Trastorno de ansiedade

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Trastorno de ansiedade é un termo xeral que abarca varias formas diferentes dun tipo de trastorno mental, caracterizado polo medo e ansiedade anormal e patolóxica. As condicións de saúde agora consideradas trastornos de ansiedade chegaron baixo a éxida da psiquiatría cara ao final do século XIX. Gelder, Mayou e Geddes (2005) explican que os trastornos de ansiedade clasifícanse en dous grupos: síntomas continuos e síntomas episódicos. Os criterios diagnósticos actuais psiquiátricos recoñecen unha gran variedade de trastornos de ansiedade. Estudos recentes, ademais de atopar que até un 18% da poboación estadounidense e un 20% da poboación española poden estar afectados por unha ou máis destas desordes, acharon que a xenética responsable de propiciar a aparición e o desenvolvemento destes é a mesma que a involucrada nos trastornos depresivos e bipolares.

O termo ansiedade abarca catro aspectos que un individuo pode experimentar: aprehensión mental, tensión física, síntomas físicos e ansiedade disociativa. Os trastornos de ansiedade no DSM-IV divídense principalmente en:

  1. Trastorno de ansiedade xeralizada.
  2. Trastorno de pánico (con ou sen agorafobia).
  3. Trastorno obsesivo-compulsivo.
  4. Trastorno por tensión postraumática.
  5. Trastorno por tensión aguda.
  6. Trastorno de ansiedade social ou fobia social.
  7. Trastorno fóbico
  8. Outros trastornos de ansiedade non especificados ou producidos polo consumo de sustancias.

É importante prestar atención aos síntomas para previr que a persoa que a padeza sufra crises máis severas.

Cada un ten as súas propias características e síntomas que requiren tratamentos diferentes.[1] As emocións presentes nos trastornos de ansiedade van desde o simple nerviosismo a episodios de terror ou pánico.[2]

Cuestionarios clínicos estandarizados de detección tales como a Escala de Ansiedade Manifesta de Taylor ou a Zung Self-Rating Anxiety Scale poden ser utilizados para unha primeira detección dos síntomas de ansiedade, que despois necesitarán dunha avaliación formal para o diagnóstico dun trastorno de ansiedade.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Trastorno de ansiedade xeralizada[editar | editar a fonte]

Muller que padece ansiedade.

O trastorno de ansiedade xeralizada é un trastorno crónico común caracterizado por ansiedade de longa duración e que non se centra nalgún obxecto ou situación particular, ao contrario que nas fobias. As persoas que padecen de ansiedade xeneralizada experimentan medos e preocupacións persistentes non específicos, moi focalizados en asuntos cotiáns. O trastorno de ansiedade xeneralizada é o trastorno de ansiedade máis común que afecta a adultos maiores. A ansiedade pode ser un síntoma secundario ao abuso de medicamentos ou sustancias, e os profesionais médicos deben ser conscientes diso. O diagnóstico de trastorno de ansiedade xeneralizada prodúcese cando unha persoa estivo excesivamente preocupada por un ou máis problemas todos os días durante seis meses ou máis. A persoa pode ter problemas para tomar decisións diarias e lembrar compromisos como consecuencia da falta de concentración que lle supón a "preocupación pola preocupación". Antes de diagnosticar un trastorno de ansiedade xeneralizada os médicos deben descartar causas de ansiedade inducida por fármacos.

Trastorno de pánico[editar | editar a fonte]

No trastorno de pánico, unha persoa sofre ataques breves de intenso medo e terror, a miúdo acompañado de síntomas como tremores, axitación, confusión, mareos, desmaios, náuseas e dificultade para respirar. Estes ataques de pánico, que se definen pola APA como o medo ou malestar que se presenta repentinamente, e con picos en menos de dez minutos, pode durar varias horas e pode ser desencadeada pola tensión, o medo, ou mesmo o exercicio. A causa específica non sempre é evidente.

Ademais dos recorrentes ataques de pánico inesperados, un diagnóstico de trastorno de pánico require que devanditos ataques de angustia teñan consecuencias crónicas, ou ben preocupación polas consecuencias dos episodios de angustia, o medo persistente de posibles ataques futuros, ou o medo a sufrir cambios significativos no comportamento relacionados cos ataques. En consecuencia, aqueles que sofren de síntomas de pánico sofren de trastorno de pánico, mesmo fóra dos episodios específicos. A miúdo, o afectado, ante cambios normais dos latexos cardíacos, percíbeos como ameazantes, o que leva a pensar que ten algún problema no corazón ou que está a piques de ter outro ataque de pánico. Normalmente vai asociado a un temor anticipatorio a volver sufrir outro ataque de pánico (ansiedade anticipatoria ou "medo ao medo"). Nalgúns casos, prodúcese unha maior conciencia das funcións fisiológicas do organismo (hipervixilancia) durante o ataque de pánico, onde calquera cambio percibido fisiolóxicamente interprétase como unha posible enfermidade potencialmente mortal (é dicir, extrema hipocondría). Pode diagnosticarse trastorno de pánico con ou sen agorafobia.

Trastorno de pánico con agorafobia[editar | editar a fonte]

O trastorno de pánico con agorafobia é unha variante que adoita ir asociado co trastorno de pánico. Unha persoa experimenta un ataque de pánico inesperado, e a continuación, ten temor á posibilidade de volver ter outro ataque. A persoa teme e evita calquera situación que podería inducir a un ataque de pánico. A persoa nunca ou de cando en cando poderá saír de casa con tal de evitar un posible ataque de pánico que cre que é un terror extremo ineludible.

Trastorno fóbico[editar | editar a fonte]

As fobias ou trastornos fóbicos corresponden á maior e máis ampla categoría dos trastornos de ansiedade; inclúen todos os casos en que se desencadea medo e ansiedade por algún estímulo ou situación específica. Entre o 5% e o 12% da poboación mundial sofre de trastornos fóbicos. As vítimas adoitan anticipar as consecuencias terribles do encontro co obxecto do seu medo, que pode ser calquera cousa, desde un animal, obxecto, persoa, situación particular, ou un fluído corporal. Os afectados entenden que o seu medo é irracional, non proporcional ao perigo potencial real, pero están atafegados polo medo que se escapa ao seu control.

Trastorno de ansiedade social[editar | editar a fonte]

O trastorno de ansiedade social, tamén coñecido como fobia social, caracterízase por un intenso, crónico e persistente temor, acompañado de condutas de evitación, a ser xulgado, avergoñado, aldraxado ou a facer o ridículo en situacións de interacción social. Este temor pode ser específico para situacións sociais especiais (como falar en público) ou, xeralmente, experimentarse na maioría (ou todas) das interaccións sociais. A ansiedade social específica a miúdo manifesta síntomas físicos tales como rubor, sudación, tremor, taquicardias e dificultade para falar. Do mesmo xeito que o resto de trastornos fóbicos, os que sofren de ansiedade social a miúdo tratan de evitar a fonte da súa ansiedade; e no caso da ansiedade social tórnase particularmente problemático, e en casos graves pode levar á exclusión social.

Trastorno obsesivo-compulsivo[editar | editar a fonte]

O trastorno obsesivo-compulsivo (TOC) é un tipo de trastorno de ansiedade caracterizado sobre todo pola presenza de obsesións (imaxes ou pensamentos angustiosos, persistentes e intrusivos) e compulsións (insta a realizar determinados actos ou rituais). Afecta a aproximadamente o 3% da poboación mundial. A miúdo o proceso é totalmente ilóxico e irracional, do mesmo xeito que as compulsións, onde simplemente tense a necesidade de completar un ritual co fin de acabar coa ansiedade provocada pola obsesión.

Nunha minoría pequena dos casos, os enfermos de TOC poden chegar a experimentar obsesións sen compulsións (obsesivos puros).

Trastorno de tensión post-traumático[editar | editar a fonte]

O trastorno de tensión post-traumática é un trastorno de ansiedade que se produce a partir dunha experiencia traumática. A tensión post-traumática pode ser o resultado de experimentar situacións extremas, como unha guerra, desastres naturais, violacións, secuestros, abuso infantil, acoso ou mesmo un accidente grave. Tamén pode resultar por unha exposición prolongada no tempo a unha tensión crónica, por exemplo os soldados que soportan batallas de duración definida, pero non poden facer fronte ao combate continuo. Os síntomas comúns inclúen hipervixilancia, escenas retrospectivas rememorando o acontecemento traumático, condutas de evitación, ansiedade, ira e depresión. Hai unha serie de tratamentos que constitúen a base do plan de atención para as persoas que sofren trastorno de tensión postraumática. Estes tratamentos inclúen varias formas de psicoterapia, como a terapia cognitivo-conductual, terapias grupales e o apoio de familiares e amigos. Tamén poden beneficiarse da farmacoterapia, como os ISRS.

Trastorno de ansiedade por separación[editar | editar a fonte]

Quen padece dun trastorno de ansiedade por separación presenta niveis intensos e inapropiados de ansiedade ao separarse dunha persoa ou lugar. A ansiedade de separación é algo normal no desenvolvemento natural de bebés ou nenos, e só pode ser considerada como trastorno cando este sentimento é excesivo ou inapropiado. O trastorno de ansiedade por separación afecta a aproximadamente o 7% dos adultos e o 4% dos nenos, pero os casos infantís tenden a ser máis severos; nalgúns casos, incluso unha breve separación temporal pode desencadear sensacións de pánico.

Trastornos de ansiedade na infancia[editar | editar a fonte]

Os nenos, do mesmo xeito que os adultos, experimentan ansiedade, preocupación e medo, especialmente, cando se enfrontan a novas experiencias. Con todo se a ansiedade se prolonga no tempo e interfere na actividade diaria normal do neno, entón consideraríase ansiedade patolóxica.[3] Cando os nenos padecen de ansiedade severa vese interferido o seu pensamento, toma de decisións, percepcións, aprendizaxe, atención e concentración. Ademais do medo, o nerviosismo e a timidez, poden empezar a adoptar condutas de evitación, tanto de lugares como situacións. A ansiedade causa unha ampla variedade de síntomas como aumento da tensión sanguínea, taquicardias, náuseas, vómitos, dor de estómago, úlceras, diarrea, hormigueo, debilidade, e sensación de falta de aire (dispnea).[4] Outros síntomas cognitivos, afectivos e fisiológicos inclúen inseguridade, autocrítica, irritabilidade, trastornos do sono, e ideación suicida.

Se non se detecta ou se trata a tempo, increméntase o risco de fracaso escolar, evitación de actividades sociais e o inicio do consumo de drogas. Poden desenvolver posteriormente outras patoloxías como depresión, trastornos da conduta alimentaria, trastorno de déficit de atención con hiperactividade, e trastorno obsesivo-compulsivo.[5]

Ao redor do 13% dos nenos e adolescentes entre 8 e 17 anos experimentan algún tipo de ansiedade.[cita [Cómpre referencia] O temperamento pode ser un factor crave no desenvolvemento de trastornos de ansiedade.[Cómpre referencia]

A investigación clínica nesta área é sumamente dificultosa, xa que os investigadores non teñen suficientes datos para asegurar resultados fiables, debido aos cambios tan rápidos que se suceden na psicoloxía do neno nestas idades. Por exemplo entre os 6 e 8 anos, o medo á escuridade decrece, pero poden preocuparse acerca do seu rendemento escolar ou relacións sociais. Se os infantes experimentan excesiva ansiedade durante esta etapa, iso sería un indicador de risco de desenvolvemento dun trastorno de ansiedade na vida adulta.[6] De acordo ás investigacións, os factores determinantes serían tanto biolóxicos como psicolóxicos. Parece así mesmo que aqueles nenos con pais que padecen ou padeceron algún tipo de trastorno de ansiedade, teñen máis risco de padecelo. A tensión pode ser un factor determinante, pois sábese que os nenos e adolescentes son máis vulnerable á mesma. Esta reacción ante situacións de ameaza é máis intensa en nenos de curtas idades.[7]

Causas[editar | editar a fonte]

Biolóxicas[editar | editar a fonte]

Sábese que baixos niveis de GABA, un neurotransmisor que reduce a actividade do sistema nervioso central, contribúe á ansiedade. Un gran número de ansiolíticos son eficaces mediante a modulación dos receptores GABA.[8][9][10]

Os inhibidores selectivos da recaptación de serotonina (ISRS), os fármacos máis utilizados para tratar a depresión son tamén a primeira liña de tratamento para os trastornos de ansiedade.[11] Un estudo en 2004 usando técnicas de imaxe funcional cerebral suxire que os ISRS alivian a ansiedade resultado da súa acción directa nas neuronas GABA, no canto de ser consecuencia da mellora do humor.[12]

O abuso de sustancias como o alcol, pode inducir estados severos de ansiedade e depresión, que decrecen con prolongada abstinencia. Mesmo cantidades moderadas de alcol poden incrementar a ansiedade e a depresión nalgúns individuos.[13]

O abuso da cafeína, o alcol e os ansiolíticos poden causar ou empeorar estados de ansiedade preexistentes e ataques de pánico.[14] En pacientes que padecen alcoholismo, a ansiedade increméntase na fase aguda de abstinencia e pode persistir até 2 anos despois da síndrome de abstinencia no 25% das persoas.[15]

Nun estudo realizado en 1988-1990 nun hospital clínico, para patoloxías que incluían trastornos de ansiedade, trastornos de pánico e fobia social determinouse que na metade dos pacientes a causa dos mesmos sería resultado da dependencia ao alcol e as benzodiacepinas que consumían. Nestes pacientes a ansiedade incrementábase durante a síndrome de abstinencia, para logo cesar.[16]

A intoxicación por estimulantes asóciase a ataques de pánico repetitivos. A exposición a disolventes orgánicos no medio de traballo asociouse co desenvolvemento de trastornos de ansiedade.[17]

As persoas afectadas polo trastorno obsesivo-compulsivo, mostran un aumento do volume da materia gris no núcleo lenticular, que se estende ao núcleo caudal, mentres decrece o volume na parte dorsal, medial, frontal e anterior da circunvolución do cíngulo.[18][19] Isto contrasta cos outros trastornos de ansiedade onde se observa un decrecimiento do volume da materia gris en núcleo caudado bilateral, e tamén decrece o volume da circunvolución do cíngulo como nos obsesivos.[19]

Amígdala[editar | editar a fonte]

A amígdala é a central de procesamiento do medo e a ansiedade, e a súa función pode desestabilizarse nos trastornos de ansiedade.[20] A información sensorial chega á amígdala a través do núcleo do complexo basolateral. Este complexo procesa os sinais sensoriais relacionas coa memoria emocional, e comunica a súa importancia e relevancia a outras partes do cerebro, como o cortex mediano prefrontal e a cortiza sensorial.

Outra área importante é o núcleo central adxacente á amígdala, que controla as respostas específicas do medo, a través do tronco do encéfalo, hipotálamo, e cerebelo. Estas conexións nas persoas con trastorno de ansiedade móstranse pouco dispares, con gran cantidade de materia gris no núcleo central. Outra diferenza é que diminúe a conectividad entre a amígdala coa ínsula e a área cingulada que controla os estímulos xerais da prominencia, mentres mantén unha alta conectividad cos circuítos do cortex parietal e prefrontal nas que subxacen as funcións executivas.[20] Isto último suxira unha estratexia compensatoria para o procesamiento amígdalino disfuncional da ansiedade. Os investigadores observaron que a unión frontoparietal da amígdala nas persoas que padecen trastornos de ansiedade pode reflectir o habitual conflito do sistema de control cognitivo que regula o exceso de ansiedade.[20] Isto é consistente coas teorías cognitivas que suxiren o uso de estratexias cognitivas compensatorias para reducir as implicacións das emocións.

Diversos estudos en animais e persoas correlacionan os trastornos de ansiedade con dificultades para manter un adecuando equilibrio ou balance no sistema nervioso.[21][22][23][24] Un posible mecanismo é a disfuncionalidad o núcleo parabraquial, unha estrutura, que ademais doutras funcións, coordina os sinais da amígdala cos sinais concernentes ao balance.[25]

O procesamiento da ansiedade na zona basolateral da amígdala implica unha arborización dendrítica das neuronas da mesma. As canles SK2 de potasio inflúen inhibindo o potencial de acción e reduce esta arborización. Mediante a sobrexpresión desta rexión, a ansiedade e o nivel de éstres inducida pola secreción de corticoides en animais de laboratorio pode ser reducida.[26]

Hipocampo[editar | editar a fonte]

Un estudo publicado en 2010 reflectiu a colaboración e relación que existe entre o hipocampo, estrutura relacionada coa aprendizaxe e a memoria, coa cortiza cerebral, para modular os comportamentos relacionados coa ansiedade en ratos. O hipocampo envía información a gran escala á cortiza sobre as emocións da contorna, o que permite á cortiza recoñecer a ameaza. A cortiza ademais modula outras zonas do cerebro, especialmente a amígdala, para producir ansiedade como resposta defensiva. No entanto faltan estudos que demostren esta conexión en humanos.[27][28]

Estresores[editar | editar a fonte]

Levar un estilo de vida tenso, atravesar situacións financeiras complicadas, ter problemas laborais, atravesar algunha crise vital ou ter unha enfermidade física crónica poden erixir un trastorno de ansiedade como resposta.

Epidemiología[editar | editar a fonte]

As porcentaxes de prevalencia destes trastornos varían moito dun estudo a outro, xa que hai que tomar en consideración variables como o país, o sexo e a idade, ou variables metodológicas, como o tamaño da mostra ou os criterios diagnósticos. A maioría de estudos céntranse nos pacientes de atención primaria con rangos de prevalencia que oscilan entre o 10 % e 30 % da poboación, en países occidentais; datos que posiblemente están infraestimados debido á tendencia dos adultos a minimizar os problemas psiquiátricos ou o seu focalización nas manifestacións físicas.[29][30]

En persoas maiores con demencia é común que se desenvolva patoloxías ansiosas. Ademais do sub-diagnóstico, os trastornos de ansiedade poden mal-diagnosticarse, debido ás interpretacións erróneas de síntomas físicos relacionados con doenzas (por exemplo taquicardias provocadas por arritmias) que se achacan á ansiedade.[31]

Patogenia[editar | editar a fonte]

Os trastornos de ansiedade adoitan ser condicións debilitantes, que tenden a cronificarse co paso do tempo, e exacerbarse en situacións de tensións. Poden presentarse a idades moi temperás ou empezar súbitamente tras un «evento gatillo». O inicio dos mesmos aparece frecuentemente acompañado de dores de cabeza, sudoración, taquicardia, palpitaciones, hipertensión, que nalgúns casos conducen a fatígaa física e psíquica.

Habitualmente téndese a confundir os termos ansiedade e medo, usados indistintamente; clinicamente teñen significados distintos. A ansiedade é definida como un estado emocional difuso e desagradable cuxa causa é difícil de indentificar e é percibida como incontrolable ou inevitable, mentres o medo é unha resposta emocional e fisiológica consecuencia da percepción de ameazas ou eventos identificables, reais ou supostos. O termo trastorno de ansiedade inclúe tanto medos (fobias) como estados de ansiedade.

A depresión adoita ser comórbida a estes trastornos, cunha prevalencia do 60% dos diagnosticados por trastornos de ansiedade. Nalgúns casos a depresión é consecuencia de sufrir ansiedade. Non é raro que se diagnostiquen a estas persoas co chamado trastorno mixto ansioso-depresivo. O feito que haxa unha considerable solapamiento entre os síntomas de ansiedade e depresión, e que os mesmos estresores ambientais provoquen síntomas en ambos os estados patolóxicos, pode explicar esta alta taxa de comorbilidad.[32]

Os estudos clínicos han relacionado a probabilidade de sufrir algún dos trastornos en familias con historial doutros trastornos de ansiedade, especialmente algún deles, como o trastorno obsesivo-compulsivo ou o trastorno de ansiedade xeneralizada.[33]

As disfuncións sexuais poden acompañar a estas patoloxías, sendo a evitación das relacións íntimas, eyaculación precoz (ás veces eyaculación retardada), disfunción eréctil e coito doloroso (en mulleres) as manifestacións máis habituais. Estes trastornos son particularmente comúns no trastorno de pánico (que temen a que ocorra un súbito episodio de pánico durante a relación sexual) e no trastorno de tensión postraumática.[34]

Psicoterapia[editar | editar a fonte]

A terapia cognitivo-conductual demostrou ser altamente eficaz para os diversos trastornos de ansiedade.[35][36] Esta terapia traballa dous compoñentes principais da psique humana, as cogniciones ou pensamentos e a conduta. Por exemplo, no caso da fobia social a modificación cognitiva axuda ao paciente a cuestionarse algúns dos seus temores, como o de estar a ser observado ou xulgado continuamente polos demais. O compoñente conductual busca cambiar as reaccións de ansiedade provocadas pola situación, principalmente a través de estratexias de exposición e desensibilización sistemática. Mediante a terapia cognitiva téntase identificar e modificar os pensamentos disfuncionais, automáticos ou irracionais que xeran respostas inadaptativas.

Farmacoterapia[editar | editar a fonte]

Cando a medicación está indicada por psiquiatras especialistas, xeralmente recoméndase a toma de fármacos antidepresivos coñecidos como ISRS, como medicamentos de primeira elección. As benzodiazepinas ás veces están indicadas para tratamentos de curta duración. Actualmente considéranse fármacos de segunda liña de tratamento polos efectos secundarios que carrexan, como a deterioración das funcións cognitivas e o risco de dependencia.[37]

Biblioterapia[editar | editar a fonte]

Os libros de autoaxuda e guías para pacientes son unha opción de tratamento para as persoas con trastornos de ansiedade, que en todo caso complementan o resto de medidas terapéuticas.[38][39]

Prognóstico[editar | editar a fonte]

A maioría de trastornos de ansiedade teñen un curso crónico, con períodos de exacerbación ante situacións de tensión vital ou enfermidade. A terapia psicolóxica e farmacolóxica é eficaz a curto prazo para o alivio dos síntomas. A longo prazo o prognóstico depende do tipo de trastorno e a súa gravidade e pouco sábese actualmente sobre o mesmo.[40]

Referencias[editar | editar a fonte]

  1. Gelder et al. 2005
  2. Barker, 2003
  3. "Childhood Anxiety Disorder". Arquivado dende o orixinal o 29 de maio 2010. Consultado o 19 de maio de 2010. 
  4. "Symtoms and Anxiety Disorders". Consultado o 19 de maio de 2010.  |url-arquivo= ten un formato incorrecto: data (Axuda)
  5. "Children". Arquivado dende o orixinal o 21 de abril 2010. Consultado o 19 de maio de 2010. 
  6. "Children's Mental Health Facts Children and Adolescents with Anxiety Disorders". 
  7. "What Causes Anxiety Disorders?". Arquivado dende o orixinal o 30 de abril 2010. Consultado o 19 de maio de 2010. 
  8. Lydiard RB (2003). "The role of GABA in anxiety disorders". J Clin Psychiatry 64 (Suppl 3): 21–27. PMID 12662130. 
  9. Nemeroff CB (2003). "The role of GABA in the pathophysiology and treatment of anxiety disorders". Psychopharmacol Bull 37 (4): 133–146. PMID 15131523. 
  10. Enna SJ (1984). "Role of gamma-aminobutyric acid in anxiety". Psychopathology 17 (Suppl 1): 15–24. doi:10.1159/000284073. PMID 6143341. 
  11. Dunlop BW, Davis PG (2008). "Combination treatment with benzodiazepines and SSRIs for comorbid anxiety and depression: a review". Prim Care Companion J Clin Psychiatry 10 (3): 222–228. doi:10.4088/PCC.v10n0307. PMC 2446479. PMID 18615162. 
  12. Bhagwagar Z, Wylezinska M, Taylor M, Jezzard P, Matthews PM, Cowen PJ (2004). "Increased brain GABA concentrations following acute administration of a selective serotonin reuptake inhibitor". Am J Psychiatry 161 (2): 368–370. doi:10.1176/appi.ajp.161.2.368. PMID 14754790. 
  13. Evans, Katie; Sullivan, Michael J. (1 de marzo de 2001). Dual Diagnosis: Counseling the Mentally Ill Substance Abuser (2nd ed.). Guilford Press. pp. 75–76. ISBN 978-1-57230-446-8. 
  14. Lindsay, S.J.E.; Powell, Graham E., eds. (28 de xullo de 1998). The Handbook of Clinical Adult Psychology (2nd ed.). Routledge. pp. 152–153. ISBN 978-0-415-07215-1. 
  15. Johnson, Bankole A. (2011). Addiction medicine : science and practic. Nueva York: Springer. pp. 301–303. ISBN 978-1-4419-0337-2. 
  16. Cohen SI (1995). "Alcohol and benzodiazepines generate anxiety, panic and phobias". J R Soc Med 88 (2): 73–77. PMC 1295099. PMID 7769598. 
  17. Morrow LA; et al. (2000). "Increased incidence of anxiety and depressive disorders in persons with organic solvent exposure". Psychosomat Med 62 (6): 746–750. PMID 11138992. 
  18. Radua, Joaquim; Mataix-Cols, David (2009). "Voxel-wise meta-analysis of grey matter changes in obsessive–compulsive disorder". British Journal of Psychiatry 195 (5): 393–402. doi:10.1192/bjp.bp.108.055046. PMID 19880927. 
  19. 19,0 19,1 Radua, Joaquim; van den Heuvel, Odile A.; Surguladze, Simon; Mataix-Cols, David (5 de xullo de 2010). "Meta-analytical comparison of voxel-based morphometry studies in obsessive-compulsive disorder vs other anxiety disorders". Archives of General Psychiatry 67 (7): 701–711. doi:10.1001/archgenpsychiatry.2010.70. PMID 20603451. 
  20. 20,0 20,1 20,2 Etkin A, Prater KE, Schatzberg AF, Menon V, Greicius MD (2009). "Disrupted amygdalar subregion functional connectivity and evidence of a compensatory network in generalized anxiety disorder". Arch Gen Psychiatry 66 (12): 1361–1372. doi:10.1001/archgenpsychiatry.2009.104. PMID 19996041. 
  21. Kalueff AV, Ishikawa K, Griffith AJ (10 de enero de 2008). "Anxiety and otovestibular disorders: linking behavioral phenotypes in men and mice". Behav Brain Res. 186 (1): 1–11. doi:10.1016/j.bbr.2007.07.032. PMID 17822783. 
  22. Nagaratnam N, Ip J, Bou-Haidar P (May–June 2005). "The vestibular dysfunction and anxiety disorder interface: a descriptive study with special reference to the elderly". Arch Gerontol Geriatr. 40 (3): 253–264. doi:10.1016/j.archger.2004.09.006. PMID 15814159. 
  23. Lepicard EM, Venault P, Perez-Diaz F, Joubert C, Berthoz A, Chapouthier G (20 de decembro de 2000). "Balance control and posture differences in the anxious BALB/cByJ mice compared to the non anxious C57BL/6J mice". Behav Brain Res. 117 (1–2): 185–195. doi:10.1016/S0166-4328(00)00304-1. PMID 11099772. 
  24. Simon NM, Pollack MH, Tuby KS, Stern TA (1998). "Dizziness and panic disorder: a review of the association between vestibular dysfunction and anxiety". Ann Clin Psychiatry. 10 (2): 75–80. doi:10.3109/10401239809147746. PMID 9669539. 
  25. Balaban CD, Thayer JF (January–April 2001). "Neurological bases for balance-anxiety links". J Anxiety Disord. 15 (1–2): 53–79. doi:10.1016/S0887-6185(00)00042-6. PMID 11388358. 
  26. Mitra R, Ferguson D, Sapolsky RM (10 de febreiro de 2009). "SK2 potassium channel overexpression in basolateral amygdala reduces anxiety, stress-induced corticosterone secretion and dendritic arborization". Mol. Psychiatry 14 (9): 847–855, 827. doi:10.1038/mp.2009.9. PMC 2763614. PMID 19204724. 
  27. "Synchronized Activity between the Ventral Hippocampus and the Medial Prefrontal Cortex during Anxiety". Neuron 65 (2): 257-269. 2010. Consultado o 20 de xullo de 2012. 
  28. "El hipocampo y la corteza cerebral cooperan durante la ansiedad". Consultado o 20 de xullo de 2012. 
  29. Dr. Antonio Cano Vindel. Presidente de SEAS. "Epidemiología de los trastornos de ansiedad". Consultado o 20 de xullo de 2012. 
  30. Tanja Michael, Ulrike Zetsche, Jürgen Margraf (2007). "Epidemiology of anxiety disorders" 6 (4): 136-142. doi:10.1016/j.mppsy.2007.01.007. 
  31. Calleo J, Stanley M (2008). "Anxiety Disorders in Later Life: Differentiated Diagnosis and Treatment Strategies". Psychiatric Times 26 (8). 
  32. Cameron OG (1 de decembro de 2007). "Understanding Comorbid Depression and Anxiety". Psychiatric Times 24 (14). 
  33. McLaughlin K, Behar E, Borkovec T (25 de agosto de 2005). "Family history of psychological problems in generalized anxiety disorder". Journal of Clinical Psychology 64 (7): 905–918. doi:10.1002/jclp.20497. PMID 18509873. 
  34. Coretti G, Baldi I (1 de agosto de 2007). "The Relationship Between Anxiety Disorders and Sexual Dysfunction". Psychiatric Times 24 (9). 
  35. Rodríguez Biglieri, R. & Vetere, G. (2011): Manual de terapia cognitiva-conductual para los trastornos de ansiedad.
  36. Jonathan R. T. Davidson, MD; Edna B. Foa, PhD; et al.
  37. Stein, Dan J (16 de febreiro de 2004). Clinical Manual of Anxiety Disorders (1st ed.). USA: American Psychiatric Press Inc. p. 7. ISBN 978-1-58562-076-0. 
  38. Warren Mansell (1 de junio de 2007). "Reading about self-help books on cognitive-behavioural therapy for anxiety disorders". Pb.rcpsych.org. Consultado o 20 de febreiro de 2012. 
  39. BMJ 1973;2:469
  40. Stanford University School of Medicine, Department of Psychiatry and Behavioral Sciences. "Prognosis of Anxiety Disorders. Principles and Practice of Geriatric Psychology, Second Edition". Pamela J. Swales, Erin L. Cassidy. Javaid I. Sheikh. Consultado o 13 de febreiro de 2012. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]