Nube de Oort

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este diagrama mostra a relación entre o (presunto) tamaño da nube de Oort e o resto do Sistema Solar

A Nube de Oort foi proposta polo astrónomo holandés Jan Hendrik Oort (1900-1992) en 1950 como explicación á existencia dos cometas de período longo, tratándose dunha vasta rexión esférica que envolve o Sistema solar a unha distancia dende as 5000 ata as 100 000 UA do Sol, e que está composta de po e mais duns 100 000 000 000 de núcleos cometarios que, ocasionalmente, se lanzan en dirección ao Sol en virtude dalgunha perturbación na súa órbita.

Jan Oort publicou a tese da existencia da nube de cometas diferenciada do Cinto de Kuiper nunha Comunicación dende o Observatorio de Leiden titulada The Structure of the Cloud of Comets Surrounding the Solar System and a Hypothesis Concerning its Origin ("A estrutura da nube de cometas que rodea o sistema solar e unha hipótese sobre a súa orixe") no Bulletin of the Astronomical Institutes of Netherlands, o 13 de xaneiro de 1950.[1]

Moito alén da órbita de Plutón (que se atopa no Cinto de Kuiper), a medio camiño da estrela máis próxima está o límite do Sistema Solar. Esa rexión esférica, que se estende nun radio de 3 anos luz, ou sexa, 30 billóns de quilómetros do Sol non está baleira, senón que contén 6 billóns de pedras de xeo de diversas dimensións.[Cómpre referencia]

Jan H. Oort verificou que os cometas de longo período viñan dunha rexión situada de 20 000 a 100 000 UA do Sol e previu que o Sistema Solar estaba rodeado por unha nube composta de miles de millóns de cometas. Ata hoxe ninguén viu a nube de Oort, esa xigantesca rexión esférica que abriga cometas e outros residuos da nebulosa que deu orixe ao Sistema Solar.

Ninguén mediu o seu tamaño, a súa densidade ou contou o número de obxectos que aló existen. Probabelmente non será feito nun futuro próximo pois os corpos sitúanse a distancias moi grandes e son moi pequenos para seren detectados polos instrumentos existentes. Mais os científicos teñen a certeza de que existe. Ela é totalmente diferente das outras rexións do Sistema Planetario que contén restos da nebulosa que deu orixe ao Sistema Solar. Mentres que os corpos do anel de asteroides, situado entre Marte e Xúpiter, e no Cinto de Kuiper, situada logo despois da órbita de Neptuno, están confinados ás proximidades do plano da Eclíptica, os da nube de Oort están espallados en todas as direccións. É ben probable que exista maior aglomeración (5 billóns) nas proximidades do plano da Eclítica e o restante (1 billón) espallados aleatoriamente.[Cómpre referencia]

Os científicos estiman que a masa total de obxectos na nube de Oort debe ser da orde de 40 masas terrestres. Para explicar a variada composición química dos cometas os científicos din que esa materia debe ter se formado a diferentes distancias do Sol e, polo tanto en locais con diferentes temperaturas. A temperatura na nube de Oort debe ser de -269 °C, ou sexa 4 °C por riba do cero absoluto.

Aló nas profundidades desa nube a acción gravitacional do Sol é tan fraca que os corpos están suxeitos á perturbacións debido a estrelas que pasaren nas proximidades do Sol, á mareas galáticas ou pola pasaxe do Sol por nubes intergalácticas, e con iso se precipitaren na dirección do Sol.

Os científicos aínda buscan resposta a algunhas preguntas:

  • Por que todo no Sistema Solar ten forma de disco e a nube de Oort é esférica?
  • Se a acción gravitacional do Sol é inexistente a esas distancias, por que os cometas caen na dirección do Sol?
  • Se cada poucos millóns de anos pasa unha estrela próxima do Sol; dentro de 1,36 millóns de anos a estrela Gliese 710 pasará a un ano luz do Sol; por que os encontros anteriores non quitaron xa todos os corpos de aló?

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Oort, JAn (13/01/1950). "The Structure of the Cloud of Comets Surrounding the Solar System and a Hypothesis Concerning its Origin" (PDF). Bulletin of the Astronomical Institutes of Netherlands XI (408): 91–110. Consultado o 22/10/2017. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]