Trent Reznor

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Trent Reznor
Trentreznorcc.jpg
Nome completo Michael Trent Reznor
Naceu 17 de maio de 1965 (49 anos)
Orixe Mercer, Pennsylvania Flag of the United States.svg
Ocupación (s) músico, compositor, vocalista, deseñador de son, produtor
Xénero rock industrial, rock alternativo, metal industrial, synthpop
Instrumento(s) voz, guitarra, piano, sintetizador, teclado, programación, baixo, saxofón, batería, tuba, sousáfono, marimba, pandeireta, clavecín, triángulo
Relacionado con Option 30, The Innocent, Exotic Birds, Lucky Pierre, Nine Inch Nails, Pigface, Tapeworm, Revolting Cocks, David Bowie, 1000 Homo DJs, Saul Williams, Gary Numan, El-P, How to Destroy Angels
Tempo en activo 1982 - actualidade

Michael Trent Reznor, nado o 17 de maio de 1965 en Mercer, Pennsylvania, é un músico, compositor, multi-instrumentista e produtor estadounidense.

É o fundador do proxecto de rock industrial Nine Inch Nails e estivo tamén relacionado coas bandas Option 30, Exotic Birds e Tapeworm entre outros. Reznor deixou Interscope Records no ano 2007, pasando a ser un artista independente.

A primeira edición de Reznor coma Nine Inch Nails, Pretty Hate Machine de 1989, foi un éxito comercial, e dende entón leva editados sete álbums de estudio. Ademais do seu proxecto principal, Reznor colaborou con grande cantidade de artistas coma Marilyn Manson e Saul Williams. En 1997 apareceu na lista da revista Time da xente máis influente do ano, e a revista Spin describiuno coma "o artista máis vital na música".

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu en Mercer, Pennsylvania e despois de que os seus pais se divorciasen vivíu co seus avós maternos, mentres a súa irmá Tera quedou coa súa nai.[1] Reznor é descendente directo de George Reznor, quen fundou a Reznor Company, unha empresa de calefacción e aire acondicionado, en 1888. A familia vendeu o negocio na década dos 60.

Comezou a tocar o piano aos cinco anos e amosou habilidades para a música a unha idade moi nova. Na Mercer Area Junior/Senior High School, Reznor aprendeu a tocar o saxofón e a tuba, e alí foi membro das bandas de jazz e de marcha. Reznor tamén fixo teatro nos seus anos de instituto. Foi votado "mellor en drama" polos seus compañeiros polos seus papeis de Xudas Iscariote en Jesus Christ Superstar e do profesor Harold Hill en The Music Man. Reznor graduouse no instituto en 1983 e matriculouse na Allegheny College, onde estudou enxeñería informática.

Carreira musical[editar | editar a fonte]

Primeiros proxectos[editar | editar a fonte]

Mentres estaba no Allegheny College, Reznor uníuse á banda local Option 30 e tocou en tres concertos nunha semana con ela. Tras un ano de universidade, Reznor deixou os estudos e mudouse a Cleveland para facer carreira na música. En 1985 uníuse a The Innocent como teclista; o grupo editou un álbum, Livin' in the Street, pero Reznor marchou despois de tres meses. En 1986 pasou a formar parte do conxunto local Exotic Birds e apareceu con eles como unha banda ficticia chamada The Problems na película de 1987 Light of Day. Reznor tamén tocou os teclados no grupo Slam Bamboo nesa mesma época.

Reznor conseguíu un traballo no estudio Right Track de Cleveland como enxeñeiro asistente e conserxe.[2] Reznor pedíulle ao dono do estudio, Bart Koster, permiso para gravar demos dos seus propios temas de balde no tempo no que estudio non era usado e Koster accedeu. Mentres montaba as primeiras gravacións de Nine Inch Nails, Reznor foi incapaz de atopar unha banda que puidese articular as cancións como el quería. O que fixo foi tocar el mesmo todos os instrumentos agás a batería. Este papel permaneceu na meirande parte das gravacións de Reznor no estudio, aínda que ocasionalmente contou con outros músicos e asistentes. Varios selos responderon favorablemente ao material demo e Reznor asinou con TVT Records.[2] Nove pezas das Right Track demos foron editadas de xeito non oficial en 1988 baixo o nome de Purest Feeling e moitas desas cancións apareceron revisadas en Pretty Hate Machine, o primeiro lanzamento oficial de Reznor como "Nine Inch Nails".

Nine Inch Nails[editar | editar a fonte]

Trent Reznor no Lollapalooza 1991
Artigo principal: Nine Inch Nails.

A meirande parte do traballo de Reznor como músico ten sido como principal membro de Nine Inch Nails. Pretty Hate Machine foi publicado no ano 1989 e tivo un moderado éxito comercial, sendo certificado ouro en 1992. No medio de presións do selo discográfico para producir a continuación de Pretty Hate Machine, Reznor comezou segredamente a gravar baixo varios pseudónimos para evitar a interferencia da discográfica, dando como resultado un EP chamado Broken (1992). Nine Inch Nails foi incluída na xira do Lollapalooza no verán de 1991, e gañou un Grammy en 1993 á "Mellor interpretación heavy metal" polo tema "Wish".[3]

O segundo álbum de Nine Inch Nails, The Downward Spiral, entrou na lista Billboard 200 en 1994 no número 2,[4] e segue sendo a edición máis vendida da banda nos Estados Unidos. Para gravar o disco, Reznor alugou e mudouse á mansión 10050 Cielo Drive, onde en 1969 Charles Manson asasinou a Sharon Tate e os seus convidados.[5] Reznor construíu un estudio na casa, que bautizou como Le Pig pola palabra que escribiron os asasinos na porta principal co sangue de Tate.[5] Reznor dixo a Entertainment Weekly que, a pesar da notoriedade da casa, elixiu gravar alí debido a que "mirara un feixe de sitios e ese foi o único que me gustou moito".[5]

Nine Inch Nails xirou estensamente durante os seguintes anos, chegando a actuar en Woodstock '94, aínda que Reznor admitiu ao público que non lle gustaba togar en grandes lugares. Sobre ese tempo, o seu perfeccionismo no estudio, as loitas coa adicción, e episodios de bloqueo creativo prolongaron a produción da continuación de The Downward Spiral. En 1999 editouse o álbum dobre The Fragile. Este foi parcialmente exitoso, pero fixo perder cartos ao selo de Reznor, polo que este financiou a North American Fragility Tour do seu propio peto. Pasarían outros seis anos antes do novo disco de Nine Inch Nails, With Teeth. Durante ese período Reznor estivo en rehabilitación e foi capaz de manexar a súa adicción ás drogas.

Despois de With Teeth Reznor publicou o álbum Year Zero, que fala sobre como as actuais políticas do goberno estadounidense afectarán ao mundo no ano 2020. Tras a súa edición en 2007 Reznor rompeu cos grandes selos discográficos, e lanzou dous álbums, The Slip e Ghosts I-IV, de forma independente a través da súa propia etiqueta, The Null Corporation. En 2009 Nine Inch Nails entrou en hiato despois da Wave Goodbye Tour. En 2013 a banda regresaría aos grandes selos asinando con Columbia Records. No mes de setembro dese ano publicaríase Hesitation Marks, e un mes antes deu comezo a xira Tension 2013.

Colaboracións con outros artistas[editar | editar a fonte]

Unha das primeiras colaboracións e Reznor foi un proxecto paralelo de Ministry en 1990 baixo o nome de 1000 Homo DJs. Reznor cantou nunha versión do tema "Supernaut" de Black Sabbath. Debido a problemas legais co seu selo, as voces de Reznor tiveron que ser distorsionadas para facelas irrecoñecibles. A banda tamén gravou versións adicionais coa voz de Al Jourgensen.[6] Tamén actuou noutro dos proxectos paralelos de Jourgensen, Revolting Cocks, no ano 1990. "Vin todo un lado de humanidade que non sabía que existía", dixo Reznor. "Foi decadencia nun novo nivel, pero con sentido do humor".[7]

Reznor cantou no tema de 1991 de Pigface "Suck", aparecido no seu álbum de estrea Gub, que tamén conta con Steve Albini.[8] Reznor fixo coros en "Past The Mission", no álbum de 1994 de Tori Amos Under the Pink.[9]

Produciu o primeiro álbum de Marilyn Manson, Portrait of an American Family (1994), e varios temas dos discos Smells Like Children (1995) e Antichrist Superstar (1996). Posteriormente a relación entre Reznor e Manson deteriorouse. "Tiven que facer unha elección", dixo Manson, "entre ser amigos e ter unha carrera mediocre, ou romper cousas e continuar para ter éxito. A cousa púxse demasiado competitiva. E el non pode esperar de min non querer ser máis exitoso que el".[10]

Reznor produciu as bandas sonoras do filme de 1994 de Oliver Stone Natural Born Killers e do de 1997 de David Lynch Lost Highway. Foi acreditado nos temas "Driver Down" e "Videodrones; Questions" na desta última; outra canción, "The Perfect Drug", foi acreditada a Nine Inch Nails. Reznor produciu un remix da canción de The Notorious B.I.G. "Victory" en 1998, que contaba con Busta Rhymes.[11]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Estirpe de Trent Reznor compilada por William Addams Reitwiesner". http://www.wargs.com/other/reznor.html. Consultado o 9 de decembro de 2014.
  2. 2,0 2,1 "Nine Inch Nails en Allmusic". Allmusic. http://www.allmusic.com/artist/nine-inch-nails-mn0000351733. Consultado o 9 de decembro de 2014.
  3. "Liña de tempo de Nine Inch Nails". Rock on the net. http://www.rockonthenet.com/artists-n/nineinchnails_main.htm. Consultado o 9 de decembro de 2014.
  4. "Liña de tempo de Trent Reznor". Cleveland.com. http://www.cleveland.com/kidsnewsday/content.ssf?/homegrown/index.ssf?/homegrown/more/reznor/timeline.html. Consultado o 9 de decembro de 2014.
  5. 5,0 5,1 5,2 "Helter Shelter. Making records where Manson killed". Entertainment Weekly. http://www.ew.com/ew/article/0,,301460,00.html. Consultado o 9 de decembro de 2014.
  6. "Discografía de 1000 Homo DJs en Discogs". Discogs. http://www.discogs.com/artist/27454-1000-Homo-DJs. Consultado o 9 de decembro de 2014.
  7. Select, marzo de 1991
  8. "Pigface en Discogs". Discogs. http://www.discogs.com/Pigface-Gub/release/424832. Consultado o 10 de decembro de 2014.
  9. "1994: The 40 Best Records From Mainstream Alternative's Greatest Year". Rolling Stone. http://www.rollingstone.com/music/lists/1994-the-40-best-records-from-mainstream-alternatives-greatest-year-20140417/tori-amos-under-the-pink-19691231. Consultado o 10 de decembro de 2014.
  10. Collins, Andrew (novembro 1998). "And The Freak Shall Inherit The Earth". Q (146).
  11. "Puff Daddy & The Family Featuring Notorious B.I.G., The* & Busta Rhymes ‎– Victory (Remixes)". Discogs. http://www.discogs.com/Puff-Daddy-The-Family-Featuring-Notorious-BIG-The--Busta-Rhymes-Victory-Remixes/release/517450. Consultado o 10 de decembro de 2014.