243 Ida

243 Ida
Instancia de asteroide
Epónimo Ida (en)
Designación provisional 1988 DB1 A910 CD A884 SB
Época 2025-11-21
Astro pai Sol
Astro fillo Dactyl (pt)
Grupo menor cinto de asteroides
Tipo espectral de asteroide Asteroide tipo S (pt)
Características orbitais
Apoapse	2,9929272971843 AU
Periastro	2,7321595321587 AU
Argumento de periastro	113,78852160587 °
Excentricidade orbital	0,045548263772887
Inclinación orbital	1,138 ° e 1,1301148874907 °
Período orbital	1.768,9947745189 DD
Período de rotación	4,634 h
Semieixo maior	2,8625434146715 AU
Lonxitude do nó ascendente	323,54831604213 °
Anomalía media	8,4849848615718 °
Tempo de periapse	2.460.958,8058503
Ascensión recta	168,76 °
Declinación	−2,88 °
Características físicas
Diámetro	32 km
Radio	15,7 km
Masa	42.000.000.000.000.000 kg
Densidade	2,6 g/cm³
Gravidade superficial	0,3 cm/s² e 1,1 cm/s²
Albedo	0,262
Temperatura	200 K
Magnitude absoluta	10,08
Persoas e organizacións
Descubridor/a Johann Palisa (pt)
Datas e cronoloxía
Acontecementos nomeamento
Data descuberta 29 de setembro de 1884
Precedido por 242 Kriemhild
Sucedido por 244 Sita
Localización
Localización descubrimento Observatório de Viena (pt)
Identificadores Freebase /m/0cq9x
Wikidata G:Commons C:Commons

(243) Ida é un asteroide da familia Coronis do cinto principal. Foi descuberto o 29 de setembro de 1884 por Johann Palisa e recibe o nome dunha ninfa da mitoloxía grega. Posteriores observacións telescópicas clasificaron o asteroide Ida como un asteroide de tipo S, o tipo máis numeroso no cinto interior de asteroides. O 28 de agosto de 1993, Ida foi visitado pola nave espacial Galileo, con destino a Xúpiter. Foi o segundo asteroide visitado por unha nave espacial e o primeiro que se descubriu que tiña un satélite.

Igual que todos os asteroides do cinto principal, a órbita de Ida atópase entre os planetas Marte e Xúpiter. O seu período orbital é de 4,84 anos, e o seu período de rotación, de 4,63 horas. Ida ten un diámetro medio de 31,4 quilómetros. É de forma irregular e alongada, e polo que semella, está composto por dous grandes obxectos conectados entre eles nunha forma que lembra un croissant. A súa superficie é unha das que ten máis cráteres do Sistema Solar, cunha ampla variedade de medidas e idades dos mesmos.

Véxase tamén

Ligazóns externas

• Exploración Interplanetaria (en inglés)
• NASA, Programa de Obxectos Achegados á TerraArquivado 22 de agosto de 2011 en Wayback Machine. (en inglés)
• El Tamiz, o cinto de asteroides (en castelán)
• Ida e Dáctil, Instituto de Física, Universidade Federal do Rio de Janeiro (en portugués)