Sinope (lúa)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Sinope
Descubrimento
Descuberta por S. B. Nicholson
Descuberta no 21 de xullo de 1914
Designación alternativa Xúpiter IX
Características orbitais
Raio orbital medio 23.540.000 km[1]
Periapse 18.237.600 km
Apoapse 30.191.200 km
Excentricidade 0,25[1]
Período orbital 724,1 d (1,95 a)[1]
Inclinación 128,11° (respecto da eclíptica)
153,12° (respecto do ecuador de Xúpiter)[1]
Velocidade orbital 2,252 km/s
Satélite de Xúpiter
Características físicas
Raio medio ~19 km[2][3]
Área superficial ~4.500 km²
Volume ~28.700 km3
Masa ~7,5 x 1016 kg
Densidade media 2,6 g/cm3 asumida[2]
Gravidade superficial ~0,014 m/s2 (0,001 g)
Velocidade de escape ~0,023 km/s
Albedo 0,04 (asumido)[2][3]
Temperatura ~124 K

Sinope (ou en grego Σινώπη), é unha lúa de movemento retrogrado do planeta Xúpiter. Foi descuberta por Seth Barnes Nicholson dende o Observatorio Lick no ano 1914,[4] e recibiu máis tarde o nome de Sinope, procedente da mitoloxía grega. Sinope non recibiría o seu nome oficial ata o ano 1975,[5][6] antes dese ano era simplemente coñecida coma Xúpiter IX. Foi chamada ás veces "Hades"[7] entre os anos 1955 a 1975.

Sinope era a lúa máis afastada de Xúpiter, antes de que se descubrirá a Megaclite no ano 2000. Actualmente a lúa máis afastada de Xúpiter é a lúa designada temporalmente coma S/2003 J 2.

Órbita[editar | editar a fonte]

Grupo de satélites Pasífae.

Sinope orbita Xúpiter nunha órbita retrograda cunha gran excentricidade e tamén cunha gran inclinación. Os seus elementos orbitais foron tomados en xaneiro do ano 2000.[1] Pero estes parámetros están en continuo cambio debido as perturbacións solares e do propio planeta Xúpiter sobre a órbita de Sinope. Normalmente é asignada ó grupo de satélites Pasífae,[3] pero dada a inclinación que ten e que a súa cor difire da cor da meirande parte dos membros do grupo, Sinope podería ser un obxecto independente, capturado por separado, e sen ter relación coa colisión e esnaquizamento do obxecto proxenitor do grupo Pasífae.[8] O diagrama ilustra os elementos orbitais de Sinope en relación cos outros satélites do grupo.

Sinope tamén é coñecida por estar nunha resonancia orbital con Xúpiter, de xeito semellante a Pasífae. Pero Sinope pode escapar desta resonancia, tendo períodos de resonancia e non resoantes que abarcan escalas de tempo de 107 anos.[9]

Características físicas[editar | editar a fonte]

Estimouse que o diámetro de Sinope é duns 38 km (asumindo un albedo de 0,04)[3] A lúa é de cor vermella (índices de cor B-V=0,84 V-R=0,46),[8] caso contrario ó de Pasífae que é de cor gris. O seu espectro infravermello é semellante ó dos asteroides tipo D, que difire tamén do espectro de Pasífae, que é semellante ó dos asteroides tipo C.[10] Estas diferencias nos parámetros físicos suxiren unha orixe diferente respecto dos membros do núcleo do grupo de satélites Pasífae.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Jacobson, R. A. (2000). «The Orbits of the Outer Jovian Satellites». Astronomical Journal 120: 2679–2686. doi:10.1086/316817. 
  2. 2,0 2,1 2,2 JPL (Solar System Dynamics), ed. (24-10-2008). «Planetary Satellite Physical Parameters». Consultado o 12-12-2008. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Sheppard, S. S.; e Jewitt, D. C.; An Abundant Population of Small Irregular Satellites Around Jupiter, Nature, Vol. 423 (Maio do 2003), pax. 261-263
  4. Nicholson, S. B. (1914). «Discovery of the Ninth Satellite of Jupiter». Publications of the Astronomical Society of the Pacific 26: 197–198. doi:10.1086/122336. 
  5. Nicholson, S. B. (abril de 1939). «The Satellites of Jupiter». Publications of the Astronomical Society of the Pacific 51 (300): 85–94. doi:10.1086/125010.  (onde el declinou darlle nome ós satélites recen descubertos (pax. 93–94))
  6. IAUC 2846: Satellites of Jupiter outubro de 1974 (nomeando a lúa)
  7. Payne-Gaposchkin, Cecilia; Katherine Haramundanis (1970). Prentice-Hall, ed. Introduction to Astronomy. Englewood Cliffs, N.J. ISBN 0-134-78107-4. 
  8. 8,0 8,1 Grav, T.; Holman, M. J.; Gladman, B. J.; e Aksnes, K.; Photometric Survey of the Irregular Satellites, Icarus, Vol. 166 (2003), pax. 33-45
  9. Nesvorný, D.; Beaugé, C.; e Dones, L. (2004). «Collisional Origin of Families of Irregular Satellites». The Astronomical Journal 127: 1768–1783. doi:10.1086/382099. 
  10. Grav, T.; Holman, M. J. (2004). «Near-Infrared Photometry of the Irregular Satellites of Jupiter and Saturn». The Astrophysical Journal 605: L141–L144. doi:10.1086/420881. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]