Calgary Flames

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Calgary Flames
JaromeIginla.jpg
Fundado en 1972
Sede Calgary,
Flag of Alberta.svg Alberta
Flag of Canada.svg Canadá
Cancha Pengrowth Saddledome
(19.289 espectadores)
Cores Vermello, ouro, negro, branco
                       
Liga National Hockey League
Conferencia Oeste
División Pacific
Campionatos 1
Adestrador Flag of Canada.svg Brent Sutter
Director Flag of Canada.svg Darryl Sutter
Propietario N. Murray Edwards, Harley Hotchkiss, Alvin G. Libin, Allan P. Markin, Jeff McCaig, Clayton H. Riddell, Byron J. Seaman
Equipos(s) afiliado(s) Abbotsford Heat (AHL)
Utah Grizzlies (ECHL)
Sitio Web http://flames.nhl.com/

O Calgary Flames é un equipo de hóckey sobre xeo de Calgary, Canadá que xoga na National Hockey League (NHL). Fundado en 1972 ata 1980 foi coñecido como Atlanta Flames por ter a súa sede en Atlanta, Estados Unidos, mentres estivo en Atlanta sempre ocupou a parte baixa da liga, sen gañar nunca unha serie. En 1980 o equipo mudouse a Calgary e nese ano gañou as súas dúas primeiras series nos play-offs.

Historia[editar | editar a fonte]

Inicios: Os Atlanta Flames[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Atlanta Flames.
Tom Lysiak celebra xunto cos seus compañeiros de equipo un gol fronte aos Colorado Rockies en 1978.

Os Flames foron o resultado do primeiro golpe da NHL contra a arrivista World Hockey Association (WHA).[1] En decembro de 1971, a NHL concedeu ás presas un equipo a Long Island, os New York Islanders. Esta circunstancia fixo que a liga precisara incluír outro equipo para equilibrar as clasificacións, polo que a NHL concedeulle un equipo a un grupo de inversores da Atlanta propietario dos Atlanta Hawks da National Basketball League (NBA), e que estaba liderado por Tom Cousins.[2] Cousins chamou ao equipo "Flames" en lembranza ao lume que estivo a piques de destruír Atlanta durante a marcha ao mar na Guerra Civil Estadounidense do Xeneral William Tecumseh Sherman. O equipo xogou os seus partidos como local no Omni Coliseum en downtown Atlanta.[3]

Os Flames tiveron uns inicios relativamente exitosos. Baixo a dirección dos adestradores Bernie "Boom Boom" Geoffrion, Fred Creighton e Al MacNeil, cos que os Flames se clasificaron para os ‘’play-offs’’ en seis das oito tempadas que permaneceron en Atlanta.[4] Porén, este relative éxito non se trasladou aos ‘’play-offs’’, onde os Flames tan só puideron gañar dous partidos das series eliminatorias durante os anos que permaneceron en Atlanta.[5]

A pesar do éxito no xeo, os propietarios da franquía nunca estiveron sobre unha base financeira sólida, e nunca chegaron a asinar un contrato televisivo importante.[6][3] En 1980, Cousins estaba en considerables dificultades financeiras e foi forzado a vender os Flames para evitar a bancarrota. Con poucas ofertas serias de grupos locais, Cousins mostrouse moi receptivo a una oferta do empresario canadense (e antigo propietario dos Oilers) Nelson Skalbania, que estaba á fronte dun grupo de empresarios de Calgary.[3] Un ultimo esforzo para manter o equipo en Atlanta foi insuficiente, e Cousins vendeu o equipo a Skalbania por 16 millóns de dólares, un prezo de venda récord para un equipo da NHL no momento.[6] O 21 de maio de 1980, Skalbania anunciou que o equipo se trasladaría a Calgary.[7] O novo propietario decidiu manter o nome dos Flames, sentindo que era una boa opción para una cidade petroleira como Calgary, mentres que o logo do “A” ardente foi remprazado polo “C” ardente.[8] Skalbania vendeu a súa participación en 1981, e os Flames teñen sido propiedade local dende aquela.[9]

Traslado a Calgary[editar | editar a fonte]

Campións da Stanley Cup[editar | editar a fonte]

Os anos 1990s[editar | editar a fonte]

Novo milenio[editar | editar a fonte]

Impacto na comunidade[editar | editar a fonte]

Flames Central é un restaurante no centro da cidade propiedade dos Flames.

En 1994, os Flames achegáronlle á Saddledome Foundation unha proposta para renovar o Olympic Saddledome, renomeándoo Canadian Airlines Saddledome e facéndose cargo das instalacións. A xunta aceptou está proposta, e foi comprada polos Flames por 20 millóns de dólares canadenses ao asinar un acordo para administrar o edificio durante 20 anos.[10]

Mirando de encher datas adicionais no Saddledome, os Flames chegou a un acordo de arrendamento co equipo júnior de expansión Calgary Hitmen da Western Hockey League, que comezou a xogar en 1995 e eran en parte propiedade de Theoren Fleury.[11] Dous anos despois, en 1997, os Flames mercaron o equipo por 1,5 millóns de dólares.[12] Durante o lockout de 2004-05, os Flames comerciaron fortemente cos Hitmen, e como resultado, o equipo liderou todas as ligas profesionais júnior de Norteamérica en asistencia, promediando máis de 10.000 espectadores por partido.[13]

En abril de 2006, os Flames anunciaron que abrirían un restaurante, bar e entretemento híbrido no centro de Calgary, en Stephen Avenue. No anuncio do evento, o presidente dos Flames e CEO Ken King dixeron: "Aínda que o hóckey continúa a ser a nosa esencia, estamos constantemente buscando novas oportunidades para acrecentar a marca dos Flames e conceder aos nosos fans maiores oportunidades para disfrutar do hóckey. Cremos que o establecemento dun fóra do Pengrowth Saddledome para compartir comida, diversión e hóckey traerá aos nosos fans mesmo máis cerca do equipo".[14] Un ano despois, en abril de 2007, o Flames Central abriu ao público.[15]

Flames Foundation[editar | editar a fonte]

Os Flames teñen mantido unha presenza activa na comunidade dende a súa chegada a Calgary. A través da asociación sen ánimo de lucro, a Flames Foundation, o equipo ten donado en torno a 32 millóns de dólares para causas benéficas en todo o sur de Alberta.[16] Xunto co Club Rotary, os Flames axudaron a fundar o primeiro hospicio infantil en Alberta, e un dos únicos seis de Norteamérica.[17]

Os Flames son tamén socios cercanos do Hospital Infantil de Alberta e da Gordon Townsend School aloxada dentro. Entre as moitas actividades nas que participan os Flames, o Wheelchair Hockey Challenge cos Townsend Tigers tense mantido como unha moi popular tradición tanto para os xogadores como para os nenos participantes. En 2010, os Tigers derrotaron aos Flames para mudar un récord perfecto de 27-0 dende que o reto fora instituído en 1981.[18]

Red Mile[editar | editar a fonte]

Artigo principal: ''Red Mile''.

Durante a carreira dos Flames cara ás Finais da Stanley Cup de 2004, a cidade de Calgary converteuse en esencia na sede dun "festa sen fin". A 17th Avenue SW entertainment district, que pasa polo oeste do ScotiaBank Saddledome, viu máis de 35.000 seareiros invadir as rúas durante as tres primeiras roldas dos play-offs,[19] e máis de 60.000 nas finais.[20] A festa Red Mile recibiu cobertura en moitos xornais de Norteamérica,[21] xa que as celebracións foron pacíficas e os incidentes foron mínimos a pesar da gran cantidade de persoas nunha zona pequena.[22]

O C of Red.

En abril de 2006, o Corpo de Policía de Calgary anunciou que as reunións da Red Mile non se debían fomentar, e que se tomarían medidas disuasorias, incluíndo os desvíos de tráfico, a tolerancia cero en materia de ruido e composrtamente escandaloso, e a presencia de axentes de incógnito entre a multitude para vixiar aos delincuentes.[23] Despois dunha reunión co Xefe de Policía, o Alcalde da cidade, Dave Bronconnier, convenceu ao Corpo de Policía de Calgary para que relaxara a súa prohibición da Red Mile e animou á xente a facer o seu camiño cara á 17th Ave., aínda así a policía mantivo a súa política de tolerancia cero respecto da nudez e a embriaguez.[22]

"C of Red"[editar | editar a fonte]

Durante a carreira dos Flames cara ás Finais da Stanley Cup de 2004, moitos dos seareiros da franquía que asistiron aos partidos de hóckey disputados no Saddledome vestían unha camisola vermella co C ardente de Calgary nela.[19] As vendas da camisola vermella local dos Flames, introducida ao principio da tempada 2003-04, foron tan grandes durante os play-offs que o fabricante CCM detivo a produción de todas as outras camisolas do equipo para cumprir coa demanda dos uniformes dos Flames.[20] O equipo estableceu un récord na liga para a venda dun novo deseño de uniforme.[24] A tradición do "C of Red" remóntase aos play-offs de 1986 fronte aos Oilers. Os seareiros de Edmonton levaban colocados sombreiros promocionando a "Hat Trick Fever" na súa búsqueda de tres Stanley Cups consecutivas. Os seareiros dos Flames contrarrestárono vestindo de vermello. Nos play-offs de 1987 contra Winnipeg, os Jets responderon ao "C of Red" alentando aos seareiros a vestir de branco, creando o "Winnipeg White Out".[25]

Identidade do equipo[editar | editar a fonte]

[editar | editar a fonte]

O logo principal dos Flames é o deseño do "Flaming C" (C ardente), introducido cando o equipo chegou a Calgary en 1980, e foi deseñado pola deseñadora gráfica de Calgary Patricia Redditt. O deseño do logo permaneceu do mesmo xeitodende a súa creación, aínda que os Flames empregaron distintas cores para o logo nas camisolas para os partidos en na casa e como visitante. De 1980 a 2000, o log nos partidos como local era vermello sobre fondo branco, mentres que nos partidos como visitante o logo era braco sobre un fondo vermello. En 2003, a NHL mudou para empregar uniformes de cor para o equipo local. O logo local tornouse negro, co logo visitante en vermello sobre fondo branco. O logo orixinal "Flaming A" (A ardente) dos Atlanta Flames foi restaurado para o seu uso como element para identificar aos capitáns suplentes do equipo. O logo do cabalo ardente foi retirado en 2007 ao introducirse as camisolas Rbk Edge.[26][27]

Equipación[editar | editar a fonte]

As camisolas orixinais dos Flames empregaban raias vermellas e amarelas. En 1994, a franquía engadiu o negro ao esquema de cores do equipo, amais de engadir una raia diagonal dende a base da camisola ata a parte inferior do logo. En 1998, para celebrar o "Year of the Cowboy" (Ano do Cowboy), os Flames introduciron o deseño da súa terceira equipación, o logo do "flaming horse" sobre fondo negro.[7] Dous anos despois, a camisole converteuse na equipación visitante dos Flames, mentres que a equipación local foi actualizouse para incorporar o mesmo deseño de raias en V nos brazos e na cintura da camisola. Esta camisola foi de novo relegada ao posto de terceira equipación en 2003, cando a NHL adoptou as equipacións de color para os partidos como local.[28] En 2007, coa adopción da camisola Rbk Edge, os Flames actualizaron o seu deseño de novo, remprazando as raias horizontais por raias verticais aos lados. Para honrar a súa memoria, os Flames engadiron bandeiras de Alberta e Canadá como distintivos nos hombreiros.[27] Para celebrar a 30ª tempada de Calgary na NHL, os Flames vestiron o deseño da súa equipación orixinal na tempada 2009-10, todos contra oponentes canadenses . Os Flames mudaron o deseño das súas medias da súa equipación como local e visitante para que coincidira coas medias da súa camisole clásica na súa 30ª tempada. O equipo vestiu a súa reversión como equipación alternativa 15 veces durante a tempada 2010-11. O mesmo ano, os Flames xogaron fronte aos Canadiens o 2011 Heritage Classic, vestindo camisolas baseadas nas dos Calgary Tigers dos anos 1920s. Os Flames vestiron dunha cor vermella bordeos e amarela. O logo estaba sobre un fondo amarelo, e as mangas eran de cor bordeos con raias amarelas.

Mascota[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Harvey the Hound.

Harvey the Hound é a mascota dos Flames. Foi creada en 1983 para server tanto aos Flames como aos Calgary Stampeders da Canadian Football League.[29] Harvey foi a primeira mascot da NHL.[29] Harvey é famoso por un incidente en xaneiro de 2003, cando o adestrador dos Edmonton Oilers Craig MacTavish arrincoulle a lingua cando estaba a acosar ao seu banco.[30] O incidente foi noticia en toda América do Norte e levou a moito humor, incluíndo que no 53º All-Star Game da NHL, celebrado en 2003, varias mascotas doutros equipos da NHL chegaron coas súas linguas fora.[31]

Pavillón[editar | editar a fonte]

Stampede Corral[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Stampede Corral.
O Stampede Corral, primeiro estadio do equipo en Calgary.

O primeiro pavillón no que xogou a franquía logo do seu traslado a Calgary foi o Stampede Corral, un pavillón construido en 1950 cunha capacidade para 6.479 espectadores. O recinto foi sede secundaria das competicións de hóckey sobre xeo e patinaxe artístico durante os Xogos Olímpicos de Inverno de 1988, celebrados na cidade canadense.[32] O equipo disputou os seus partidos como local no Stampede Corral dende a súa chegada a Calgary en 1980 ata 1983, cando o equipo se trasladou ao que actualmente é o seu estadio, o Scotiabank Saddledome. Durante as tres tempadas que os Flames xogaron como locais neste pavillón rexistráronse os seguintes datos de asistencia media:[33]

Datos de asistencia ao Stampede Corral
Tempada Liga regular
1981 7.217
1982 7.231
1983 7.242

Scotiabank Saddledome[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Scotiabank Saddledome.
O Scotiabank Saddledome en Calgary, estadio dos Calgary Flames dende 1983.
Datos de asistencia ao Scotiabank Saddledome
Ano Asistencia media
1984 16.674
1985 16.683
1986 16.762
1987 16.798
1988 18.881
1989 19.458
1990 19.861
1991 19.986
1992 19.719
1993 19.529
1994 19.214
1995 19.035
1996 17.999
1997 17.088
1998 16.864
1999 16.010
2000 15.320
2001 16.622
2002 15.718
2003 16.239
2004 16.579
2005 lockout
2006 19.289
2007 19.289
2008 19.289
2009 19.289
2010 19.289
2011 19.289
2012 19.289
2013 19.289
2014 19.302

Equipos afiliados[editar | editar a fonte]

As franquías da NHL teñen un plantel limitado por convenio, polo que contan cun ou máis equipos «afiliados» que cada ano compiten en ligas menos importantes. Isto lles permite recrutar xogadores xoves na repesca anual permitíndolles continuar o seu desenvolvemento sen comezar demasiado cedo. Ademais, estes equipos afiliados (tamén chamados clubs escola ou farm teams en inglés) constitúen unha reserva de talentos para as franquías da NHL, que os atraen a merced das lesións e/ou a pobre formación do equipo. A excepción dos equipos propietarios do seu propio club escola, as afiliacións finalizan cun acordo contractual e non se conxean no tempo. Dende os seus inicios, os Flames tiveron as seguintes afiliacións secundarias:[34]

Equipos afiliados dos Calgary Flames
Periodo Equipo Liga
1980-1981 Birmingham Bulls CHL
1981-1982 Oklahoma City Stars CHL
1982-1984 Colorado Flames CHL
1984-1987 Moncton Golden Flames AHL
1987-1993 Salt Lake Golden Eagles IHL
1993-2003 Saint John Flames AHL
2003-2005 Lowell Lock Monsters AHL
2005-2007 Omaha Ak-Sar-Ben Knights AHL
2007-2009 Quad City Flames AHL
2009-2014 Abbotsford Heat AHL

Afiliacións secundarias[editar | editar a fonte]

Ademais destes equipos, as franquías da NHL posúen unha ou dúas afiliacións denominadas «secundarias» con equipos que compiten en ligas menores. Estes equipos son empregados xeralmente como depósito de xogadores para os equipos anteriores en caso de ausencias por lesión de xogadores ou partidos cun equipo da NHL. Ao longo da súa historia, os Flames tiveron as seguintes afiliacións secundarias:[34]

Outras afiliacións dos Calgary Flames
Periodo Equipo Liga
1980-1982 Muskegon Mohawks IHL
1982-1984 Peoria Prancers IHL
1984-1987 Salt Lake Golden Eagles IHL
1992-1994 Brantford Smoke UHL
1996-1998 Roanoke Express ECHL
1998-1999 Johnstown Chiefs ECHL
2000-2003 Johnstown Chiefs ECHL
2003-2009 Las Vegas Wranglers ECHL
2009-2013 Utah Grizzlies ECHL

Personalidades[editar | editar a fonte]

Xogadores[editar | editar a fonte]

Plantel actual[editar | editar a fonte]

Capitáns[editar | editar a fonte]

Capitáns dos Calgary Flames
Nome(s) Periodo
Brad Marsh 1980–81
Phil Russell 1981–83
Doug Risebrough 1983–87
Lanny McDonald 1983–89
Jim Peplinski 1984–89
Brad McCrimmon 1989–90
Rotación de capitáns 1990–91
Joe Nieuwendyk 1991–95
Capitáns dos Calgary Flames
Nome(s) Periodo
Theoren Fleury 1995–97
Todd Simpson 1997–99
Steve Smith 1999–2000
Dave Lowry 2000–02
Bob Boughner 2002
Craig Conroy 2002–03
Jarome Iginla 2003–13
Mark Giordano 2013– presente

Risebrough e McDonald foron co-capitáns na tempada 1983-84. Risebrough, McDonald e Peplinski foron tri-capitáns entre 1984 e 1987. McDonald e Peplinski foron co-capitáns entre 1987 e 1989.

Conroy e Boughner foron co-capitáns dende a segunda parte da tempada 2001-02 despois de que Dave Lowry fora despoxado da capitanía.

Eleccións na primeira rolda do draft[editar | editar a fonte]

Líderes históricos[editar | editar a fonte]

Estes son os dez mellores xogadores na historia da franquía en puntos, goles e asistencias. As cifras son actualizadas despois de finalizar a liga regular da NHL.

Nota: Pos = Posición; PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; P/G = Puntos por partido; * = Xogadores actualmente nos Flames

Puntos
Player Pos PX G A Pts P/G
Jarome Iginla RW 1219 525 570 1095 0.90
Theoren Fleury RW 791 364 466 830 1.05
Al MacInnis D 803 213 609 822 1.02
Joe Nieuwendyk C 577 314 302 616 1.07
Gary Suter D 617 128 437 565 0.92
Kent Nilsson C 425 229 333 562 1.32
Guy Chouinard C 514 193 336 529 1.03
Gary Roberts LW 585 257 248 505 0.86
Eric Vail LW 539 206 246 452 0.84
Paul Reinhart D 517 109 336 445 0.86
Goles
Xogador Pos G
Jarome Iginla RW 525
Theoren Fleury RW 364
Joe Nieuwendyk C 314
Gary Roberts LW 257
Kent Nilsson C 229
Lanny McDonald RW 215
Al MacInnis D 213
Håkan Loob RW 193
Guy Chouinard C 193
Joe Mullen RW 190
Asistencias
Xogador Pos A
Al MacInnis D 609
Jarome Iginla RW 570
Theoren Fleury RW 466
Gary Suter D 437
Guy Chouinard C 336
Paul Reinhart D 336
Kent Nilsson C 333
Joe Nieuwendyk C 302
Jim Peplinski RW 263
Joel Otto C 261

Números retirados[editar | editar a fonte]

Dorsais retirados de McDonald e Vernon.

Os Calgary Flames teñen retirado dous dorsais, e un terceiro foi retirado de todos os equipos da liga. Os Flames retiraron o número 9 en honor a Lanny McDonald, que xogou no equipo entre 1981 e 1989, gañando a Stanley Cup como co-capitán dos Flames no seu último ano como xogador. O número 30 de Mike Vernon tamén foi retiradoen honor ao porteiro que xogou 14 anos no equipo, entre 1982–94 e 2000-02.[35]

En 2012, a organización dos Flames presentou o programa "Forever A Flame" para honrar aos que xogaron e representaron aos Calgary Flames se ter que retirar os seus números. Esto permite aos futuros xogadores dos Flames ter a oportunidade de vestir os números de algúns dos mellores xogadores da historia da franquía. O 27 de febreiro de 2012, o defensa Al MacInnis foi o primeiro en gañar esta distinción, cunha bandeira coa súa fotografía e o número 2 elevado no teito do Scotiabank Saddledome.[36] Joe Nieuwendyk seguiulle o 7 de marzode 2014, promovido como "Forever 25" tanto polo número da camiseta de Nieuwendyk e o 25º aniversario do título de 1989.[37]

Números retirados dos Calgary Flames
Xogador Posición Carreira Data da retirada
9 Lanny McDonald RW 1981-89 17 de marzo de 1990
30 Mike Vernon G 1982–94, 2000-02 7 de febreiro de 2007

Adestradores[editar | editar a fonte]

Membros do Hall of Fame[editar | editar a fonte]

Xogadores[editar | editar a fonte]

Lanny McDonald presenta a Jarome Iginla cun stick dourado. Os dous son os únicos xogadores en anotar o seu gol número 500 coa camisola dos Flames.

Varios membros dos Flames teñen sido honrados polo Hockey Hall of Fame durante a historia do equipo en Calgary. Lanny McDonald foi o primeiro xogador da franquía en ser introducido, xañando a elección en 1992. McDonald rexistrou 215 goles en 492 partidos cos Flames, incluíndo un récord de equipo con 66 goles na tempada 1982-83. A el uníuselle no ano 2000 o seu compañeiro de equipo na tempada que os Flames gañaron a Stanley Cup, Joe Mulle. Mullen pasou cinco tempadas no equipo de Calgary, conseguindo 388 puntos e gañando dúas veces o Lady Byng Trophy. Grant Fuhr, elixido en 2003, converteuse no terceiro ex-xogador dos Flames en formar parte do Hall of Fame. Fuhr tan só xogou unha tempada en Calgary; con todo, conseguiu a vitoria número 400 da súa carreira coa camisola dos Flames, unha vitoria fronte aos Florida Panthers o 22 de outubro de 1999.[38] En 2007, Al MacInnis converteuse no cuarto xogador en ter xogado nos Flames que ingresou no Hall of Fame, e o terceiro en mostrar as súas credenciais para entrar no Hall of Fame principalmente pola súa carreira nos Flames. MacInnis foi xogador dos Flames dende 1981 ata 1994, e en 1989 gañou o Conn Smythe Trophy como MVP dos play-offs.[39] On November 9, 2009, Brett Hull became the fifth player in Calgary Flames history to be inducted into the Hockey Hall of Fame.[40] Hull was drafted 117th in the 1984 NHL Entry Draft by the Flames, and began his NHL career playing two seasons (1986–1988) with Calgary. On June 28, 2011, it was announced that former Flames forwards Doug Gilmour and Joe Nieuwendyk would become the sixth and seventh members to enter the Hockey Hall of Fame in the players category.[41]

Números retirados dos Calgary Flames
Ano de
entrada
Nome Período(s) nos Flames Referencia
2003 Grant Fuhr 1999-2000 [42]
2011 Doug Gilmour 1988-1992 [43]
2009 Brett Hull 1985-1988 [44]
2007 Al MacInnis 1981-1994 [45]
1992 Lanny McDonald 1981-1989 [46]
2000 Joe Mullen 1985-1990 [47]
2011 Joe Nieuwendyk 1986-1995 [48]

Outras personalidades no Hall of Fame[editar | editar a fonte]

O antigo adestrador "Badger" Bob Johnson uniuse a McDonald na votación de 1992, sendo elixido na categoría de "construtores".[nota 1] Johnson adestrou cinco tempadas aos Flames entre 1982 e 1987, e as súas 193 vitorias seguen a ser un récord do equipo. Cliff Fletcher foi mánager xeral dos Flames dende o inicio da franquía en 1972 ata 1991. Fletcher foi introducido en 2004. En 2006, Harley Hotchkiss converteuse no terceiro "construtor" dos Flames en ser elixido. Hotchkiss foi o gobernador do equipo, e foi un dos membros do grupo empresarial orixinal que mercou e levou os Flames a Calgary en 1980. Durante moitos anos foi presidente da Xunta de Directores da NHL, became the third Flames builder to gain election. Hotchkiss was the team's governor, and was an original member of the ownership group that purchased and brought the Flames to Calgary in 1980. He has served many years as the chairman of the NHL Board of Directors, durante o cal xogou un papel importante na resolución do lockout da tempada 2004-05.[38] O socio propietario orixinal Doc Seaman foi incluído de xeito similar en 2010.[49]

O locutor de radio dos Flames Peter Maher foi nomeado gañador do Foster Hewitt Memorial Award en 2006 polos seus anos de servicio como locutor de radio play-by-play dos Calgary Flames. Maher foi a voz da radio dos Flames dende 1981, a segunda tempada do equipo en Calgary. Foi chamado para seis All-Star Games e catro Finais da Stanley Cup.[38] O adestrador dos Flames durante moito tempo Bearcat Murray foi introducido no Hockey Hall of Fame en 2009 pola Professional Hockey Athletic Trainers Society e a Society of Professional Hockey Equipment Managers.[50]

Trofeos[editar | editar a fonte]

Trofeos colectivos[editar | editar a fonte]

Réplica da Stanley Cup de 1989.
Stanley Cup

Premio final da National Hockey League, e coroa ao mellor equipo das series eliminatorias. Os Calgary Flames gañaron o trofeo nunha ocasión ao longo da súa historia, tendo chegado en dúas ocasións máis á final da Stanley Cup:[51]

Presidents' Trophy

A primeira vez que se entregou este trofeo ao mellor equipo da liga regular foi na tempada 1985-86.[52] Dende aquela os Flames gañaron dúas veces o Presidents' Trophy:[53]

Clarence S. Campbell Bowl

O Clarence S. Campbell Bowl é actualmente o trofeo outorgado ao campión da Conferencia Oeste. Os Flames gañaron este galardón en tres ocasións ao longo da súa historia:[54]

  • Campión dos play-offs da Campbell Conference: 1986, 1989
  • Campión dos play-offs da Conferencia Oeste: 2004
Campionatos de división

Trofeos individuais[editar | editar a fonte]

Art Ross Trophy
Calder Memorial Trophy
Conn Smythe Trophy
William M. Jennings Trophy
King Clancy Memorial Trophy
Lady Byng Memorial Trophy
Ted Lindsay Award
Bill Masterton Memorial Trophy
Mark Messier Leadership Award
NHL Foundation Player Award
Maurice "Rocket" Richard Trophy
Vezina Trophy

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Esta categoría é denominada en inglés builders.
Referencias
  1. Boer, Peter (2006). The Calgary Flames. Overtime Books. p. 12. ISBN 1-897277-07-5.
  2. "History of the New York Islanders". Sports E-Cyclopedia. Tank Productions. http://www.sportsecyclopedia.com/nhl/nyi/nylsanders.html. Consultado o 2006-11-27.
  3. 3,0 3,1 3,2 "History of the Atlanta Flames". Sports E-Cyclopedia. Tank Productions. http://www.sportsecyclopedia.com/nhl/atlflames/aflames.html. Consultado o 2006-11-27.
  4. "Atlanta Flames seasons". The Internet Hockey Database. http://www.hockeydb.com/ihdb/stats/teamseasons.php?tid=235. Consultado o 2008-01-03.
  5. 2006–07 Calgary Flames Media Guide. Hanlon, Peter and Kelso, Sean. pp. g. 219.
  6. 6,0 6,1 Duhatschek, Eric et al. (2001). Hockey Chronicles. New York City: Checkmark Books. ISBN 0-8160-4697-2.
  7. 7,0 7,1 2006–07 Calgary Flames Media Guide. Hanlon, Peter and Kelso, Sean. pp. g. 4.
  8. Donovan, Michael Leo (1997). The Name Game: Football, Baseball, Hockey & Basketball How Your Favorite Sports Teams Were Named. Toronto: Warwick Publishing. ISBN 1-895629-74-8.
  9. "Nelson Skalbania". Edmonton Oilers Heritage. http://www.oilersheritage.com/legacy/contributions_owners_nelsonskalbania2.html. Consultado o 2007-06-18.
  10. "The Saddledome Foundation–An Historical Perspective" (DOC). City of Calgary. http://publicaccess.calgary.ca/lldm01/livelink.exe?func=ccpa.general&msgID=BesTceqqTH&msgAction=Download. Consultado o 2008-09-17.
  11. Tucker, Larry (1994-06-24). "Method to this madness". Calgary Sun: p. 62.
  12. Miller, Mark (1997-06-14). "Hitmen finally go up in Flames". Calgary Sun: p. S5.
  13. Francis, Eric (2005-03-19). "Kisio on the hot seat". Calgary Sun. http://slam.canoe.ca/Slam/Hockey/Junior/2005/03/19/966358-sun.html. Consultado o 2008-04-08.
  14. "The Calgary Flames and Concorde Entertainment Group announce venture to introduce hybrid restaurant, bar and entertainment facility to open in August 2006". Calgary Flames Hockey Club. 2006-04-20. http://www.flamescentral.com/press.php?04202006. Consultado o 2008-09-17.
  15. "Flames Central and Wildfire Grill open to public". Calgary Flames Hockey Club. 2007-04-10. http://www.flamescentral.com/press.php?04102007. Consultado o 2008-09-17.
  16. 2009–10 Calgary Flames Media Guide. Hanlon, Peter and Kelso, Sean. p. 27.
  17. "Alberta to get first children's hospice". CBC. 2007-05-09. http://www.cbc.ca/canada/calgary/story/2007/05/09/hospice-alberta.html. Consultado o 2007-12-07.
  18. Sylvester, Krista (2010-02-26). "Flames fall to Townsend Tigers". Metro News. http://www.metronews.ca/calgary/local/article/463248--flames-fall-to-townsend-tigers. Consultado o 2010-12-31.
  19. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome usatoday
  20. 20,0 20,1 Foster, Chris (2004-06-05). "It's one for all for Flames". Los Angeles Times: p. D5.
  21. James, Brant (2004-05-20). "Flames reach Stanley Cup final". St. Petersburg Times. http://www.sptimes.com/2004/05/20/Sports/Flames_reach_Stanley_.shtml. Consultado o 2007-12-07.
  22. 22,0 22,1 Rodriguez, Jose (2006-04-14). "Red Mile reality check". Calgary Sun.
  23. Seskus, Tony; Sean Myers (2006-05-02). "The party's over for the Red Mile". Calgary Herald. http://www.canada.com/calgaryherald/story.html?id=3ff860fa-18ea-4297-b0f2-f509d7021af9&k=59310. Consultado o 2010-11-27.
  24. Fisher, Scott (2004-05-21). "Red-hot jersey breaks record". Calgary Sun.
  25. Sigurdson, Hal (1987-04-18). "Whiteout aside, defence tells tale". Winnipeg Free Press. p. 83.
  26. "Calgary Flames Logos" (en inglés). sportslogos.net. http://www.sportslogos.net/logos/list_by_team/5/Calgary_Flames/. Consultado o 6 de xaneiro de 2015.
  27. 27,0 27,1 "Flames unveil new look Rbk Edge uniform" (en inglés). Calgary Flames Hockey Club. 4 de setembro de 2007. Arquivado do orixinal o 2007-10-17. http://web.archive.org/web/20071017102753/http://flames.nhl.com/team/app/?service=page&page=NewsPage&articleid=336594. Consultado o 6 de xaneiro de 2015.
  28. Karol, Kristofer. "NHL 'quacked' up with hockey jersey switch" (en inglés). statenews.com. http://web.archive.org/web/20071011235927/http://statenews.com/index.php/article/2003/01/nhl_039quacked039_up. Consultado o 6 de xaneiro de 2015.
  29. 29,0 29,1 "Mascot Madness" (en inglés). CBC Sports. http://web.archive.org/web/20070326210428/http://www.cbc.ca/sports/columns/top10/mascots.html. Consultado o 12 de xaneiro de 2015.
  30. Panaccio, Tim (23 de xaneiro de 2003). "Flames' mascot is left speechless Harvey the Hound got too close to Oilers coach Craig MacTavish, and got his tongue ripped out" (en inglés). Philadelphia Inquirer. http://articles.philly.com/2003-01-23/sports/25467163_1_tongue-hound-flyers-coach-ken-hitchcock. Consultado o 12 de xaneiro de 2015.
  31. Francis, Eric (2003-09-21). "The uncivil war". Calgary Sun.
  32. XV Olympic Winter Games: Official Report. Canadian Olympic Association. pp. 160-163. ISBN 0-921060-26-2. http://library.la84.org/6oic/OfficialReports/1988/orw1988pt1.pdf.
  33. "Calgary Flames Yearly Attendance Graph" (en inglés). hockeydb.com. http://www.hockeydb.com/nhl-attendance/att_graph.php?tmi=5090. Consultado o 7 de xaneiro de 2015.
  34. 34,0 34,1 "Calgary Flames Minor League Affiliate History" (en inglés). www.hockeydb.com. http://www.hockeydb.com/ihdb/stats/display_affiliations_parent.php?tmi=5090. Consultado o 6 de xaneiro de 2015.
  35. "Calgary Flames history" (en inglés). CBS Sportsline. http://www.sportsline.com/nhl/teams/history/CGY. Consultado o 21 de febreiro de 2015.
  36. "Flames introduce "Forever a Flame"" (en inglés). Flames.com. 15 de febreiro de 2012. http://flames.nhl.com/club/news.htm?id=617091. Consultado o 21 de febreiro de 2015.
  37. Vickers, Aaron. "'Forever a Flame,' Nieuwendyk to receive honor" (en inglés). Flames.com. http://www.nhl.com/ice/news.htm?id=708418. Consultado o 21 de febreiro de 2015.
  38. 38,0 38,1 38,2 2006–07 Calgary Flames Media Guide. Hanlon, Peter and Kelso, Sean. pp. gs. 20–21.
  39. Burnside, Scott (2007-11-09). "2007 Hockey Hall of Fame—Al MacInnis bio". ESPN. http://sports.espn.go.com/nhl/halloffame07/bio?page=nhlhall07/macinnis. Consultado o 2007-12-07.
  40. "Hockey Hall of Fame Announces 2009 Inductees". Legends of Hockey. Hockey Hall of Fame. 2009-06-23. http://www.legendsofhockey.net/html/ind09prolog.htm#1styears. Consultado o 2009-06-23.
  41. "Hockey Hall of Fame welcomes four". June 29, 2011. http://sports.espn.go.com/chicago/nhl/news/story?id=6712953. Consultado o August 1, 2011.
  42. "Grant Fuhr" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=p200301&type=Player&page=bio&list=ByTeam&team=Calgary%20Flames. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  43. "Doug Gilmour" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?mem=p201102&type=Player&page=bio&list=ByTeam&team=Calgary%20Flames. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  44. "Brett Andrew Hull" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?type=Player&mem=P200901&list=ByTeam&team=Calgary%20Flames. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  45. "Al MacInnis" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?type=Player&mem=P200702&list=ByTeam&team=Calgary%20Flames. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  46. "Lanny King McDonald" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?type=Player&mem=P199204&list=ByTeam&team=Calgary%20Flames. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  47. "Joseph Mullen" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?type=Player&mem=P200001&list=ByTeam&team=Calgary%20Flames. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  48. "Joe Nieuwendyk" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/LegendsMember.jsp?type=Player&mem=P201104&list=ByTeam&team=Calgary%20Flames. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  49. "Ciccarelli, Granato, Jimmy D lead Hall call". National Hockey League. 2010-06-22. http://www.nhl.com/ice/news.htm?id=532349. Consultado o 2010-06-22.
  50. Johnson, George (2008-11-02). "The One and Only Bearcat". Calgary Herald. http://www.canada.com/calgaryherald/columnists/story.html?id=d497d9a0-1b1d-4dca-9b73-997d87e5241f&p=1. Consultado o 2010-11-27.
  51. "Winners and Finalists Since 1893" (en inglés). The Sports Network. http://web.archive.org/web/20080502134656/http://www.tsn.ca/nhl/feature/?fid=5548. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  52. En « Official Guide & Record Book / 2010 », páx 213
  53. "Presidents' Trophy" (en inglés). NHL.com. http://www.nhl.com/ice/page.htm?id=24945. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.
  54. "Clarence S. Campbell Bowl Winners" (en inglés). Legends of Hockey. http://www.legendsofhockey.net/LegendsOfHockey/jsp/SilverwareTrophyWinners.jsp?tro=CCB. Consultado o 5 de xaneiro de 2015.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

WikiProject Ice Hockey logo.svg
A Galipedia ten un portal sobre:
Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Calgary Flames

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]