Fasiánidos

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Fasiánidos
Phasianidae

Rango fósil: eoceno-actualidade
48,6 - 0 Ma [1]
Cabeza de pavón (Pavo cristatus), macho
Cabeza de pavón (Pavo cristatus), macho
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Subfilo: Vertebrata
Clase: Aves
Subclase: Neornithes
Infraclase: Neognathae
Superorde: Galloanserae
Orde: Galliformes
Familia: Phasianidae
Horsfield, 1821
Especie tipo
Phasianus colchicus
Linnaeus, 1758
Subfamilias
Véxase o texto

A dos fasiánidos (Phasianidae) é unha familia de aves da orde dos galiformes, na que están incluídos os galos, faisáns, pavos, pavóns, perdices, paspallases e outras aves terrestres. Conta cunhas 186 especies repartidas en 4 subfamilias, con 46 xéneros.

A familia inclúe moitas das aves de caza máis populares.[2]

Características[editar | editar a fonte]

Son xeralmente robustas e con plumaxe de cores máis ou menos rechamantes, e coas ás curtas en relación ao corpo, polo que non son axeitadas para voaren a longas distancias. Comen sementes e complementan a súa dieta con insectos. A plumaxe dos machos ten moito máis colorido que a das femias; a súa cola é longa e remata en punta. As femias, de tamaño é un pouco menor que o dos machos, e teñen unha plumaxe de cor máis uniforme, na que se mesturan plumas marróns e grises. Coidan os seus niños e crías con moita dedicación.

O fasiánidos son aves terrestres. O seu tamaño varía entre os 12,5 cm do paspallás chinés (Excalfactoria chinensis) até os 120 cm do pavón verde (Pavo muticus), e o su peso vai desde os 43 g do paspallás chinés aos 6 kg do pavón común (Pavo cristatus). Pero se os pavos se inclúen, como se fai actualmente, en lugar de clasificalos como unha familia separada, o pavo bravo (Meleagris gallopavo) é considerabemente máis pesado, xa que alcanza un peso máximo de máis de 17 kg.[2][3]

Distribución e hábitats[editar | editar a fonte]

Os fasiánidos son, na maioría, unha familia do Vello Mundo, cunha distribución que inclúe a maior parte de Europa e Asia (excepto o extremo norte), toda a África (excepto os desertos máis secos) e, ao sur, habitan tamén en gran parte da Australia oriental e (antigamente) en Nova Zelandia. A subfamilia dos meleagridinos (pavos) son propios do Novo Mundo, mentres que os tetraoninos (pitas do monte e similares) son circumpolares. A maior diversidade de especies está no sueste asiático e en África. O Afropavo congensis é endémico da africana cunca do Congo. A subfamilia dos perdicinos ten unha distribución moito máis estendida: dentro da súa área de distribución ocupan case todos os hábitats dispoñíbeis, agás os bosques boreais e a tundra ártica.

Relacións cos humanos[editar | editar a fonte]

Varias especies de faisáns e de perdices son moi importantes para os seres humanos. O galo banquiva (Gallus gallus) do sueste asiático é o antepasado silvestre do galo doméstico, a ave máis importante da gandaría. Os faisáns comúns (Phasianus colchicus), varias especies de perdices e paspallases e algúns francolíns (Francolinus sp.) foron amplamente introducidos e xestionados como aves de caza. Varias especies de fasiánidos están ameazadas por actividades humanas.

Taxonomía[editar | editar a fonte]

Descrición[editar | editar a fonte]

A familia foi descrita en 1821 polo naturalista estadounidense Thomas Horsfield.[4]

Subfamilias[editar | editar a fonte]

Segundo a clasificacion de referencia do Congreso Ornitolóxico Internacional (versión 8.2, 2019), recoñécense as subfamilias seguintes:[5]

Notas taxonómicas e evolución[editar | editar a fonte]

O clado Phasianidae é a maior das ramas dos Galliformes, e está composto por máis de 150 especies. Este grupo inclúe os faisáns as perdices e os paspallases, os galos e os pavóns. Os pavos e as pitas do monte e similares tamén foron recoñecidos, xa que teñen as súas orixes ligadas ás dos faisáns e as perdices.

Até o inicio da década de 1990, esta familia estaba dividida en dúas subfamilias: a dos Phasianinae, que incluía os faisáns, tragopáns (Tragopan sp.), galos e pavóns,[6] e a dos Perdicinae, que reunía as perdices, os paspallases do Vello Mundo e o francolíns (Francolinus sp.).[7] Estudos filoxenéticos moleculares demostraron que estas dúas subfamilias non son monofiléticas, senón que constitúen só unhas liñaxes cun antepasado común. Por exemplo, algunhas perdices (as do xénero Perdix) están máis próximas aos faisáns, mentres que as perdices do xénero Alectoris están máis preto dos galos siletres.[8][9]

Filoxenia[editar | editar a fonte]

Relacións filoxnéticas dos galiformes vivos, baseada na obra de John Boyd.[10]


Rollulinae

?Melanoperdix



?Rhizothera



Xenoperdix




ArborophilaArboricolaGingicaKeulemans white background.jpg




RollulusRollulus rouloul male 1838 white background.jpg



CaloperdixCaloperdix oculeus Hardwicke white background.jpg






Pavoninae

Tropicoperdix


Tetraogallini


AmmoperdixAmmoperdix griseogularis 1849 white background.jpg





SynoicusCoturnix novaezelandiae white background.jpg



ExcalfactoriaExcalfactoria chinensis.jpg





AnurophasisSnow Mountains Quail white background.JPG



MargaroperdixMargaroperdix madagarensis 1838 white background.jpg



Coturnix








TetraogallusTetraogallus caucasicus white background.jpg



AlectorisAlectoris chukar hm white background.jpg





PternistisFrancolinusTetraoninusKeulemans flipped.jpg




OphrysiaOphrysia superciliosa white background.jpg



PerdiculaPerdicula erythrorhyncha hm white background.jpg







Gallini


BambusicolaBirdsAsiaJohnGoVIGoul white background.jpg



GallusRed Junglefowl by George Edward Lodge white background.png





ScleroptilaFrancolinusCrawshayiKeulemans white background.jpg




PeliperdixFrancolinusAlbogularisSmit white background.jpg



FrancolinusFrancolinus francolinus hm white background.jpg






Pavonini


RheinardiaBulletin de la Société nationale d'acclimatation de France white background.jpg



ArgusianusBorneanArgusThorburn white background.jpg





AfropavoGalloperdix spadicea spadicea Hardwicke white background.jpg



PavoBlauwe pauw white background.jpeg




Polyplectronini

Haematortyx




Galloperdix



PolyplectronPolyplectron napoleonis 1838 white background.jpg







Phasianinae
Ithaginini

IthaginisIthaginis cruentus 1838 white background.jpg



Lophophorini

TragopanCeriornisBlythiiKeulemans white background.jpg




?LerwaLerwa nivicola white background.jpg



TetraophasisTetraophasis-obscurus white background.jpg



LophophorusLophophorus impejanus male 1838 white background.jpg





Phasianini

PerdixRapphöna, Iduns kokbok white background.jpg




SyrmaticusSyrmaticus reevesii 1838 flipped.jpg





PhasianusFMIB 42017 Mongolian Pheasant white background.jpeg



ChrysolophusCuvier-61-Faisan doré.jpg





Lophura




CatreusBirdsAsiaJohnGoVIIGoul Catreus wallichii.jpg



CrossoptilonCrossoptilon auritum white background.jpg







Tetraonini

PucrasiaPucrasia macrolopha xanthospila white background.jpg




MeleagrisNederlandsche vogelen (KB) - Meleagris gallopavo (white background).jpg




Bonasa




Tetrastes



Centrocercina

Centrocercus




Dendragapus



Tympanuchus




Tetraonina

Lagopus




Falcipennis




Canachites



Tetrao















Notas[editar | editar a fonte]

  1. Phasianidae Horsfield 1821 en Fossilworks.
  2. 2,0 2,1 McGowan 1994, pp. 434–479.
  3. Harper, D. (1986): Pet Birds for Home and Garden. London: Salamander Books Ltd. ISBN 978-0-8610-1233-6.
  4. McNair, J. B. (1942): "Thomas Horsfield—American Naturalist and Explorer". Torreya 42 (1): 1–9.
  5. IOC World Bird List. Version 8.2
  6. Johnsgard 1999.
  7. Johnsgard 1988.
  8. Kimball, R. T.; Braun, E. L.; Zwartjes, P. W.; Crowe, T. M. & Ligon, J. D. (1999): "A molecular phylogeny of the pheasants and partridges suggests that these lineages are not monophyletic". Molecular Phylogenetics and Evolution 11 (1): 38–54.
  9. Kimball, Rebecca T. & Braun, Edward L. (2014): "Does more sequence data improve estimates of galliform phylogeny? Analyses of a rapid radiation using a complete data matrix". PeerJ. 2: e361.
  10. Boyd, John (2007). "GALLIFORMES- Landfowl". Consultado o 13 de decembro de 2019. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • McGowan, P. J. K. (1994): "Family Phasianidae (Pheasants and Partridges)". En: del Hoyo, J.; Elliot, A.; Sargatal, J. "New World Vultures to Guineafowl". Handbook of the Birds of the World. 2. Barcelona: Lynx Edicions. ISBN 84-8733-415-6.
  • Johnsgard, P. A. (1999): The Pheasants of the World. 2nd ed. Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 978-1-5609-8839-7.
  • Johnsgard, P. A. (1988): The Quails, Partridges, and Francolins of the World. Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 978-0-1985-7193-3.

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazons externas[editar | editar a fonte]