Teresa de Calcuta

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Beata Teresa de Calcuta MC
MotherTeresa 090.jpg
Biografía
Nacemento 26 de agosto de 1910 en Skopje
Pasamento 5 de setembro de 1997 en Calcuta
Proceso de canonización
Beatificación 19 de outubro de 2003, en Cidade do Vaticano, por Xoán Paulo II
Veneración
Venerado/a en Igrexa Católica
Festividade 5 de setembro
Santuario principal Mother House das Misioneiras da Caridade, Calcuta, India

Teresa de Calcuta, nada como Agnes Gonxha Bojaxhiu (en AFI ˈagnɛs gɔnˈʤa bɔˈjadʒju), en Skopje (daquela no Imperio Otomán, actualmente República de Macedonia), o 26 de agosto de 1910 e falecida en Calcuta (India) o 5 de setembro de 1997, foi unha relixiosa católica albanesa coñecida pola súa labor humanitario na India. Foi beatificada polo Papa Xoán Paulo II en 2003.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Agnes fixo a súa Primeira Comuñón á idade de cinco anos e medio, e recibiu a confirmación en novembro de 1916. Desde o día da súa Primeira Comuñón mostrou unha gran devoción relixiosa. Na súa formación relixiosa, Teresa foi asistida ademais pola Parroquia Xesuíta do Sagrado Corazón, na que ela estaba moi integrada.

En 1928 ingresou na Orde das Irmás da nosa Señora de Loreto. En Irlanda recibiu o nome de Irmá María Teresa, en honor á monxa francesa Thérèse Martin, canonizada en 1927 co título de Santa Thérèse de Lisieux. En 1929 fíxose misioneira e iniciou a súa viaxe cara á India, chegando a Calcuta en xaneiro. Ensinou na Escola para mozas St. Mary. O 24 de maio de 1937, a Irmá Teresa fixo a súa profesión converténdose en "esposa de Xesús" para toda a eternidade.

Desde ese momento chamóuselle Nai Teresa. Continuou ensinando en St. Mary converténdose en directora do centro en 1944. Ao ser unha persoa de profunda oración e de arraigado amor polas súas irmás relixiosas e polos seus estudantes, os vinte anos que Nai Teresa transcorreu en Loreto estiveron impregnados de ledicia. Caracterizada pola súa caridade, viviu a súa consagración a Xesús entre as súas compañeiras con fidelidade e alegría. En marzo de 1997, a Nai Teresa bendixo á súa recentemente elixida sucesora como Superiora Xeral. Logo de atoparse por última vez co Papa, volveu a Calcuta onde transcorreu as últimas semanas de vida.

Cronoloxía[editar | editar a fonte]

  • 1948: o Papa Pío XII concedeulle á Nai Teresa permiso para exercer o seu servizo pastoral como monxa independente e empezou a compartir a súa vida nas rúas de Calcuta cos máis pobres, os enfermos e os famentos. A Nai Teresa fundou unha congregación chamada as Misioneiras da Caridade. O seu traballo inicial foi o de ensinar a ler aos nenos pobres da rúa.
  • 1950: a Nai Teresa empezou a axudar ás persoas doentes de lepra.
  • 1963: fundou os Irmáns Misioneiros da Caridade.
  • 1965: o Papa Pablo VI colocou á congregación das Misioneiras da Caridade baixo o control do Papado e autorizou á Nai Teresa a expandir a Orde relixiosa noutros países. Ao redor de todo o mundo abríronse centros para atender leprosos, tuberculosos, anciáns, cegos e persoas que padecen do SIDA (dende que se identificou a principios dos 80) e fundáronse escolas e orfanatos para os pobres e nenos abandonados.
  • 1979: concédeselle o Premio Nobel da Paz.
  • 1984: funda os Pais Misioneiros da Caridade.
  • 1997: morre en Calcuta.
  • 2003: é beatificada polo Papa.

Para o día da súa morte consagráronse case 4.000 Misioneiras da Caridade, e as súas comunidades establecéronse en 610 fundacións en 123 países do mundo.

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

A Nai Teresa recibe en vida numerosos premios e recoñecementos, entre eles: