Castelán chileno

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Mapa esquemático representando onde hai variacións rexionais, os tres dialectos da lingua castelá presentes na metade sur de América do Sur, segundo unha das súas teorías.[1] Alértanse as mesturas entre o castelán chileno —en marrón—, o castelán rioplatense ou arxentino —en fucsia—, e o castelán andino ou falas das altas terras —en amarelo—.

O español chileno ou tamén chamado o castelán chileno, é a variante da lingua castelá falada en Chile. As principais diferenzas deste dialecto están na pronunciación, no léxico e a sintaxe.

Pronunciación[editar | editar a fonte]

  • Como noutros países americanos, a "s" antes de consoantes ou ao final das palabras asume o son de /h/.Exemplo: los (os) é pronunciado [loh].
  • A "d" intervocálica practicamente non é pronunciada.

Vocabulario[editar | editar a fonte]

O castelán de Chile recibiu influencias sobre todo indíxenas (como a palabra guagua = bebé) e das linguas de inmigrantes europeos, así como do inglés.

Sintaxe[editar | editar a fonte]

En Chile, así como nos países da conca do Prata, é común o uso do pronome persoal de segunda persoa do plural vos, en lugar do estándar , pero dun xeito distinto ao "voseo" coñecido. Con todo, a práctica é desincentivada e evitada polos sectores máis cultos.

Exemplos[editar | editar a fonte]

  • Al aguaite: prestar atención
  • A la ñoña: moi lonxe
  • Al tiro: inmediatamente
  • ¿Cachái?: vostede entendeu?
  • Bacán: incrible
  • Humita: comida chilena

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Henríquez Ureña, Pedro (1921). «Observaciones sobre el español de América». Revista de Filología Española (8): pp. 357-390. (en castelán) - Consultado o 13 de xaneiro de 2014.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Lipski, John M. (1994). Latin American Spanish. Essex, England: Longman Group Limited. (en inglés)

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]