Número natural

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Sistema numérico en matemáticas.
Conxuntos numéricos
Naturais ()
Enteiros ()
Primos () / Compostos
Pares / Impares
Abundantes / Defectivos
Números perfectos
Números amigos
Números sociábeis
Racionais ()
Reais ()
e ≈ 2.7182818284
pi (π) ≈ 3.1415926535
Irracionais
Alxébricos / Transcendentes ()
Números complexos ()
Número imaxinario
Unidade imaxinaria
Extensións dos números complexos

Bicomplexos
Hipercomplexos
{,i,j,k} Cuaternións ~i2=j2=k2=ijk=-1
Octonións
Sedenións
Superreais
Hiperreais
Surreais

Infinito
Especiais

Nominais
Ordinais {1o,2o,...} (de orde)
Cardinais {}

Outros importantes

Secuencias de enteiros
Constantes matemáticas
Lista de números
Números grandes

Sistemas de numeración

Un número natural é un número enteiro non negativo (0, 1, 2, ...).

Os números naturais son os primeiros que descubriu o home, xa que se corresponden coa necesidade de contar basicamente os obxectos. Neste contexto, un número natural é definido como un número enteiro positivo, i.e., sen incluír o cero. Outros contextos que exclúen o 0 está a ordenación ("esta é a 2ª maior cidade do país"). Propiedades dos números naturais como, por exemplo, a divisibilidade e a distribución dos números primos, son estudadas na Teoría dos números. As propiedades relativas a contaxes e combinacións son estudadas na combinatoria.


Dentro desta visión dos números naturais, o 0 non pode estar neste conxunto (xa que foi un concepto relativamente recente, comparado co descubrimento dos anteriores números).

Notación[editar | editar a fonte]

Os matemáticos usan para se referir ao conxunto de todos os números naturais. Este conxunto é infinito e contábel por definición. Para ser explícito, cando ao cero non se inclúe no conxunto, úsase unha notación específica:

  • N* ou
  • Z* ou

Véxase tamén[editar | editar a fonte]