Stock de coque

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Stock de coque (en francés Coke en stock), é o décimo noveno álbum de As aventuras de Tintín, escritas e ilustradas polo historietista belga Hergé. Publicouse en francés en 1958.

Stock de coque é a primeira aventura de Tintín que integra a un gran número de personaxes de anteriores números: o Xeneral Alcázar (A orella rota) os personaxes do ficticio pais do Khemed (Tintín no país do ouro negro), Rastapopoulos (Os xarutos do faraón), Dawson (O Loto Azul), Allan Thompson (O caranguexo das tenaces de ouro), e o Dr Müller (A illa negra).

Stock de coque é unha aventura na cal Tintín descobre que Sheikh Bab el Ehr está detrás do derrocamento de Mohammed Ben Kalish Ezab, o emir do Khemed.

Argumento[editar | editar a fonte]

Aviso: Esta sección pode revelar detalles da trama e/ou do argumento.

Tras ver unha película, Tintín e o Capitán Haddock dobran unha esquina e chocan co Xeneral Alcázar, a quen lle cae a carteira. Tintín trata de devolverlla, pero no hotel din non saber nada sobre ese hóspede, e cando Tintín chama a un número de telefono que encontra na carteira, quen responde di non querer falar con ninguén. Cando Tintín e Haddock volven a casa, descobren que o consentido e insoportable fillo do Emir Abdullah foi enviado a Moulinsart para a súa protección, xunto cun séquito de serventes e gardiáns que se instalan no vestíbulo do castelo.

Hernández e Fernández informan a Tintín que saben de Alcazár porque están investigando a un home chamado Dawson. Dinlle o verdadeiro hotel onde se hospeda o xeneral. No hotel Tintín e Haddock ven a Alcázar falando con Dawson, antigo inimigo de Tintín durante o asunto de O Loto Azul.

Haddock devólvelle a carteira a Alcázar, mentres Tintín segue a Dawson e óelle falar da exitosa venda de avións De Havilland Mosquito para o golpe de estado de Khemed. Tintín decide ir a Khmed e rescatar ao emir; de mala gana como de costume, o Capitán decide ir con el, ademais non quere quedar só con Abdullah e as súas bromas de mal gusto.

O emir do Khemed refúxiase nun templo escavado en pedra similar a Petra

Dawson vai como Tintín se entremete de novo nos seus asuntos e decide eliminalo. No Aeroporto de Wadesdah Tintín e Haddock son rexeitados na aduana, mentres alguén pon unha bomba no avión. O estalido en pleno voo frústrase debido ao incendio dun motor, o cal forza a tomar terra co aparello xusto antes de que a bomba estale. Tintín e Haddock camiñan a través do deserto e entran sen ser vistos en Wadesdah. Alí encontran outro vello amigo, o mercante portugués Oliveira dá Figueira, que lles axuda a escapar da cidade vestidos como muller. Unha vez extramuros un guía con cabalos condúcelles ata o refuxio do deposto Emir (baseado na antiga cidade Xordana de Petra).

Con todo o seu escape é advertido e as figuras do novo réxime envían patrullas de carros blindados e "Mosquitos" para interceptalos. Ó mando está Mull Pasha, que é en realidade o Doutor Müller, vello inimigo de Tintín cando o de a illa negra e Tintín no país do ouro negro. Grazas ás confusas ordenes, os "Mosquitos" atacan aos seus propios tanques no canto da Tintín e os seus amigos.

O Emir ponlles ao corrente da trata de escravos polo Marqués de Gorgonzola. Tintín e Haddock embarcan clandestinamente cara a A Meca para investigar. Son atacados polos Mosquitos de novo, Tintín arránxallas para derrubar un StG-44 alemán pero a goleta na que viaxan sofre numerosos danos e finalmente naufragan xunto a Piotr Skut, o piloto estoniano do avión derrubado. Son recollidos polo iate de Gorgonzola, o Scheherazade, e transferidos ao SS Ramona, un cargueiro. Este barco resulta ser un dos barcos de Gorgonzola, usado para o tráfico de escravos.

Esa noite son encerrados por Allan, o antigo primeiro oficial de Haddock, cando subitamente a tripulación do Ramona escapan do barco por un incendio a bordo e o medo a que este estale. Os prisioneiros forzan a porta e conseguen apagar o lume, sen entender que toda a proa esta cargada de explosivos. É entón cando liberan a un gran número de negros africanos retidos nas adegas e que pagara para ir a A Meca, pero ían ser vendidos como escravos. Haddock inténtalles explicar a situación (quen falanYoruba). Ao principio non poden ou non saben entendelo, pensando que Haddock lles mente. Tras algunhas discusións, aceptan non ir á peregrinación (Hajj) da que din os vellos que hai moitos que non volven. Os africanos aceptan axudar a Haddock a navegar ata o porto seguro de Djibuti, mentres Tintín e Skut intentan arranxar as radios, que foron danadas.

Tintín encontra un anaco de papel coa mensaxe de "coke", pero non consegue entendelo. En navegación, "coke" refírese normalmente a fuel de carbón, pero non é o que cargan. Entón aproxímase un dhow e sobe ao barco un árabe que desexa inspeccionar o "coke", Haddock sen entender, comunícanlle que non levan. O home empeza a inspeccionar aos africanos. Co termo de coke, referíanse ao tráfico de escravos, e ao entender isto Haddock bota ao árabe do barco, e un dos africanos frustra un intento do árabe de acoitelar ao Capitán.

USS Los Angeles da mariña de guerra dos EEUU

Gorgonzola (que é realemte Rastapopoulos, traficante de drogas e archi-inimigo de Tintín desde Os xarutos do faraón e O Loto Azul) descobre que Haddock tomou o control do barco, e envía un submarino para afundilo. Tintín decátase do submarino por accidente xusto antes do ataque. Haddock arránxallas para sortear os primeiros torpedos con manobras, pero non sabe canto máis aguantarán. Neste crucial momento cando o Ramona é salvado por avións do cruceiro do US Navy, o USS Los Angeles, que fora advertido vía radio por Tintín. Desde o submarino fai un último intento de facer estalar o Ramona mediante unha bomba lapa encostada preto de onde se gardan os explosivos, pero fracasa cando se solta o áncora do Ramona. Unha quenlla trágase a mina e nada lonxe. Máis tarde, cando o Os Angeles intenta deter a Gorgonzola, finxe a súa propia morte facendo que se afunda a súa lancha motora mentres o escapa nun mini-submarino, pero Tintín, Haddock e Skut son recibidos en Europa como uns heroes.

Racismo[editar | editar a fonte]

Stock de coque foi criticado polo seu estereotipado dos africanos, tanto en aparencia como en comportamento; aínda que obviamente de bo corazón, os personaxes negros son mostrados como infantís e simples.

Aínda que o fin do álbum é realizar unha denuncia da escravitude, que afecta a musulmáns africanos en peregrinación a A Meca. Como Hergé foi acusado de racista, en 1967 publicouse unha nova edición do álbum, corrixida, na cal modificou a forma de expresarse das vítimas do tráfico de escravos.