Johannes Kepler

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Johannes Kepler
Johannes Kepler 1610.jpg
Un retrato de Johannes Kepler (1610) feito por un artista descoñecido.
Datos persoais
Nacemento 27 de decembro de 1571
Lugar Weil der Stadt,
Banner of the Holy Roman Emperor (after 1400).svg Sacro Imperio Romano Xermánico
Falecemento 15 de novembro de 1630
Lugar Regensburg, Electorado de Baviera,
Banner of the Holy Roman Emperor (after 1400).svg Sacro Imperio Romano Xermánico
Soterrada {{{soterrada}}}
Soterrado {{{soterrado}}}
Residencia Württemberg; Estiria; Bohemia; Alta Austria
Nacionalidade Alemán
Etnia
Cóncuxe
Fillos {{{fillos}}}
Relixión Luterano
Actividade
Campo Astronomía, Astroloxía, Matemáticas e Filosofía natural
Alma mater Universidade de Tübingen
Universidade de Linz
Instituacións {{{institucións}}}
Sociedades {{{sociedades}}}
Tese {{{tese}}}
Dir. de tese {{{director_de_tese}}}
Dir. tese Michael Maestlin
Alumnos tese
Alumnos dest. {{{alumnos_doctorais}}}
Coñecido por Leis de Kepler
Conxetura de Kepler
Influído por
Influíu en
Premios

[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]

Johannes Kepler

Johannes Kepler, nado o 27 de decembro de 1571 en Weil der Stadt (Baden-Württemberg) e finado o 15 de novembro de 1630 en Ratisbona, foi un astrónomo e matemático alemán e unha figura crave na revolución científica.

É coñecido, fundamentalmente, polo descubrimento das leis sobre o movemento dos planetas que plasmou nas súas obras Astronomía Nova e Harmonices Mundi. Foi axudante do tamén astrónomo Tycho Brahe e matemático da corte do emperador Rodolfo II. Tamén proporcionou unha das bases para a teoría da gravitación universal elaborada por Isaac Newton.

Durante a súa carreira, Kepler foi profesor de matemáticas nunha escola seminarista en Graz, Austria, como asistente do astrónomo Tycho Brahe, matemático da corte do Emperador Rudolf II, profesor de matemáticas en Linz (Austria), e un asesor do xeneral Albrecht von Wallenstein. Tamén realizou un traballo fundamental no campo da óptica, campo no que destacou por inventar unha versión mellorada do telescopio refractor, o telescopio de Kepler, e axudou a lexitimar os descubrimentos telescópicos do seu contemporáneo Galileo Galilei.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Levou a cabo a revolución heliocéntrica no Renacemento, a través da formulación das chamadas tres leis fundamentais da mecánica celeste, as Leis de Kepler. Dedicouse tamén ao estudo da óptica.

En defensa da astroloxía, publicou Tercius interveniens, onde critica aqueles que atacan a astroloxía pelo seu viés supersticioso e non a distinguen da astroloxía como cosmoloxía. É importante notar, como di Kenneth Negus, que Kepler defendía a astroloxía como cosmogonía, como explicación do modo como se procesan as relacións entre astros e acontecimentos terrenos, dentro do ámbito da actuación divina. É clara a súa crítica tanto aos cépticos canto aos supersticiosos.

Obras[editar | editar a fonte]

  • 1596: Mysterium cosmographicum (O misterio cósmico).
  • 1601: De Fundamentis Astrologiae Certioribus.
  • 1604: Astronomiae Pars Optica (A parte óptica da astronomía).
  • 1604: De Stella nova in pede Serpentarii.
  • 1609: Astronomia nova (Nova astronomía).
  • 1611: Dioptrice.
  • 1618-1621: Epitome astronomiae Copernicanae.
  • 1619: Harmonices Mundi (A harmonía dos mundos).
  • 1627: Tabulae Rudolphinae.
  • 1634: Somnium seu Astronomia Lunari (considerada obra precursora da ciencia ficción).

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Johannes Kepler

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]