5 % Sustituído Sustituído durante a tempada
23 Terry O'Reilly 8 de novembro de 1986 25 de abril de 1989 264 132 105 27 - 55,1 % Sustituto Sustituto durante a tempada
24 Mike Milbury 5 de outubro de 1989 11 de maio de 1991 200 113 66 21 - 61,8 %
25 Rick Bowness 3 de outubro de 1991 23 de maio de 1992 95 44 39 12 - 52,6 %
26 Brian Sutter 8 de outubro de 1992 14 de maio de 1995 238 127 88 23 - 58,2 %
27 Steve Kasper 7 de outubro de 1995 13 de abril de 1997 169 67 82 20 - 45,6 %
28 Pat Burns 7 de outubro de 1997 20 de outubro de 2000 272 113 107 46 6 51,1 % Sustituído Sustituído durante a tempada
29 Mike Keenan 26 de outubro de 2000 7 de abril de 2001 74 33 26 7 8 54,7 % Sustituto Sustituto durante a tempada
30 Robbie Ftorek 4 de outubro de 2001 18 de marzo de 2003 161 78 56 14 13 56,8 % Sustituído Sustituído durante a tempada
31 Mike O'Connell 21 de marzo de 2003 17 de abril de 2003 14 4 7 3 0 39,3 % Sustituto Sustituto durante a tempada
32 Mike Sullivan 8 de outubro de 2003 15 de abril de 2006 164 70 56 15 23 54,3 %
33 Dave Lewis 6 de outubro de 2006 7 de abril de 2007 82 35 41 - 6 46,3 %
34 Claude Julien 5 de outubro de 2007 Adestrador actual Stanley Cup 2011

Presidentes[editar | editar a fonte]

Dende 1924, oito persoas sucedéronse no posto de presidente do Bruins. Weston Adams é o único que ten ocupado o cargo en dúas ocasión, de 1936 a 1951 e de novo de 1964 a 1969 logo da morte do seu predecesor, Walter Brown. Entre a saída de Harry Sinden en 2006 e o nomeamento de Cam Neely en 2010, os Bruins non contaron con ningún presidente:[144]

Presidentes dos Boston Bruins
Presidente Inicio Fin
Charles Adams 1924 1936
Weston Adams 1936 1951
Walter Brown 1951 Setembro de 1964
Weston Adams Setembro de 1964 30 de marzo de 1969
Weston Adams Junior 31 de marzo de 1969 30 de setembro de 1975
Paul Mooney 1 de outubro de 1975 24 de marzo de 1987
William Hassett 24 de marzo de 1987 1 de decembro de 1988
Harry Sinden 1 de decembro de 1988 9 de agosto de 2006
Ningún presidente Do 9 de agosto de 2006 ao 16 de xuño de 2010
Cam Neely 16 de xuño de 2010

Directores xerais[editar | editar a fonte]

Dende a súa creación, e se exceptuamos a Jeff Gorton que asumiu o posto de xeito interino en 2006 cando Mike O'Connell regresou, os Bruins tiveron sete directores xerais. Peter Chiarelli, nomeado en 2006, é o único xunto con Art Ross que non ten adestrado nin xogado na franquía.[145]

Directores xerais dos Boston Bruins
Director xeral Inicio Fin Referencias
Art Ross 1924 1954 [146]
Lynn Patrick 1954 1965 [147]
Hap Emms 1965 1967 [148]
Milt Schmidt 1967 1972 [149]
Harry Sinden 1972 2000 [150]
Harry Sinden e Mike O'Connell 2000 2001
Mike O'Connell 2001 2006 [151]
Jeff Gorton (interino) 2006 2006 [152]
Peter Chiarelli 2006 No cargo

Membros do Hall of Fame[editar | editar a fonte]

Dende 1945, o Hockey Hall of Fame recoñece ás personalidades do hóchey sobre xeo que marcaron este deporte.

Xogadores[editar | editar a fonte]

47 xogadores dos Bruins forman parte do Hall of Fame:[153][154]

Jacques Plante, membro dende 1978.
Brian Leetch, membro dende 2009.
Xogadores incluídos no Hockey Hall of Fame
Ano de
entrada
Nome Período(s) nos Bruins
1947 Dit Clapper 1927-1947
1950 Eddie Shore 1926-1940
1952 Mickey MacKay 1928-1930
1958 Sprague Cleghorn 1925-1928
1958 Frank Fredrickson 1926-1929
1958 Duke Keats 1926-1927
1959 Cy Denneny 1928-1929
1959 Tiny Thompson 1928-1938
1960 Sylvio Mantha 1936-1937
1961 Milt Schmidt 1937-1955
1962 Nels Stewart 1932-1937
1964 Babe Siebert 1933-1936
1965 Marty Barry 1929-1935
1966 Frank Brimsek 1938-1943 e 1945-1949
1966 Babe Pratt 1946-1947
1967 Harry Oliver 1926-1934
1968 Bill Cowley 1935-1947
1970 Tom Johnson 1963-1965
1971 Busher Jackson 1941-1944
1971 Terry Sawchuk 1955-1957
1971 Cooney Weiland 1928-1932 e 1935-1939
1972 Hooley Smith 1936-1937
1974 Billy Burch 1932-1933
1976 Bill Quackenbush 1949-1956
1978 Jacques Plante 1972-1973
1979 Bobby Orr 1966-1976
1980 Harry Lumley 1957-1960
1981 Johnny Bucyk 1957-1978
1981 Allan Stanley 1956-1958
1984 Phil Esposito 1967-1976
1984 Bernie Parent 1965-1967
1985 Gerry Cheevers 1965-1972 e 1975-1980
1985 Jean Ratelle 1975-1981
1986 Leo Boivin 1954-1966
1988 Brad Park 1975-1983
1990 Fernie Flaman 1945-1951 e 1954-1961
1990 Bud Poile 1949-1950
1992 Woody Dumart 1935-1942 e 1945-1954
1993 Guy Lapointe 1983-1984
1995 Bun Cook 1936-1937
1996 Bobby Bauer 1935-1942, 1945-1947 e 1951-1952
1998 Roy Conacher 1938-1942 e 1945-1946
2000 Joe Mullen 1995-1996
2004 Raymond Bourque 1979-2000
2004 Paul Coffey 2001-2002
2005 Cam Neely 1986-1996
2009 Brian Leetch 2005-2006

Dous adestradores dos Bruins foron introducidos como xogadores, mais nunca xogaron no equipo de Boston. Trátase de Art Ross, primeiro adestrador do equipo, que entrou no Hall of Fame en 1945, e de Lynn Patrick, adestrador do equipo entre 1950 e 1954, que foi incluído en 1980.

Outras personalidades no Hall of Fame[editar | editar a fonte]

Frank Patrick cos Vancouver Millionaires entre 1913 e 1914. Patrick foi posteriormente adestrador dos Bruins.

Personalidades que non necesariamente teñen practicado o hóckey sobre xeo tamén teñen sido honradas no Hall of Fame polo impacto que tiveron no deporte fora do xeo. Estas persoas inclúen a presidentes, propietarios de franquías, adestradores ou membros dos medios de comunicación. Cinco personalidades dos Bruins foron incluídas nesta categoría:

Outras personalidades incluídas no Hockey Hall of Fame
Ano de
entrada
Nome Cargo Anos
1960 Charles Adams[155] Primeiro presidente e propietario 1924-36
1972 Weston Adams[156] Presidente e propietario 1936-51 (presidente e propietario)
1964-69 (presidente)
1962 Walter Brown[157] Presidente 1951–64
1958 Frank Patrick[158] Adestrador 1934-36
1983 Harry Sinden[159] Adestrador, mánager xeral e presidente 1966–70, 1980 e 1985 (adestrador)
1972–2000 (mánager xeral)
1 de decembro de 1988 – 9 de agosto de 2006 (presidente)

Trofeos da NHL e internos[editar | editar a fonte]

Trofeos colectivos[editar | editar a fonte]

Os Boston Bruins na Casa Branca logo de gañar a Stanley Cup en 2011.
Stanley Cup
Premio final da National Hockey League, e coroa ao mellor equipo das series eliminatorias. Os Boston Bruins gañaron o trofeo en seis ocasións ao longo da súa historia, tendo chegado en 18 ocasións á final da Stanley Cup:
Presidents' Trophy
A primeira vez que se entregou este trofeo ao mellor equipo da liga regular foi na tempada 1985-86.[160] Dende aquela os Bruins gañaron dúas veces o Presidents' Trophy:
Prince of Wales Trophy
O Prince of Wales Trophy é o trofeo da NHL qué máis veces mudou o seu significado.[163]. Os Bruins gañaron en numerosas ocasións este trofeo cos seguintes significados:
  • Campións da American Division: 1928, 1929, 1930, 1931, 1933, 1935 e 1938
  • Campións da liga regular: 1939, 1940 e 1941
  • Campións da división Leste: 1971, 1972 e 1974
  • Gañadores da final da conferencia Prince of Wales: 1988, 1990 e 2011
Campións de división
Na maioría dos títulos citados, a franquía rematou na primeira posición da súa división a liga regular:[23]

Trofeos individuais[editar | editar a fonte]

Johnny Bucyk recibio o trofeo Lady Byng en 1971 e 1974, así como o trofeo Lester Patrick en 1977.
Derek Sanderson recibiu o trophée Calder en 1968.
Trofeo Art Ross
O trofeo Art Ross é outorgado ao xogador que máis puntos conseguiu na liga regular. Tres xogadores dos Bruins teñen recibido este trofeo:[164]
  • Phil Esposito en 1968-69, 1970-71, 1971-72, 1972-73 e 1973-74. O seu mellor rexistro persoal foron os 152 puntos da tempada 1970-1971[165]
  • Bobby Orr en 1969-70 e 1974-75, co seu maior rexistro de 135 puntos. Neste periodo, os xogadores dos Bruins recibiron o trofeo durante sete tempadas consecutivas, sendo o xogador dos Bruins o único defensor da historia da NHL en conseguir gañar o trofeo.[166]
  • Joe Thornton na tempada 2005-06, a pesar de que rematou a tempada cos San Jose Sharks, rematou no primeiro posto a tempada con 125 puntos.[167]
Antes de que se outorgara o trofeo Art Ross varios xogadores dos Bruins encabezaron a clasificación de máximos anotadores:
Trofeo Bill Masterton
O trofeo Bill Masterton é un premio outorgado ao xogador que mellor exemplifica os valores de perseverancia e espírito de equipo:[168]
Trofeo Calder
O trofeo Calder premia ao mellor rookie da tempada:[nota 9][164]
Trofeo Conn Smythe
O trofeo Conn Smythe é entregado cada ano dende a tempada 1964-1965 ao mellor xogador[nota 10] das series eliminatorias.[169] Durante os 87 primeiros anos da franquía, só Bobby Orr conseguiu este trofeo para os Bruins antes de facelo Timothy Thomas:
Trofeo Frank J. Selke
O trofeo Frank J. Selke é outorgado pola NHL ao mellor atacante que demostrara máis competencias defensivas dende a tempada 1977-1978[169] O primeiro xogador que non fo Bob Gainey dos Montreal Canadiens en conseguir o premio foi o xogador dos Bruins Steve Kasper:[172]
Trofeo Hart
O trofeo Hart (en inglés Hart Memorial Trophy) é entregado ao mellor xogador da liga regular por votación da Asociación Profesional da Prensa Escrita. Esta distinción é entregada dende 1923 e seis xogadores dos Bruins a teñen conseguido dende aquela:[173]
  • Eddie Shore en 1932-33, 1934-35, 1935-36 e 1937-38
  • Bill Cowley en 1940-41 e 1942-43
  • Milt Schmidt en 1950-51
  • Phil Esposito en 1968-69 e 1973-74
  • Bobby Orr en 1969-70, 1970-71 e 1971-72
  • Joe Thornton en 2005-06 aínda que finalizou a tempada cos Sharks[167].
Trofeo Jack Adams
O trofeo Jack Adams é outorgado dende a tempada 1973-74 ao mellor adestrador da tempada.[168] Tres adestradores de Boston teñen conseguido esta distinción:[174]
Trofeo James Norris
Ao final da tempada, o mellor defensor da NHL recibe o trofeo James Norris.[164] Bobby Orr é o defensor que máis veces recibiu o galardón cun total de once conquistas na súa carreira.[175] Os defensores dos Bruins que teñen conseguido o trofeo son:
  • Bobby Orr en 1967-68, 1968-69, 1969-70, 1970-71, 1971-72, 1972-73, 1973-74 e 1974-75
  • Ray Bourque en 1986-87, 1987-88, 1989-90, 1990-91 e 1993-94
  • Zdeno Chára en 2008-09
Trofeo King Clancy
O trofeo King Clancy premia cada ano ao xogador que demostrou o mellor exemplo de liderazgo dentro e fora da pista e teña contribuido á sociedade.[160] Dous xogadores dos Bruins teñen conseguido este galardón:[176]
Trofeo Lady Byng
O trofeo Lady Byng é outorgado ao xogador que se considera que ten o mellor espírito deportivo, mantendo un rendemento excepcional no xeo; a Asociación de Xornalistas de hóckey profesional outorga os votos para atribuir o trofeo tendo en conta tanto o rendemento no xeo como o número de minutos de penalización acumulados.[169] Os xogadores dos Bruins que teñen recibido o trofeo,Lady Byng son:[177]
Trofeo Ted Lindsay
O trofeo Ted Lindsay, coñecido ata 2010 polo nome de trofeo Lester B. Pearson, é entregado cada ano ao mellor xogador da NHL segundo os votos dos seus compañeiros.[160] Dous xogadores dos Bruins teñen conseguido o trofeo:[178]
  • Phil Esposito en 1970-71 e 1972-73
  • Bobby Orr en 1974-75
Trofeo Vézina
O trofeo Vézina é un trofeo concedido aos porteiros da NHL. De 1927 a 1982, o trofeo premiaba ao mellor porteiro da liga regular. Tiny Thompson, que foi o primeiro xogador dos Bruins en gañar o trofeo, ostenta tamén o récord para un xogador da franquía de Boston con catro trofeos Vézina gañados:[179]
  • Tiny Thompson en 1929-30, 1932-33, 1935-36 e 1937-38
  • Frank Brimsek en 1938-39 e 1941-1942
  • Pete Peeters en 1982-83
  • Tim Thomas en 2008-09 e 2010-11

Trofeos internos[editar | editar a fonte]

Mark Recchi recibiu o 'Eddie Shore Award en 2010.

Como outros moitos equipos da NHL, os Boston Bruin outorgan cada ano a finais da liga regular trofeos aos xogadores máis destacados do equipo.[180]

O primeiro trofeo entregado polos Bruins a un xogador na súa historia foi o Elizabeth C. Dufresne Trophy, outorgado ao xogador considerado o mellor xogador nos partidos na casa segundo os votos dos xornalistas. Este trofeo foi entregado por primeira vez ao final da tempada 1935-36, sendo outorgado a Tiny Thompson. Por outra banda, Raymond Bourque é o xogador que máis veces recibiu o galardón cun total de sete veces.[181]

Na tempada 1936-37, outro xogador foi galardoado cun novo trofeo concedido polos Bruins: o xogador que mostrou unha maior determinación sobre o xeo.[182] Posteriormente o trofeo foi nomeado Eddie Shore Award.

Na tempada 1968-69, a franquía de Boston presentou un novo trofeo, o Seventh Player Award. Este trofeo é outorgado polos votos dos seareiros do equipo e premia ao mellor xogador para o público. O trofeo é concedido frecuentemente a un xogador background, pouco recoñecido polos outros trofeos.[181]

Dende a tempada 1973-74, os Bruins designan tamén aos tres mellores xogadores na casa, segundo os votos da radio local, e chamado Bruins Three Stars Award.[181]

O John P. Bucyk Award é entregado ao final da tempada dende a tempada 1999-00 ao xogador cun maior servizo á comunidade.[183] Unha delegación de antigos xogadores do equipo, así como de membros do servizo de relacións da franquía escollen ao receptor do trofeo.

O equipo implícase tamén co programa de educación do Estado cada ano, facendo entrega do John Carlton Award aos dous estudantes feminino e masculino que combinan mellor os resultados académicos e deportivos de todo o Gran Boston.[180]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Os Bruins son a terceira franquía máis antiga da liga por detrás dos Montreal Canadiens (1909) e os Toronto Maple Leafs (1917), e a máis antiga das franquías dos Estados Unidos que participan actualmente na liga.
  2. A súa marca 248 goles durante a súa carreira na NHL superouna Howie Morenz que puxo fin á súa carreira na tempada 1936-1937 cun total de 271 realizacións
  3. A de 1939 foi ademais a única Stanley Cup que gañou Art Ross na súa carreira como adestrador, gañando anteriormente dúas como xogador.
  4. O aforo dos pavillóns que se indica corresponde ao número de espectadores en competicións de hóckey sobre xeo.
  5. 5,0 5,1 5,2 Os Cubs, os Tiger Cubs e os Bruins Cubs son o mesmo equipo que cambiou de nome entre 1926 e 1936.
  6. O termo inglés «Midget » designa aos xogadores de 15 a 17 anos.
  7. 7,0 7,1 As derrotas na prolongación apareceron a partir da tempada 1999-00, os partidos empatados desapareceron a principios da tempada 2005-06.
  8. A porcentaxe de vitorias calcúlase tendo en conta o número de puntos gañados por partido: 2 puntos pola vitoria, 1 punto polos empates ou derrotas na prolongación, e 0 puntos pola derrota no tempo regulamentario.
  9. O termo «rookie» designa aos xogadores que debutan como profesionais esa tempada.
  10. Denominado en inglés Most Valuable Player ou MVP.
Referencias
  1. Porter, David L. (1995) Biographical Dictionary of American Sports: 1992-1995 supplement for baseball, football, basketball, and other sports. Greenwood, páx. 589
  2. Charles Francis Adams en vermonter.com
  3. Charles Francis Adams en Hockey Hall of Fame
  4. Jozsa, Frank P. (2006) Big Sports, Big Business: A Century of League Expansions, Mergers, and Reorganizations. Greenwood, páx 15.
  5. Brown, William (2006)The Montreal Maroons: The Forgotten Stanley Cup Champions, Vehicule Press, p. 43
  6. Holzman, Morey e Nieforth, Joseph (2002) Deceptions and doublecross: how the NHL conquered hockey Dundurn Press, p. 262
  7. "Montreal Maroons (1924-1938)". www.sportsecyclopedia.com. http://www.sportsecyclopedia.com/nhl/mtlmar/maroons.html. Consultado o 1 de novembro de 2010..
  8. P. Anson. "Montreal Maroons 1 @ Boston Bruins 2 - Dec. 1, 1924". www.flyershistory.com. http://www.flyershistory.com/cgi-bin/poboxscore.cgi?H19240003.
  9. Brown, William (2006)The Montreal Maroons: The Forgotten Stanley Cup Champions, Vehicule Press, p. 49
  10. "Wild Scenes When Ottawa Trounced Boston Bruins, 3-1". Montreal Gazette: p. 16. 14 de abril de 1927.
  11. "Legends of Hockey -- The Legends -- Honoured Player -- Denneny, Cy -- Biography". www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=p195902&page=bio&list=ByName#photo. Consultado o 6 de novembro de 2010.
  12. "1929 Stanley Cup - Boston Bruins". www.greatesthockeylegends.com. http://www.greatesthockeylegends.com/2010/04/1929-stanley-cup-boston-bruins.html. Consultado o 8 de novembro de 2010.
  13. "Saison 1929-1930 - Description, photos, faits saillant et plus". http://notrehistoire.canadiens.com/season/1929-1930. Consultado o 13 de novembro de 2010.
  14. NHL (2010) Official Guide & Record Book, p. 153
  15. "1938-39 NHL Playoff Results" (en inglés). www.hockeydb.com. http://hockeydb.com/ihdb/stats/playoffdisplay.php?league=nhl1927&season=1939&leaguenm=NHL. Consultado o 9 de xuño de 2014.
  16. Diamond, Dan (2002) (en inglés). Total Hockey: The Official Encyclopedia of the National Hockey League (segunda ed.). Nova York: Total Spoerts Publishing. ISBN 1-894963-16-4.
  17. "1939-40 NHL Playoff Results" (en inglés). www.hockeydb.com. http://hockeydb.com/ihdb/stats/playoffdisplay.php?league=nhl1927&season=1940&leaguenm=NHL. Consultado o 9 de xuño de 2014.
  18. "1940-41 NHL Playoff Results" (en inglés). www.hockeydb.com. http://hockeydb.com/ihdb/stats/playoffdisplay.php?league=nhl1927&season=1941&leaguenm=NHL. Consultado o 9 de xuño de 2014.
  19. "Do Original Six teams still matter in the NHL?" (en inglés). ESPN. 27 de febrero de 2007. http://sports.espn.go.com/nhl/columns/story?id=2773591. Consultado o 9 de xuño de 2014.
  20. Fischler, Stan e Fischler, Shirley (2003) Who's Who in Hockey, Andrews McMeel Publishing,‎ p. 132.
  21. "Don Calvin Gallinger". www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/SearchPlayer.jsp?player=12673. Consultado o 9 de xuño de 2014.
  22. "1959 NHL Playoff Summary". Hockey-Reference. Sports Reference LLC. http://www.hockey-reference.com/playoffs/NHL_1959.html. Consultado o August 27, 2013.
  23. 23,0 23,1 23,2 23,3 En « Official Guide & Record Book / 2010 », páx 29
  24. "Did the Montreal Canadiens ever have exclusive rights to players from Quebec?" (en inglés). About.com. http://proicehockey.about.com/od/hockeyfaqsandtrivia/f/canadiens.htm. Consultado o 9 de xuño de 2014.
  25. "Why we miss the Original Six" (en inglés). Canada.com. http://www.canada.com/topics/sports/story.html?id=5e12c57d-edd6-471b-a526-9c523ca99f06. Consultado o 9 de xuño de 2014.
  26. 26,0 26,1 Duplacey, James (1998) Total Hockey: The Official Encyclopedia of the National Hockey League, Total Sports, p. 273.
  27. "1967 NHL Expansion Draft Picks". www.hockeydb.com. http://www.hockeydb.com/ihdb/draft/nhl1967x.html. Consultado o 24 de xaneiro de 2011.
  28. "One on One with Milt Schmidt". http://www.hhof.com/htmlSpotlight/spot_oneononep196109.shtml. |editor= www.legendsofhockey.net|dataacceso=10 de xuño de 2014}}
  29. "1967-68 National Hockey League". www.hockeydb.com. http://hockeydb.com/ihdb/stats/leagues/seasons/nhl19271968.html. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  30. 30,0 30,1 30,2 30,3 30,4 NHL (2010) Official Guide & Record Book, p. 156
  31. "1968-69 National Hockey League". www.hockeydb.com. http://hockeydb.com/ihdb/stats/leagues/seasons/nhl19271969.html. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  32. "1968-69 NHL Playoff Results". www.hockeydb.com. http://hockeydb.com/ihdb/stats/playoffdisplay.php?league=nhl1927&season=1969&leaguenm=NHL. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  33. "Standing 1969-1970 Regular Season". www.nhl.com. http://www.nhl.com/ice/standings.htm?season=19691970&type=DIV. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  34. 34,0 34,1 "1970 NHL Playoff Summary". Hockey-Reference. Sports Reference LLC. http://www.hockey-reference.com/playoffs/NHL_1970.html. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  35. ""1970–1971 Division Standings Standings - NHL.com - Standings"". National Hockey League. http://www.nhl.com/ice/standings.htm?season=19701971&type=DIV. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  36. "1971 NHL Playoff Summary". Hockey-Reference. Sports Reference LLC. http://www.hockey-reference.com/playoffs/NHL_1971.html. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  37. ""1971–1972 Division Standings Standings - NHL.com - Standings"". National Hockey League. http://www.nhl.com/ice/standings.htm?season=19711972&type=DIV. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  38. "1972 NHL Playoff Summary". Hockey-Reference. Sports Reference LLC. http://www.hockey-reference.com/playoffs/NHL_1972.html. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  39. En « Official Guide & Record Book / 2010 », p. 215
  40. "1973-74 NHL League Leaders". www.hockeydb.com. http://www.hockeydb.com/ihdb/stats/top_league.php?lid=nhl1927&sid=1974&leaguenm=NHL. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  41. NHL (2010) Official Guide & Record Book, p. 157
  42. "Phil Esposito Career Statistics" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=p198401&page=statsawards&list=ByName%20--%20Words=2;%20Hits=10#photo. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  43. "Bye-bye Boston, Chicago Buys" (en inglés). sportsillustrated.cnn.com. http://sportsillustrated.cnn.com/vault/article/magazine/MAG1091218/index.htm. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  44. "1977 NHL Playoff Summary". Hockey-Reference. Sports Reference LLC. http://www.hockey-reference.com/playoffs/NHL_1977.html. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  45. "1978 NHL Playoff Summary". Hockey-Reference. Sports Reference LLC. http://www.hockey-reference.com/playoffs/NHL_1978.html. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  46. "1990-91 Boston Bruins (44-24-12)". www.shrpsports.com. http://www.shrpsports.com/nhl/teamseas.php?link=Y&team=Bos&season=1991. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  47. "1991-92 Boston Bruins (36-32-12)". www.shrpsports.com. http://www.shrpsports.com/nhl/teamseas.php?link=Y&team=Bos&season=1992. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  48. "Legends of Hockey -- The Legends -- Honoured Player -- Bourque, Raymond -- Biography". www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=p200401&type=Player&page=bio&list=#photo. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  49. Jason Diamos (7 de marzo de 2000). "HOCKEY - The Bruins and Bourque Go Their Separate Ways". www.nytimes.com. http://www.nytimes.com/2000/03/07/sports/hockey-the-bruins-and-bourque-go-their-separate-ways.html. Consultado o 10 de xuño de 2014..
  50. 50,0 50,1 50,2 50,3 50,4 50,5 50,6 En «Official Guide & Record Book / 2010», páx 31.
  51. "Bruins beat Habs 4-3 in OT to win Game 7" (en inglés). National Hockey League. http://www.nhl.com/gamecenter/en/recap?id=2010030137. Consultado o 11 de xuño de 2014.
  52. "Bruins make amends, finish sweep of Flyers" (en inglés). National Hockey League. http://www.nhl.com/gamecenter/en/recap?id=2010030224. Consultado o 11 de xuño de 2014.
  53. "Bruins win 'perfect' Game 7, advance to Cup Final" (en inglés). National Hockey League. http://www.nhl.com/gamecenter/en/recap?id=2010030317. Consultado o 11 de xuño de 2014.
  54. "Bruins win Cup by blanking Canucks 4-0". National Hockey League. http://www.nhl.com/gamecenter/en/recap?id=2010030417. Consultado o 11 de xuño de 2014.
  55. "Tim Thomas remporte le Conn Smythe" (en francés). RDS.ca. http://www.rds.ca/hockey/lnh/tim-thomas-remporte-le-conn-smythe-1.418432. Consultado o 11 de xuño de 2014.
  56. ""2011–2012 Standings by Conference"". National Hockey League. http://www.nhl.com/ice/standings.htm?season=20112012&type=CON. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  57. [http://www.hockey-reference.com/playoffs/2012-boston-bruins-vs-washington-capitals-eastern-conference-quarter-finals.html "2012 Stanley Cup Eastern Conference Quarter-Finals Washington Capitals defeat Boston Bruins 4-3"]. Hockey-Reference. Sports Reference LLC. http://www.hockey-reference.com/playoffs/2012-boston-bruins-vs-washington-capitals-eastern-conference-quarter-finals.html. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  58. ""2012–2013 Standings by Conference"". National Hockey League. http://www.nhl.com/ice/standings.htm?season=20122013&type=CON. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  59. "2013 NHL Playoff Summary". Hockey-Reference. Sports Reference LLC. http://www.hockey-reference.com/playoffs/NHL_2013.html. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  60. ""2013–2014 Standings by Conference"". National Hockey League. http://www.nhl.com/ice/standings.htm?season=20132014&type=WC. Consultado o 10 de xuño de 2014.
  61. 61,0 61,1 "ADVERSAIRES: BRUINS DE BOSTON" (en francés). notrehistoire.canadiens.com. http://notrehistoire.canadiens.com/opponent/Boston-Bruins. Consultado o 5 de maio de 2014.
  62. "Saison 1951-1952 - Description, photos, faits saillant et plus" (en francés). notrehistoire.canadiens.com. http://notrehistoire.canadiens.com/season/1951-1952. Consultado o 6 de maio de 2014..
  63. En Strachan, « Cent ans de hockey », páx 34
  64. "Imaxe de Richard dándolle a man a Henry logo do gol gañador do 7º partido" (en inglés). www.canoe.ca. http://www.canoe.ca/HockeyRocketRichardGallery/27.html. Consultado o 6 de maio de 2014.
  65. "L'émeute du Forum" (en francés). notrehistoire.canadiens.com. http://notrehistoire.canadiens.com/greatest-moment/The-Richard-Riot. Consultado o 8 de maio de 2014.
  66. En Hornby, «Les grands moments du Hockey», páxs 42 e 43.
  67. "Saison 1970-1971 - Description, photos, faits saillant et plus" (en francés). notrehistoire.canadiens.com. http://notrehistoire.canadiens.com/season/1970-1971. Consultado o 8 de maio de 2014..
  68. Chris Creamer. "Boston Bruins primary logo in use in 1925" (en inglés). www.sportslogos.net. http://www.sportslogos.net/logo.php?id=64hesf7ft39jujwjezsnfoaeg. Consultado o 24 de maio de 2014.
  69. Chris Creamer. "Boston Bruins primary logo in use in 1926" (en inglés). www.sportslogos.net. http://www.sportslogos.net/logo.php?id=z1utfxgasxwrgig9pgh27yd65. Consultado o 24 de maio de 2014.
  70. Chris Creamer. "Boston Bruins primary logo in use from 1927-1932" (en inglés). www.sportslogos.net. http://www.sportslogos.net/logo.php?id=ju2gjoh3fj27ihe1365oyn3ql. Consultado o 24 de maio de 2014.
  71. Chris Creamer. "Boston Bruins primary logo in use from 1933-1934" (en inglés). www.sportslogos.net. http://www.sportslogos.net/logo.php?id=226. Consultado o 24 de maio de 2014.
  72. Chris Creamer. "Boston Bruins primary logo in use from 1935-1948" (en inglés). www.sportslogos.net. http://www.sportslogos.net/logo.php?id=227. Consultado o 24 de maio de 2014.
  73. Chris Creamer. "Boston Bruins primary logo in use in 1949" (en inglés). www.sportslogos.net. http://www.sportslogos.net/logo.php?id=6515. Consultado o 25 de maio de 2014.
  74. "Bruins, Flyers unveil NHL Winter Classic jerseys" (en inglés). www.nhl.com. http://www.nhl.com/ice/news.htm?id=498983. Consultado o 25 de maio de 2014.
  75. Norman Dalager. "Boston's nicknames: Beantown, Hub, the Walking City" (en inglés). www.boston.com. http://www.boston.com/travel/boston/boston_nicknames/. Consultado o 25 de maio de 2014.
  76. Chris Creamer. "Boston Bruins primary logo in use from 1950-1995" (en inglés). www.sportslogos.net. http://www.sportslogos.net/logo.php?id=228. Consultado o 25 de maio de 2014.
  77. Chris Creamer. "Boston Bruins primary logo in use from 1996-2007" (en inglés). www.sportslogos.net. http://www.sportslogos.net/logo.php?id=27. Consultado o 25 de maio de 2014.
  78. Chris Creamer. "Boston Bruins primary logo in use since 2008" (en inglés). www.sportslogos.net. http://www.sportslogos.net/logo.php?id=venf9fmhgnsawnxxvehf. Consultado o 25 de maio de 2014.
  79. Chris Creamer. "Boston Bruins Logos" (en inglés). www.sportslogos.net. http://www.sportslogos.net/team.php?id=3. Consultado o 25 de maio de 2014.
  80. 80,0 80,1 "NHL.com - Mascot Madness" (en inglés). www.nhl.com. http://www.nhl.com/intheslot/read/mascots/boston.shtml. Consultado o 24 de maio de 2014.
  81. Pave, Martin (29 de outubro de 2000) (en inglés). Coffey's Return is a Boost. The Boston Globe.
  82. McCabe, Kathy (19 de novembro de 2000). Squirt Gains Edge. The Boston Globe.
  83. 83,0 83,1 "This Bear's Tale - How Blades Became a Bruin" (en inglés). bruins.nhl.com. http://bruins.nhl.com/club/page.htm?bcid=kid_meetblade. Consultado o 24 de maio de 2014.
  84. "BostonBruinsTV — The Bear" (en inglés). bostonbruins.com. http://video.bruins.nhl.com/videocenter/console?catid=1062. Consultado o 24 de maio de 2014.
  85. En Voice, «Fred Cusick: voice of the Bruins», páx 66 (en inglés)
  86. En Voice, «Fred Cusick: voice of the Bruins», páx 67 (en inglés)
  87. En Voice, «Fred Cusick: voice of the Bruins», páxs 97 e 98 (en inglés)
  88. (en inglés) "Fred Cusick, longtime voice of the Bruins, dies" (en inglés). www.nhl.com. http://www.nhl.com/ice/news.htm?id=498695. Consultado o 8 de maio de 2014.
  89. Bruno, Amanda (26 de marzo de 2012). "Boston Bruins launch new official mobile app featuring "The Bear and the Gang" series" (en inglés). MassLive LLC. http://www.masslive.com/bruins/index.ssf/2012/03/boston_bruins_launch_new_official_mobile_app_featuring_the_bear_and_the_gang_series.html. Consultado o 8 de maio de 2014.
  90. "Boston Bruins Official Mobile App" (en inglés). iTunes. https://itunes.apple.com/app/id473349864. Consultado o 8 de maio de 2014.
  91. "Boston Bruins Official App" (en inglés). Google Play. https://play.google.com/store/apps/details?id=com.b3connect.dmf.client.android.boston. Consultado o 8 de maio de 2014.
  92. ""Nutty"". YouTube. https://www.youtube.com/watch?v=Z1lNaKi9h3I. Consultado o 27 de maio de 2014.
  93. Nichols, John (2008). The Story of the Boston Bruins. Creative Education. ISBN 1-58341-614-5. http://books.google.com/books?id=AWPuTEO3UlEC&pg=PT46&lpg=PT46&dq=Nutty+Ventures+%22Boston+Bruins%22&source=bl&ots=urIwKM0bN0&sig=aaGwf87ssZ1axvvqhbDXOfGgoJo&hl=en&ei=fqdETryGM4fqgQew_fS8Bg&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=9&sqi=2&ved=0CFIQ6AEwCA#v=onepage&q=Nutty%20Ventures%20%22Boston%20Bruins%22&f=false. Consultado o 27 de maio de 2014.
  94. Fischler, Stan (2000). Boston Bruins: Greatest Moments and Players. Sports Publishing, Inc.. p. 237. ISBN 1-58261-213-7. http://books.google.com/books?id=lgWQv1Bf-HAC&pg=PA237&lpg=PA237&dq=Paree+%22Boston+Bruins%22&source=bl&ots=osZGVjzeSE&sig=hwfVT-4uEFiOOS4-3ceUMY3perw&hl=en&ei=iKVETv-sDcPv0gH1-qX_Bw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=6&ved=0CE0Q6AEwBQ#v=onepage&q=Paree%20%22Boston%20Bruins%22&f=false. Consultado o 27 de maio de 2014.
  95. ""Kernkraft 400"". YouTube. http://www.youtube.com/watch?v=17h4ijLjORA. Consultado o 27 de maio de 2014.
  96. On the Road with the Dropkick Murphys - DVD
  97. ""Nutty" de Dropkick Murphys". YouTube. https://www.youtube.com/watch?v=yOISP4xnw-Q. Consultado o 27 de maio de 2014.
  98. "Northeastern Athletics: Matthews Arena turns 100" (en inglés). huntnewsnu.com. http://huntnewsnu.com/2010/04/northeastern-athletics-matthews-arena-turns-100/. Consultado o 28 de maio de 2014.
  99. Jeff Z. Klein. "The Ice Rink That Changed Boston Hockey" (en inglés). www.nytimes.com. http://www.nytimes.com/2009/12/30/sports/hockey/30arena.html?_r=2&th&emc=th. Consultado o 28 de maio de 2014.
  100. Paul Munsey e Cory Suppes. "The Boston Arena/Matthews Arena" (en inglés). hockey.ballparks.com. http://hockey.ballparks.com/NHL/BostonBruins/veryoldindex.htm. Consultado o 28 de maio de 2014.
  101. Matt Porter. "The Original Home of the Bruins Approaches 100" (en inglés). bruins.nhl.com. http://bruins.nhl.com/club/news.htm?id=448131. Consultado o 28 de maio de 2014.
  102. Brian Hart. "Handbook of Texas Online - Rickard, George Lewis" (en inglés). www.tshaonline.org. http://www.tshaonline.org/handbook/online/articles/RR/fri15.html. Consultado o 11 novembre 2010.
  103. "Mass Moments: Boston Garden Hosts Final Game" (en inglés). massmoments.org. http://massmoments.org/moment.cfm?mid=279. Consultado o 30 de maio de 2014.
  104. Paul Munsey et Cory Suppes. "The Boston Garden" (en inglés). hockey.ballparks.com. http://hockey.ballparks.com/NHL/BostonBruins/oldindex.htm. Consultado o 30 de maio de 2014.
  105. En « Boston Bruins: Greatest Moments and Players », p. 240
  106. "NHL Average Attendance" (en inglés). wayback.archive.org. http://wayback.archive.org/web/20090423010640/http://andrewsstarspage.com/NHL-Business/NHL-attendance.htm. Consultado o 30 de maio de 2014.
  107. Paul Munsey e Cory Suppes. "TD Garden" (en inglés). www.ballparks.com. http://hockey.ballparks.com/NHL/BostonBruins/index.htm. Consultado o 31 de maio de 2014.
  108. Ross Kerber. "Garden will have a new name: TD Garden" (en inglés). The Boston Globe. http://archive.wikiwix.com/cache/?url=http://www.boston.com/business/ticker/2009/04/garden_will_hav.html&title=%C2%AB%C2%A0Garden%20will%20have%20a%20new%20name%3A%20TD%20Garden%C2%A0%C2%BB. Consultado o 31 de maio de 2014.
  109. "History - Season Recap - 1990s" (en inglés). www.nba.com. http://www.nba.com/celtics/history/Recap_1990s.html. Consultado o 31 de maio de 2014.
  110. "TD Garden - General information" (en inglés). www.tdgarden.com. http://web.archive.org/web/20110210002957/http://tdgarden.com/gardeninfo/general.asp. Consultado o 31 de maio de 2014.
  111. "Boston Bruins". hockeyarenas.net. http://www.hockeyarenas.net/index.php?page=4000&c=ac&ctID=us&arID=2317&atType=1&tmID=2240. Consultado o 26 de maio de 2014.
  112. 112,0 112,1 "Boston Bruins Minor League Affiliate History". www.hockeydb.com. http://www.hockeydb.com/ihdb/stats/display_affiliations_parent.php?tmi=4919. Consultado o 5 de maio de 2014.
  113. "History - Troy Bruins Hockey Team - Troy, Ohio" (en inglés). www.troybruins.com. http://web.archive.org/web/20100311230317/http://www.troybruins.com/history.html. Consultado o 29 janvier 2011.
  114. "Boston Bruins (Boston Professional Hockey Association, Inc) - Boston, Massachusetts (MA) - Company Profil" (en inglés). www.manta.com. http://www.manta.com/c/mm2dfgt/boston-bruins. Consultado o 3 de maio de 2014.
  115. (en inglés) "#6 Boston Bruins - Forbes.com" (en inglés). www.forbes.com. https://web.archive.org/web/20110603065549/http://www.forbes.com/lists/2006/31/biz_06nhl_Boston-Bruins_313364.html. Consultado o 3 de maio de 2014.
  116. "#7 Boston Bruins - Forbes.com" (en inglés). www.forbes.com. http://www.forbes.com/lists/2008/31/nhl08_Boston-Bruins_313364.html. Consultado o 3 de maio de 2014.
  117. "#6 Boston Bruins - Forbes.com" (en inglés). www.forbes.com. http://www.forbes.com/lists/2009/31/hockey-values-09_Boston-Bruins_313364.html. Consultado o 3 de maio de 2014.
  118. "#5 Boston Bruins - Forbes.com" (en inglés). www.forbes.com. http://www.forbes.com/lists/2010/31/hockey-valuations-10_Boston-Bruins_313364.html. Consultado o 3 de maio de 2014.
  119. view/20101201forbes_ups_bruins_value_by_11_percent_to_302m/ "Forbes ups Bruins value by 11 percent to 302M" (en inglés). www.bostonherald.com. http://www.bostonherald.com/sports/hockey/bruins view/20101201forbes_ups_bruins_value_by_11_percent_to_302m/.
  120. "Boston Bruins in New Hands". The Boston Daily Globe. 10 de outubro de 1936.
  121. "Boston Bruins Change Hands". 12 de outubro de 1951. http://news.google.com/newspapers?id=e4paAAAAIBAJ&sjid=GE8DAAAAIBAJ&pg=6431,4255312&dq. Consultado o 1 de xuño de 2014.
  122. "Adams after Adams as Bruins president". UPI. 1 de abril de 1969. http://news.google.com/newspapers?id=e4MuAAAAIBAJ&sjid=pKAFAAAAIBAJ&pg=6038,221826&dq. Consultado o 1 de xuño de 2014.
  123. "Storer Denies it Will Dump Bruins Prexy". 14 de febreiro de 1973. http://news.google.com/newspapers?id=PtZGAAAAIBAJ&sjid=d_MMAAAAIBAJ&pg=1241,2178443&dq. Consultado o 1 de xuño de 2014.
  124. Brunt 2006, pp. 261–262.
  125. Brunt 2006, p. 262.
  126. http://www.sportsbusinessjournal.com
  127. http://www.hockeynews.com
  128. "The Worst Owners In Sports". http://espn.go.com/page2/s/2001/0710/1224543.html.
  129. "The Greediest Owners in Sports". http://espn.go.com/page2/s/list/owners/greediest.html.
  130. "CNNSI.com - NHL Hockey - Say It Ain't So: Boston Bruins - Wednesday May 09, 2001 05:36 PM" (en inglés). CNN. http://sportsillustrated.cnn.com/hockey/nhl/news/2001/02/15/sayitaintso_bruins/. Consultado o 7 de xuño de 2014.
  131. "NHL Team Valuations" (en inglés). Forbes. http://web.archive.org/web/20050405214247/http://www.forbes.com/finance/lists/31/2004/LIR.jhtml?passListId=31&passYear=2004&passListType=Misc&uniqueId=313364&datatype=Misc. Consultado o 7 de xuño de 2014.
  132. "Neely to be named Bruins president" (en inglés). weei. 15 de xuño de 2010. http://www.weei.com/sports/boston/this-just-in/2124340/report-neely-be-named-bruins-president. Consultado o 6 de xuño de 2014.
  133. 133,0 133,1 En « Official Guide & Record Book / 2010 », p. 32
  134. 134,0 134,1 "Chara named Captain" (en inglés). bruins.nhl.com. 3 de outubro de 2006. http://bruins.nhl.com/club/news.htm?id=447328. Consultado o 13 de maio de 2014..
  135. "Bruins acquire Brad Stuart, Marco Sturm and Wayne Primeau for Joe Thornton" (en inglés). bruins.nhl.com. 30 de novembro de 2005. http://bruins.nhl.com/club/news.htm?id=447065. Consultado o 13 de maio de 2014..
  136. "All Draft Choice - Boston Bruins" (en inglés). bruins.nhl.com. http://bruins.nhl.com/club/draftstats.htm?year=All&round=All&team=BOS. Consultado o 14 de maio de 2014.
  137. (en inglés) "All-time roster for the Boston Bruins of the NHL" (en inglés). www.hockeydb.com. http://www.hockeydb.com/ihdb/stats/display_players.php?tmi=4919. Consultado o 16 de maio de 2014..
  138. "Legends of Hockey -- The Legends -- Honoured Player -- Bourque, Raymond -- Biography" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=p200401&type=Player&page=bio&list=ByName#photo. Consultado o 16 de maio de 2014.
  139. "Legends of Hockey -- The Legends -- Honoured Player -- Bucyk, John -- Biography" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=p198101&type=Player&page=bio&list=#photo. Consultado o 16de maio da 2014.
  140. "ONE ON ONE WITH ACE BAILEY" (en inglés). Hockey Hall of Fame. 5 de xaneiro de 2007. http://www.hhof.com/htmlSpotlight/spot_oneononep197502.shtml. Consultado o 1 de maio de 2014.
  141. "Boston Bruins seasons" (en inglés). www.hockey-reference.com. http://www.hockey-reference.com/teams/BOS/. Consultado o 4 de maio de 2014.
  142. En « Official Guide & Record Book / 2010 », páx. 30
  143. John Bishop. "The Claude Julien Era Has Begun". bruins.nhl.com. http://bruins.nhl.com/club/news.htm?id=448155. Consultado o 4 de maio de 2014.
  144. "Cam Neely Named President of the Boston Bruins". bruins.nhl.com. http://bruins.nhl.com/club/news.htm?id=531796. Consultado o 3 de maio de 2014.
  145. "Bruins name Ottawa's Chiarelli general manager" (en inglés). sports.espn.go.com. 26 de maio de 2006. http://sports.espn.go.com/nhl/news/story?id=2459512. Consultado o 1 de maio de 2014.
  146. "Art Ross biography" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=P194510&type=Player&page=bio&list=ByName#photo. Consultado o 1 de maio de 2014.
  147. "Lynn Patrick biography" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=P198002&type=Player&page=bio&list=ByName#photo. Consultado o 1 de maio de 2014.
  148. "Hap Emms" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/SearchPlayer.jsp?player=12547. Consultado o 1 de maio de 2014.
  149. "One on One with Milt Schmidt" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.hhof.com/htmlSpotlight/spot_oneononep196109.shtml. Consultado o 1 de maio de 2014.
  150. "One on One with Harry Sinden" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.hhof.com/htmlSpotlight/spot_oneononeb198301.shtml. Consultado o 1 de maio de 2014.
  151. "Gorton takes over GM duties on interim basis" (en inglés). bruins.nhl.com. http://bruins.nhl.com/club/news.htm?id=447153. Consultado o 1 de maio de 2014.
  152. "O'Connell out as Bruins GM - Gorton given job in interim; coaches deemed safe, for now" (en inglés). www.boston.com. http://www.boston.com/sports/hockey/bruins/articles/2006/03/26/oconnell_out_as_bruins_gm/. Consultado o 1 de maio de 2014.
  153. "Legends of Hockey -- Honoured Members -- Players -- Boston Bruins" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsPlayersByTeam.jsp?team=Boston+Bruins. Consultado o 21 de maio de 2014.
  154. "Legends of Hockey -- Honoured Members -- Players -- Induction Year" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMembersByYear.jsp?type=Player. Consultado o 21 de maio de 2014.
    NOTA: Legends of Hockey cita a Jacques Laperriere, mais nunca xogou cos Bruins.
  155. "Charles Adams biography" (en ingés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=B196001&type=Builder&page=bio&list=ByName. Consultado o 3 de maio de 2014.
  156. "Weston Adams biography" (en ingés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=b197201&type=Builder&page=bio&list=ByName. Consultado o 3 de maio de 2014.
  157. "Walter Brown biography" (en ingés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=B196202&type=Builder&page=bio&list=ByName. Consultado o 3 de maio de 2014.
  158. "Frank Patrick biography" (en ingés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=B195803&type=Builder&page=bio&list=ByName. Consultado o 3 de maio de 2014.
  159. "Harry Sinden biography" (en ingés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=B198301&type=Builder&page=bio&list=ByName. Consultado o 3 de maio de 2014.
  160. 160,0 160,1 160,2 En « Official Guide & Record Book / 2010 », páx 213
  161. "Legends of Hockey -- Silverware -- NHL Trophies -- Presidents' Trophy Winners" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/SilverwareTrophyWinners.jsp?tro=PRT..
  162. "B's Clinch Presidents' Trophy with 4-1 Win Over Sabres" (en inglés). bruins.nhl.com. http://bruins.nhl.com/club/blogpost.htm?id=28287. Consultado o 18 de maio de 2014.
  163. "Legends of Hockey -- Silverware -- NHL Trophies -- Prince Of Wales Trophy Winners". www.legendsofhockey.net dataacceso=18 de maio de 2014. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/SilverwareTrophyWinners.jsp?tro=PWT..
  164. 164,0 164,1 164,2 En « Official Guide & Record Book / 2010 », páx 210.
  165. "Legends of Hockey -- The Legends -- Honoured Player -- Esposito, Phil" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?type=Player&mem=P198401&list=ByName#photo. Consultado o 18 de maio de 2014.
  166. "Legends of Hockey -- Silverware -- 1974-75 Art Ross Trophy Winner -- Orr, Bobby". www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/SilverwareTrophyWinner.jsp?tro=ART&year=1974-75. Consultado o 18 de maio de 2014.
  167. 167,0 167,1 "Legends of Hockey -- Silverware -- 2005-06 Art Ross Trophy Winner -- Thornton, Joe" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/SilverwareTrophyWinner.jsp?tro=ART&year=2005-06. Consultado o 18 de maio de 2014.
  168. 168,0 168,1 En « Official Guide & Record Book / 2010 », páx 212.
  169. 169,0 169,1 169,2 En « Official Guide & Record Book / 2010 », páx 211
  170. "Legends of Hockey - NHL Trophies - Conn Smythe Trophy" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/html/silver_splashconnsmythe.htm. Consultado o 19 de maio de 2014.
  171. "Bruins' Tim Thomas awarded Conn Smythe trophy" (en inglés). www.nhl.com. http://www.nhl.com/ice/news.htm?id=565993&navid=mod-rr-headlines. Consultado o 19 de maio de 2014.
  172. "Legends of Hockey -- Silverware -- 1981-82 Frank J. Selke Trophy Winner -- Kasper, Steve" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/SilverwareTrophyWinner.jsp?tro=FST&year=1981-82. Consultado o 19 de maio de 2014.
  173. "Legends of Hockey - NHL Trophies - Hart Memorial Trophy" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/html/silver_splashhart.htm. Consultado o 19 de maio de 2014.
  174. "Legends of Hockey - NHL Trophies - Jack Adams Award" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/html/silver_splashjackadams.htm. Consultado o 20 de maio de 2014.
  175. "Legends of Hockey - NHL Trophies - James Norris Memorial Trophy" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/html/silver_splashjamesnorris.htm. Consultado o 20 de maio de 2014..
  176. "Legends of Hockey -- Silverware -- NHL Trophies -- King Clancy Memorial Trophy Winners" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/SilverwareTrophyWinners.jsp?tro=KCT. Consultado o 20 de maio de 2014.
  177. "Legends of Hockey -- Silverware -- NHL Trophies -- Lady Byng Memorial Trophy Winners" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/SilverwareTrophyWinners.jsp?tro=LBT.
  178. "Legends of Hockey -- Silverware -- NHL Trophies -- Ted Lindsay Award Winners" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/SilverwareTrophyWinners.jsp?tro=LPA. Consultado o 20 de maio de 2014.
  179. "Legends of Hockey -- Silverware -- NHL Trophies -- Vezina Trophy Winners" (en inglés). www.legendsofhockey.net. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/SilverwareTrophyWinners.jsp?tro=VZT. Consultado o 20 de maio de 2014.
  180. 180,0 180,1 "Bruins Week Ahead: 4/3 - 4/9" (en inglés). bruins.nhl.com. http://bruins.nhl.com/club/news.htm?id=523762. Consultado o 23 de maio de 2014.
  181. 181,0 181,1 181,2 H. Holland. "Boston Bruins History" (en inglés). bruins.nhl.com. p. 11. http://bruins.nhl.com/ext/history/history.pdf. Consultado o 23 de maio de 2014.
  182. "Bruins Announce Award Winners" (en inglés). bruins.nhl.com. 6 de abril de 2008. http://bruins.nhl.com/club/news.htm?id=448898. Consultado o 24 de maio de 2014.
  183. "Bruins beat Sabres, gain 2 points in East race" (en inglés). boston.com. 8 de abril de 2010. http://www.boston.com/sports/hockey/bruins/articles/2010/04/08/bruins_beat_sabres_gain_2_points_in_east_race/?page=full. Consultado o 24 de maio de 2014.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Boston Bruins
WikiProject Ice Hockey logo.svg
A Galipedia ten un portal sobre:

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Booth, Clarke. Boston Bruins: Celebrating 75 Years. Tehabi Books. ISBN 0-7607-1126-7.
  • Brown, William (2006) (en inglés). The Montreal Maroons: The Forgotten Stanley Cup Champions. Vehicule Press. ISBN 978-1550651287.
  • Coleman, Charles L. (1969) (en inglés). Trail of the Stanley Cup, Vol II.. Kendall-Hunt. pp. 912. ISBN 0840329415.
  • Cusick, Fred (2006) (en inglés). Fred Cusick: voice of the Bruins. Sports Publishing LLC. pp. 214. ISBN 978-1582619811.
  • Dryden, Steve (2001) (en inglés). The Hockey News Century of Hockey: A Season-Byseason Celebration. Mcclelland & Stewart Ltd. ISBN 0-7710-4180-2.
  • Duplacey, James (1998) (en inglés). Total Hockey: The Official Encyclopedia of the National Hockey League. Total Sports. ISBN 978-0836271140.
  • Fischler, Stan. Boston Bruins: Greatest Moments and Players. Sports Masters. ISBN 1-58261-374-5.
  • Fischler, Stan; Fischler, Shirley (2003) (en inglés). Who's Who in Hockey. Andrews McMeel Publishing. pp. 480. ISBN 978-0740719042.
  • Holzman, Morey; Nieforth, Joseph (2002) (en inglés). Deceptions and doublecross: how the NHL conquered hockey. Dundurn Press Ltd.. pp. 392. ISBN 978-1550024135.
  • Hornby, Lance (2005). "Les grands moments du Hockey" (en francés). Modus Vivendy. ISBN 2-89523-337-3.
  • Keene, Kerry (2003) (en inglés). Tales from the Boston Bruins. Sports Publishing LLC. pp. 200. ISBN 978-1582615653.
  • McFarlane, Brian (1989) (en inglés). One hundred years of hockey. Deneau Publishers. ISBN 0888792166.
  • McFarlane, Brian (1999) (en inglés). The Bruins - (Original Six). Stoddart Publishing Co. Ltd. ISBN 0-7737-3189-X.
  • Moran, Jay (2009) (en inglés). The Rangers, the Bruins, and the End of an Era. AuthorHouse. pp. 644. ISBN 978-1438989006.
  • National Hockey League (2010) (en inglés). Official Guide & Record Book / 2010. Triumph books. pp. 664. ISBN 978-1-60078-303-6. NHLrecords.
  • Nichols, John (2003) (en inglés). The History of the Boston Bruins. The Creative Company. pp. 32. ISBN 978-1583412756.
  • Simpson, Rob; Babineau, Steve. Black and Gold: Four Decades of the Boston Bruins in Photographs. Wiley Publishing. ISBN 0-470-15473-X.
  • Strachan, Al (2000) (en francés). Cent ans de hockey. Hurtubise HMH ltée. ISBN 2-89428-439-X.
  • Vautour, Kevin (2003) (en inglés). The Boston Bruins Book: The Most Complete Boston Bruins Book Ever Published. Raincoast Books. ISBN 1-55022-334-8.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]