Gran Premio dos Estados Unidos de 1959

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Flag of the United States.svg Gran Premio de Estados Unidos de 1959
Detalles da carreira
Carreira 9 de 9 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1959.
Trazado do circuíto de Sebring
Trazado do circuíto de Sebring
Data 12 de decembro 1959
Nome oficial II Gran Premio dos Estados Unidos
Localización Circuíto Internacional de Sebring
Sebring, Florida
Percorrido Ex base militar aérea
8´36 km
Distancia 42 voltas, 351 km
Clima Asollado, cálido
Pole position
Piloto Flag of the United Kingdom.svg Stirling Moss Cooper-Climax
Tempo 3:00.0
Volta rápida
Piloto Francia Maurice Trintignant Cooper-Climax
Tempo 3:05.0 na volta 39
Podio
Primeiro Flag of New Zealand.svg Bruce McLaren Cooper-Climax
Segundo Francia Maurice Trintignant Cooper-Climax
Terceiro Flag of the United Kingdom.svg Tony Brooks Ferrari

O Gran Premio dos Estados Unidos de 1959 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 12 de decembro de 1959 no circuíto de Sebring. Foi a novena e última carreira da tempada de Fórmula Un de 1959. Foi o segundo Gran Premio dos Estados Unidos (noveno incluíndo as carreiras do Gran Premio de América de 1908 a 1916). Foi a primeira e única ocasión na que levouse a cabo a carreira na sede da carreira de resistencia das 12 Horas de Sebring, no Circuíto Internacional de Sebring na Florida. A carreira levouse a cabo sobre 42 voltas ao circuíto de 8´36 quilómetros de lonxitude, cunha distancia total de carreira de 351 quilómetros.

A carreira foi gañada polo neozelandés Bruce McLaren pilotando un Cooper T51 para o equipo oficial Cooper, a primeira vitoria dun piloto nado en Nova Zelandia. McLaren tamén se converteu no gañador máis novo dun Gran Premio, unha marca que permanecería durante máis de 40 anos. McLaren gañou por seis décimas de segundo sobre o piloto francés Maurice Trintignant pilotando un Cooper T51 do equipo Rob Walker Racing Team. O piloto británico Tony Brooks terminou terceiro no seu Ferrari Dino 246. O líder do campionato o australiano Jack Brabham quedou sen combustible na última volta e tivo que empuxar o seu Cooper T51 ata a liña de meta para terminar cuarto. O terceiro posto de Brooks deu o título a Brabham. Foi o primeiro dos tres campionatos do mundo para Brabham, o primeiro para un australiano, e para un coche con motor traseiro.

Esta foi a última carreira ata o Gran Premio de Mónaco de 1994 na que ningún ex campión do mundo estaba na pista.

Datos[editar | editar a fonte]

Por primeira vez desde o primeiro campionato en 1950 tres pilotos tiveron a oportunidade de gañar o campionato na última carreira. A Brabham valialle a vitoria, ou terminar diante de Stirling Moss e Brooks. Moss necesitaba terminar primeiro ou segundo e por diante de Brabham, mentres que para Brooks ser o gañador non era suficiente.

  • Brabham (31 puntos) necesitaba
    • Ser primeiro ou segundo, con Moss detrás de el
    • Ser terceiro coa volta rápida e Moss segundo
    • Que Brooks quedara segundo ou peor e Moss quedara terceiro ou peor
  • Moss (25´5 puntos) necesitaba
    • Ser primeiro
    • Ser segundo con Brabham ás súas costas, e Brooks primeiro sen volta rápida ou máis baixo
    • Ser segundo con volta rápida, e Brabham ás súas costas
  • Brooks (23 puntos) necesitaba
    • Primeiro con volta rápida e Brabham terceiro ou peor
    • Primeiro, con Moss segundo sen volta rápida ou máis baixo e Brabham terceiro ou inferior

Sumario[editar | editar a fonte]

O soño de Alec Ulmann, de orixe ruso, dun Gran Premio dos Estados Unidos realizouse en decembro de 1959 cando 19 equipos, entre eles seis pilotos estadounidenses, chegaron a Florida para a última carreira do Campionato do Mundo. Orixinalmente programada como primeira carreira do ano, a agora última carreira en Sebring viu gañar o campionato a Cooper diante de Ferrari.

Na pista estaban os Coopers de fabrica de Brabham e do neocelandes Bruce McLaren de 22 anos de idade, do equipo Rob Walker con Moss e o francés Maurice Trintignant, catro Ferraris, tres en vermello italiano para os ingleses Brooks e Cliff Allison e o alemán Wolfgang von Trips, un en branco e azul para o americano Phil Hill, os Lotus con motor dianteiro de Innes Ireland e Alan Stacey, e, incomprensible para a elite europea, o Midget (coche de autocros) número 1 Kurtis Kraft-[[Offenhauser] do Campionato Nacional da USAC de Rodger Ward, o único equipo de fabricación estadounidense motor estadounidense e pilotado por un americano.

O coche de Ward tiña un motor de pouca potencia (1´7 litros fronte os 2´5 dos coches de F1), pancas de cambio de velocidade separadas de dúas velocidades e dúas velocidades traseiras, e un freo de man fora da carrozaría. Ward explicou como produciuse a súa participación na carreira: "Ullman chamoume e invitoume a correr no Gran Premio. Ofreceume un pouco de diñeiro, e eu tiña o costume de aceptar os cartos, así que lle dixen que tiña que levar ao anano".

A noite antes do comezo das prácticas, o Team Manager de Cooper John Cooper, e os seus pilotos Jack Brabham e Bruce McLaren, atoparonse con Ward no hotel en Sebring. Ward, que gañara o Indy 500 ese ano e gañaríao outra vez en 1962, díxolles aos membros do equipo de Cooper estaba en Sebring para conducir un coche de autocros.

"No Gran Premio?", Preguntou Brabham, asombrado.

"Claro. E teño unha sorpresa para vos! Por que, en todo momento vouvos deixar á dereita da estrada!" espetoulles Ward.

Os do equipo Cooper pronto se deron conta que non podían explicar as cousas a Ward. Insistía: "Eu sei o que o anano pode facer e sei que pode tomar unha curva máis rápido que calquera dos coches deportivos que tedes en Europa. Poderedes ser máis rápidos nas rectas, pero cando se trata da virar simplemente non teredes unha oportunidade. Sebring é unha chea de curvas, non?"

Ben, para asombro dos europeos, o coche de Ward pasou as verificacións técnicas, tal vez como unha homenaxe á súa reputación en Indianápolis, pero na primeira volta da práctica, Bruce McLaren e Jack Brabham fixeron á primeira curva nos seus Coopers no mesmo tempo que Ward. Os coches con motor traseiro pasaron a toda velocidade pola curva, mentres que Ward parecía chegar case parado. Máis tarde, Ward meneando a cabeza dixo: "Teño que recoñecelo. Estes buggies europeos toman as curvas rápidas!"
John Cooper The Grand Prix Carpetbaggers

A cualificación terminou con Moss, Brabham e Brooks na primeira fila, pero, durante a noite, déuselle a terceira posición a o americano Harry Schell, á beira de Moss e Brabham. A volta de 3:05.2 que levoa a Schell á primeira fila ao parecer chegou ao final da cualificación, e pasara desapercibida para case todo o mundo, o súa mellor volta anterior fora 3:11.2, no posto 11.

As protestas foron dos outros equipos, o máis vociferante Ferrari, cuxo home, Brooks, fora desprazado da primeira fila. A pelexa a berros durou ata que se cantou "o himno nacional", pero cando sairon, Schell partíu da terceira posición. O que sucedera realmente con Schell non se descubriu ata logo da carreira. En Sebring, xusto detrás da ponte "MG" e antes das eses había un xiro brusco á dereita que ao parecer non levaba a ningunha parte. Pero Schell decatouse, que conectaba co extremo da recta do almacén, sen pasar pola recta e a pinza do almacen. Atallou en segredo e volveu á pista durante un período de calma no tráfico, rebaixando en seis segundos o seu tempo! Por desgraza, iso non lle axudou na carreira, foi oitavo logo da primeira volta e retirouse logo de só seis.

Moss liderou a carreira desde o principio e abríu unha brecha de dez segundos sobre Brabham, pero logo de só cinco voltas retirouse ca caixa de cambios rota. Xa fora da carreira polo título, Brooks, que fora desprazado da primeira fila pola audaz cualificación de Schell, foi embestido por detrás polo seu compañeiro de equipo von Trips na primeira volta e parou a examinar os danos. A parada custoulle dous minutos, e resultou ser innecesaria. Aínda que se reincorporou e fixo unha sensacional carreira terminou terceiro, nunca tivo unha oportunidade realista con Brabham.

Brabham tomou o liderado de Moss, mentres o seu compañeiro McLaren, seguiuno en segundo lugar durante a maior parte da carreira. A metade da carreira, debido a problemas mecánicos, Brabham desacelerou e permitiu a McLaren acercarse preto de él, e Trintignant, co Rob Walker Cooper comezou a rebaixar a grandes bocados a súa vantaxe, xa que o seu equipo de mecánicos mantíñalle informado da súa posición.

Cando comezou a última volta, Trintignant ía só catro segundos por detrás dos dous líderes. Na longa recta do aeroporto, a dúas curvas do final, o coche de Brabham comezou a fallar, e rodou ata deterse a 400 metros da liña de meta, sen gasolina. Negárase a seguir os consellos do director do equipo Cooper de iniciar a carreira cos tanques cheos, coa esperanza de atopar máis velocidade cun coche máis lixeiro. McLaren, sorprendeuse ao ver a desaceleración de Brabham, levantou o pé e reduciu tamén. Brabham fíxolle un xesto frenéticamente, e McLaren acelerou xusto a tempo para manter a súa vantaxe na última curva e cruzar a liña a menos dun segundo por diante de Trintignant, que establecera a volta rápida da carreira, a só tres voltas do final.

Brabham tamén foi adiantado por Brooks polo terceiro posto, pero os últimos tres coches que quedaban aínda estaban varias voltas por detrás. As regras requirían terminar sen axuda, polo que se baixou e empuxou o seu coche ata o outeiro para terminar cuarto e gañar o seu primeiro campionato mundial de pilotos, o primeiro para un piloto australiano. Cooper tamén logrou o seu primeiro campionato como construtor, o primeiro para un coche con motor traseiro. O terceiro lugar de Brooks deu a Ferrari o segundo posto no Campionato de Construtores, Innes Ireland foi quinto a tres voltas no seu Lotus, e Wolfgang von Trips terminou sexto despois de que o motor do seu Ferrari rompera a catro voltas do final. Coa súa vitoria, McLaren converteuse no gañador máis novo da historia dun Gran Premio á idade de 22 anos e 104 días. Ademais do premio en efectivo, tamén gañou varias hectáreas de terreos lindeiros ao Lago Sebring.

A pesar do emocionante final de carreira e campionato, o Gran Premio dos Estados Unidos en Sebring foi un desastre financeiro. Os espectaadores eran a metade que na carreira das 12 Horas de Sebring dese ano, e logo do pago de 15.000 $ en premios incluíndo os 6.000 $ do gañador, Alec Ulmann case quebrou. Ao ano seguinte, intentouno de novo, na costa oposta, en Riverside, California.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 9 Flag of New Zealand.svg Bruce McLaren Cooper-Climax 42 2:12:35.7 10 8
2 6 Francia Maurice Trintignant Cooper-Climax 42 + 0.6 5 7
3 2 Flag of the United Kingdom.svg Tony Brooks Ferrari 42 + 3:00.9 4 4
4 8 Flag of Australia.svg Jack Brabham Cooper-Climax 42 + 4:57.3 2 3
5 10 Flag of the United Kingdom.svg Innes Ireland Lotus-Climax 39 + 3 voltas 9 2
6 4 Alemaña Wolfgang von Trips Ferrari 38 Motor 6
7 17 Flag of the United States.svg Harry Blanchard Porsche 38 + 4 voltas 16
Ret 3 Flag of the United Kingdom.svg Cliff Allison Ferrari 23 Transmisión 11
Ret 12 Flag of the United Kingdom.svg Roy Salvadori Cooper-Maserati 23 Transmisión 11
Ret 1 Flag of the United States.svg Rodger Ward Kurtis Kraft-Offenhauser 20 Embrague 19
Ret 14 Flag of Argentina.svg Alessandro de Tomaso Cooper-Osca 13 Freos 14
Ret 5 Flag of the United States.svg Phil Hill Ferrari 8 Embrague 8
Ret 15 Flag of Brazil.svg Fritz d'Orey Tec-Mec-Maserati 6 Fuga aceite 17
Ret 7 Flag of the United Kingdom.svg Stirling Moss Cooper-Climax 5 Transmisión 1
Ret 19 Flag of the United States.svg Harry Schell Cooper-Climax 5 Embrague 3
Ret 16 Flag of the United States.svg George Constantine Cooper-Borgward 5 Temperatura 15
Ret 11 Flag of the United Kingdom.svg Alan Stacey Lotus-Climax 2 Embrague 12
Ret 18 Flag of the United States.svg Bob Said Connaught-Alta 0 Accidente 13
NTS 22 Flag of the United States.svg Phil Cade Maserati 18

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

Clasificación no campionato de pilotos
Pos Piloto Puntos
Nuvola single chevron right.svg 1 Flag of Australia.svg Jack Brabham 31 (34)
1uparrow green.svg 1 2 Flag of the United Kingdom.svg Tony Brooks 27
1downarrow red.svg 1 3 Flag of the United Kingdom.svg Stirling Moss 25.5
Nuvola single chevron right.svg 4 Flag of the United States.svg Phil Hill 20
1uparrow green.svg 1 5 Francia Maurice Trintignant 19
Clasificación do campionato de construtores
Pos Construtor Puntos
Nuvola single chevron right.svg 1 Flag of the United Kingdom.svg Cooper-Climax 40 (53)
Nuvola single chevron right.svg 2 Italia Ferrari 32 (40)
Nuvola single chevron right.svg 3 Flag of the United Kingdom.svg BRM 18
Nuvola single chevron right.svg 4 Flag of the United Kingdom.svg Lotus-Climax 5
  • Notas: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os 5 mellores resultados contan para o Campionato. Os números sen paréntese son os puntos do campionato, os números entre paréntese son o total de puntos anotados.

Notas[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Gran Premio dos Estados Unidos de 1959


Carreira anterior:
Gran Premio de Italia de 1959
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1959
Carreira seguinte:
Gran Premio de Arxentina de 1960
Carreira anterior:
Gran Premio dos Estados Unidos de 1958
Gran Premio dos Estados Unidos Carreira seguinte:
Gran Premio dos Estados Unidos de 1960