Saltar ao contido

Elara (lúa)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Elara
 Instancia de
 Epónimo
Elara (pt) Traducir Editar o valor en Wikidata
 Astro pai
Características orbitais
Excentricidade orbital0,2174 Editar o valor en Wikidata
Inclinación orbital30,51712 ° Editar o valor en Wikidata
Período orbital259,64 d Editar o valor en Wikidata
Semieixo maior11.676.677 km Editar o valor en Wikidata
Características físicas
Radio43 km Editar o valor en Wikidata
Masa870 Eg Editar o valor en Wikidata
Densidade2,6 g/cm³ Editar o valor en Wikidata
Albedo0,04 Editar o valor en Wikidata
Magnitude aparente16,3 Editar o valor en Wikidata
Persoas e organizacións
 Descubridor/a
Datas e cronoloxía
 Data descuberta
2 de xaneiro de 1905 Editar o valor en Wikidata
Localización
 Localización descubrimento
Códigos e identificadores
Freebase/m/01dd4p Editar o valor en Wikidata
Wikidata C:Commons

Elara (ou en grego Ελάρα) é unha lúa irregular de movemento directo do planeta Xúpiter. Foi descuberta por Charles Dillon Perrine no Observatorio Lick no ano 1905.[1][2] É a oitava lúa máis grande de Xúpiter e recibiu o nome da nai do xigante Tityus (o seu pai era Zeus).[3]

Elara non recibiría o seu nome oficialmeete ata o ano 1975; antes desta data era coñecida simplemente coma Xúpiter VII. Foi algunhas veces chamada tamén "Hera"[4] entre os anos 1955 a 1975.

Elara pertence ó grupo de satélites Himalia, estas lúas orbitan Xúpiter a unha distancia de entre 11 e 13 millóns de quilómetros e cunha inclinación aproximada de 27,5°.[5] Os elementos orbitais son de xaneiro do 2000, pero estes datos están en continuo cambio debido ás perturbacións causadas polo Sol e Xúpiter.

Encontro coa sonda New Horizons

[editar | editar a fonte]

En febreiro e marzo do ano 2007, a sonda New Horizons, de viaxe cara Plutón, capturou varias imaxes LORRI a unha distancia duns cinco millóns de quilómetros.

  1. Perrine, C. D. (27-02-1905). "Satellites of Jupiter". Harvard College Observatory Bulletin 178.
  2. Perrine, C. D. (1905). "The Seventh Satellite of Jupiter". Publications of the Astronomical Society of the Pacific 17 (101): 62–63.
  3. Marsden, B. G. (1974-10-07). "Satellites of Jupiter". IAUC Circular 2846.
  4. Payne-Gaposchkin, Cecilia; Katherine Haramundanis (1970). Prentice-Hall, ed. Introduction to Astronomy. Englewood Cliffs, N.J. ISBN 0-134-78107-4.
  5. Jacobson, R. A. (2000). "The orbits of outer Jovian satellites". Astronomical Journal 120: 2679–2686. doi:10.1086/316817.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Outros artigos

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]