Aquila

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Aquila (homónimos).

Aquila
Nome Latino	Aguila
Abreviatura	Aql
Xenitivo	Aquilae
Simboloxía	A Aguia
Ascensión Recta	20 h
Declinación	+5°
Área	652 graos cadrados Rango 22°
Número de estrelas (magnitude < 3)	3
Estrela máis brillante	Altair (α Aql) (magnitude ap. 0,77)
Choiva de meteoros	Aquilidas de Xuño Epsilon Aquilidas
Constelacións lindeiras	Sagitta Hercules Ophiuchus Serpens Scutum Sagittarius Capricornus Aquarius Delphinus
Visible en latitudes entre +85° e −75° Mellor visibilidade ás 21:00 (9 p.m.) durante o mes de Agosto

Aguia ou Aquila é unha das 48 constelacións listadas por Ptolomeo, mencionada tamén por Eudoxo de Cnidos (século IV adC) e Arato (século III adC), e actualmente unha das 88 constelacións recoñecidas pola UAI. Ptolomeo catalogou dezanove estrelas conxuntamente nesta constelación e na constelación de Antínoo, esta última xurdida durante o reinado de Hadriano (117 - 138 A.D.). Ocupaba a parte sur da constelación actual de Aquila ata principios do século XIX cando foi descartada.

Nesta constelación apareceron varias novas importantes. Unha delas, no año 389 A.D., alcanzou o brillo de Venus, e máis recentemente Nova Aquilae 1918, superou en brillo a Altair (α Aquilae).

Estrelas principais

• α Aquilae (Altair), a vixésima estrela en brillo con magnitude 0,76; xunto con Deneb do Cisne e Vega da Lyra forma o Triángulo estival ou de verán.
• β Aquilae (Alshain), de magnitude 3,71, subxigante amarela lixeiramente variable.
• γ Aquilae (Tarazed ou Tarazet), situada 2º ó norte de Altair e segunda estrela máis brillante da constelación con magnitude 2,72.
• δ Aquilae, de magnitude 3,36, sistema estelar dobre ou triplo onde a súa estrela visible é unha subxigante branco-amarela.
• ε Aquilae, sistema estelar triple onde a súa compoñente principal é unha xigante laranxa.
• ζ Aquilae (Deneb el Okab), con magnitude 2,99 é a terceira estrela máis brillante da constelación.
• η Aquilae, estrela variable, unha das cefeidas clásicas máis brillantes, cunha magnitude que cambia de 3,6 a 4,6 nun período de 7 días.
• π Aquilae, estrela dobre de sexta magnitude localizada 3º ó norte de Altair.
• σ Aquilae, variable eclípsante que cambia 0,2 magnitudes en 47 horas.
• 15 Aquilae, estrela dobre; os seus compoñentes de magnitude 5,40 e 7 pódense ver cun pequeno telescopio.
• Wolf 1055 (Gliese 752), estrela binaria a 19 anos luz composta por dúas ananas vermellas, unha delas, coñecida coma Estrela de Van Biesbroeck, é unha das máis tenues que se coñecen.

Obxectos Notables do espazo profundo

• NGC 6751, nebulosa planetaria onde a súa estrela central ten unha temperatura efectiva de 140.000 K.
• NGC 6790, nebulosa planetaria que visualmente presenta un aspecto uniforme.
• NGC 6803. AR: 19h 31m 18.0s Dec: +10°03'00" (Época 2000). Nebulosa planetaria, vese coma un disco apagado.
• NGC 6804. AR: 19h 31m 36.0s Dec: +09°13'00" (Época 2000) Nebulosa planetaria próxima á anterior.
• NGC 6781. AR: 19h 18m 24.0s Dec: +06°33'00" (Época 2000). Nebulosa planetaria 8º ó suroeste de Altair (α Aquilae).
• NGC 6709. AR: 18h 51m 30.0s Dec: +10°21'00" (Época 2000). Cúmulo aberto de 40 estrelas. Localizado a 5º de ζ Aquilae.
• B143, nebulosa escura visible con telescopios grandes e medianos.

Mitoloxía

As constelacións de Aquila e Antinoo.

Na mitoloxía grega a constelación representaba a aguia, único animal que é capaz de voar de cara ós raios do sol. Foi enviada por Zeus a que levara o mozo e fermoso Ganímedes ó Monte Olimpo para servir de copeiro dos deuses. Segundo outras versións, foi o mesmo Zeus o que se transformou en aguia.

No hinduísmo, a constelación de Aquila identificase coa deidade, metade aguia e metade humana, de Garuda.

Véxase tamén

Ligazóns externas

• The Deep Photographic Guide to the Constellations: Aquila
• NightSkyInfo.com: Constellation Aquila
• WIKISKY.ORG: Aquila constellation
• Star Tales – Aquila