Linguas románicas occidentais

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar para a navegação Saltar para a pesquisa

As linguas romances occidentais son unha das subdivisións elementares das linguas romances, que inclúen as liñaxes galorromances e iberorromances. Estas linguas forman un conxunto bastante variado, que abrangue moitas linguas faladas orixinalmente na parte oeste do continente europeo e, por causa das expansións dos dominios territoriais dos reinos cando da época das navegacións, tamén faladas actualmente en diversas partes do mundo e por moitos pobos. O principal substrato repousa na latín, mais outros elementos oriúndos doutras fontes tamén son incluídos.[1][2]

A historia conta que a lingua latina foi espallada pola Europa, des Roma, polas lexións durante o proceso de expansión do reino itálico. Os soldados levaban consigo os seus modos e costumes, que acababan por impúxoos por sobre os trazos culturais das poboacións e territorios conquistados, sen, mentres, este proceso ser de todo absoluto. Había de facto espazo para influencias recíprocas. Se o latín era imposto á forza, as demais linguas resistían pola necesidade de comunicación, deixando así os seus elementos.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Compotamento dos clíticos nas linguas románicas" (PDF). Consultado o 3 de febreiro de 2015. 
  2. Barbosa Machado, José (2014). Vercial, ed. Introdução à História da Língua e Cultura Portuguesas (en portugués). Braga. pp. 24, 25.