Wilhelm von Humboldt

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Wilhelm von Humboldt
WilhelmvonHumboldt.jpg
Wilhelm von Humboldt
Nome completoFriedrich Wilhelm Christian Karl Ferdinand von Humboldt
Nacemento22 de xuño de 1767
 Potsdam
Falecemento8 de abril de 1835 (67 anos)
 Berlín
SoterradoSchloss Tegel
NacionalidadeAlemaña
RelixiónLuteranismo
Alma máterAlma Mater Viadrina e Universidade de Gotinga
Ocupaciónlingüista, diplomático, antropólogo, mestre, político e filósofo
PaiAlexander Georg von Humboldt
NaiMarie-Elisabeth von Humboldt
CónxuxeCaroline von Humboldt
FillosGabriele von Bülow e sen etiquetar
IrmánsAlexander von Humboldt
PremiosOrde da Aguia Negra e Fellow of the American Academy of Arts and Sciences
editar datos en Wikidata ]

Friedrich Wilhelm Christian Karl Ferdinand Freiherr von Humboldt, nado o 22 de xuño de 1767 en Potsdam e finado o 8 de abril de 1835 en Tegel, foi un lingüista, funcionario, diplomático e filósofo alemán. Despois de realizar estudos científicos, así como de grego e de francés, recibiu unha introdución á filosofía e á administración. Durante tres semestres estudou filoloxía e ciencias en Gotinga con Lichtenberg, onde leu a Kant.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

É irmán de Alexander von Humboldt. En calidade de Ministro prusiano de Educación (1809-1810), reformou profundamente o sistema escolar, baseándose nas ideas de Johann Heinrich Pestalozzi — enviou aos profesores prusianos a estudar os seus métodos a Suíza. Como un dos grandes reformistas liberais xunto con Stein e Hardenberg, tivo unha acción determinante no seo do goberno ata 1819, ano no que se retira debido á súa oposición ás ideas reaccionarias que predominaban.

Como funcionario, estará ata 1819 ao servizo do Estado Prusiano, especialmente como diplomático en Francia, o que lle dará a oportunidade de estudar a lingua vasca, e con tal motivo descobre con cento cincuenta anos de adianto os principios da descrición lingüística moderna: o estudo das linguas en sincronía, o estudo descritivo e non prescriptivo, a importancia do corpus e dos informadores así como a importancia de categorías gramaticais que describen precisamente os fenómenos propios á lingua estudada, o que o leva a rexeitar a pertinencia da gramática latina para unha lingua como o vasco.

O interese de Humboldt céntrase principalmente na tipoloxía, de onde a vontade de describir o maior número de linguas posibles, a fin de descubrir os universais lingüísticos. El sérvese da categorización en linguas con flexión (ruso, alemán, latín), linguas aglutinantes (turco, húngaro) e linguas illantes (chinés). Dos seus traballos presérvanse especialmente a súa filosofía da lingua, destacada por Ernst Cassirer na súa filosofía das formas simbólicas, pero tamén máis xeralmente e máis vagamente, o que se deu en chamar hipótese humboldtiana, que se une á hipótese Sapir-Whorf, que pretende que as categorías da lingua falada predeterminan as nosas categorías de pensamento.

En 1834, bautiza a familia das linguas austronesias, que se estenden pola Illa de Pascua, malaio-polinesia en Über die Kawi-Sprache auf der Insel Java (1836-39, publicación póstuma). O kavi é unha lingua literaria antiga falada en Xava. Esta obra é considerada desde entón como exemplar en materia lingüística.

Introduciu en 1836, o concepto de lingua aglutinante.

Fundou a Universidade Humboldt de Berlín — o que fai del un visionario en materia de investigación e de pedagoxía, capaz de comprender por qué é necesario confrontar as disciplinas para facer avanzar o saber sen prexuízos. Era amigo de Goethe e de Friedrich von Schiller.

Castelo de Tegel[editar | editar a fonte]

Castelo de Tegel

En posesión da familia Humboldt desde o fin do século XVIII, o castelo de Tegel, onde morreu, é tamén chamado Humboldt Schlösschen, tanto máis canto que aínda está habitado polos seus descendentes.

Antigo pavillón de caza dos Grandes Electores, o castelo foi restaurado por Schinkel para as necesidades de Wilhelm von Humboldt. De inspiración clásica, o edificio presenta catro torres angulares adornadas de releves de Rauch inspirados nas oito divindades da Torre dos Ventos de Atenas.

Schinkel concibiu tamén os apartamentos do castelo preservando a harmonía clásica do conxunto: a maior parte do mobiliario da época eran pezas de colección que Wilhelm von Humbolt trouxo da súa estancia en Roma.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Trabant, L'introduction à l'œuvre sur le Kavi.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]