Mark Twain

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Mark Twain
Mark Twain (1909)

Samuel Langhorne Clemens, coñecido polo seu seudónimo literario Mark Twain, nado en Florida, condado de Monroe, Missouri, o 30 de novembro de 1835 e finado en Redding, Connecticut, o 21 de abril de 1910, foi un humorista e escritor de gran reputación e popularidade dos Estados Unidos.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu na diminuta aldea de Florida, en Misuri, onde os seus pais emigraran preto dun próspero tío seu, John, propietario dunha tenda, unha granxa e uns vinte escravos negros. Aos catro anos, a súa familia trasladouse á veciña cidade de Hannibal (Missouri), porto fluvial no Mississippi, e alí realizou os seus primeiros estudos. Moitos dos recordos das súas novelas están inspirados na facenda do seu tío e no pobo de Hannibal.

Ao morrer o seu pai, en 1847, viuse obrigado a traballar para soster a familia como aprendiz en imprentas e chegou a ser tipógrafo; xa en 1851 publicaba relatos de viaxes no xornal do seu irmán, un cabeza tola chamado Orion, o Journal de Muscatine. Con este irmán emprenderá outras aventuras diversas en busca de diñeiro fácil trala firma do tratado Guadalupe-Hidalgo en 1848. Mentres, traballa en imprentas de Keokuk, Iowa, Nova York, Filadelfia e outras cidades e máis adiante (1859) é piloto dun barco de vapor, experiencia que o marcou profundamente e só deixou polo estoupido da Guerra Civil Americana en 1861. Despois é soldado da Confederación e tras desertar da Unión, negociante en madeira e mineiro de prata sen sorte en Nevada. Neste estado, ao que foi en compañía do seu irmán, que fora nomeado secretario do goberno federal en tal territorio, comezou a traballar como xornalista en 1862 no Territorial Enterprise de Virginia City e, ao ano seguinte, comezou a asinar co seudónimo Mark Twain, que no Mississippi significa dúas brazas de profundidade (o calado mínimo necesario para a boa navegación).

Popularidade[editar | editar a fonte]

En San Francisco traballou como xornalista en The Californian, pero foi despedido tras disputas cos seus editores, que se negaban a publicar os seus artigos máis controvertidos. Entre eles, un sobre a discriminación cara aos chineses e outro sobre a brutalidade policial. Os traballos xornalísticos desta época foron recollidos máis tarde en Mark Twain of the Enterprise (1857). Tras quedar sen traballo e sen diñeiro, estivo a piques de suicidarse. A partir de 1864 empezou a frecuentar outros escritores, un deles Artemus Ward, humorista e conferenciante, que o animou e lle ensinou o negocio das conferencias. Soportou a duras penas a Francis Bret Harte, con quen colaborou nalgúns proxectos e ao que acusou de abandonar a súa esposa e ser un sabrista consumado. O seu relato A ra saltareira do condado de Caveiras (Jumping Frog 1865) deulle unha súbita popularidade e asina ese mesmo ano un contrato co Sacramento Union para escribir unha serie de cartas sobre o servizo de pasaxeiros do recentemente inaugurado servizo de barcos de vapor entre San Francisco e Honolulú; aparece xa perfilado o seu estilo cunha inimitable e mordaz ironía. Os seus editores (Webb, Bliss) comezaron a enganalo sistemática e impunemente sobre as vendas das súas obras.

Viaxes[editar | editar a fonte]

Mark Twain 2.JPG

En 1867 viaxou a Europa e Terra Santa, aproveitando para escribir o seu libro de viaxes Os inocentes no estranxeiro (Innocents abroad, 1869), onde explota humoristicamente e de forma epistolar -son cartas publicadas primeiramente en xornais norteamericanos- por unha banda, a decadencia, pretensiosidade e o aristocratismo antidemocrático europeos, e, por outro, o provincianismo pailán e a irreverencia dos estadounidenses en contacto con Europa. En 1870 casou con Olivia Langdon, o grande amor da súa vida, a quen chamou Livy. Olivia era filla dun capitalista progresista que axudou a escapar moitos escravos como parte da rede de liberación chamada Tren Subterráneo. Ao principio Olivia non prestou atención a Samuel, pero tras un ano de cartas diarias, terminou por namorarse do escritor. Segue escribindo libros de viaxes, como A tramp abroad (1880) sobre unha excursión aos Alpes e a Selva Negra alemá, e o clásico Vida no Mississippi (Life on the Mississippi, 1883), composto con materiais publicados ou redactados anteriormente e que centra un período de introspección sobre a súa infancia e mocidade e no que figuran os máis valiosos libros narrativos do escritor: As aventuras de Tom Sawyer (1876), As aventuras de Huckleberry Finn (1884).

A antiga casa de Mark Twain

Un investimento nun novo tipo de linotipia, a linotipia Paige, arruinouno completamente no pánico de 1893, pero logrou saír dos números vermellos dando conferencias por todo Estados Unidos e ao redor de todo o mundo: publicou sobre esta experiencia o libro de viaxes Seguindo do Ecuador (1897). Convenceu o xeneral Grant para que editase as súas memorias. Morreulle a súa filla maior, Susy, de meninxite, Livy queda inválida e outro fillo morre por descoido seu, como dolorosamente conta na súa Autobiografía e o escritor sumiuse nun negro pesimismo e nunha temible misantropía, de forma que ata el mesmo se deu conta de que o que escribía por entón era demasiado mordaz e impublicable para os parámetros de entón e deixou instrucións para que se editase trala súa morte. Fixo unha esgotadora viaxe coa súa muller por Sudáfrica, Calcuta, Australia e Nova Zelandia dando conferencias e quedáronse a vivir en Nova York. A súa muller morreu en Firenze en 1904. A súa filla Jean de súpeto en 1909; deste golpe apenas se recuperou e morreu catro meses despois, o 21 de abril de 1910, en Stormfield, Nova York. Só lle sobreviviu unha filla.

Foi recoñecido mundialmente durante os últimos anos da súa vida, e recibiu, entre outros, o doutoramento Honoris Causa pola Universidade de Oxford (Inglaterra), en 1907.

Obras[editar | editar a fonte]

Capa de A Connecticut Yankee in King Arthur’s Court

Entre as súas obras, moi lidas por mozos e adultos, pódense citar:

  • Os inocentes no estranxeiro (1869), libro de viaxes satírico.
  • Unha vida dura (1872)
  • As aventuras de Tom Sawyer (1876), novelización sobre algúns personaxes da infancia do autor en Hannibal.
  • Un vagabundo no estranxeiro (1880)
  • Príncipe e esmoleiro (1882), novela histórica.
  • Vida no Mississippi (1883), autobiográfica.
  • As aventuras de Huckleberry Finn (1884), considerada a primeira novela moderna da literatura norteamericana.
  • Un ianqui na corte do Rei Arturo (1889), fantasía histórica que encobre unha crítica á sociedade contemporánea
  • Viaxes ao redor do mundo seguindo o ecuador (1897), libro de viaxes.
  • Cabezatola Wilson (1894), narración determinista cuxo fin é atacar a escravitude.
  • Recordos persoais de Xoana de Arco (1896)
  • The Mysterious Stranger (1916)
  • Autobiografía, (1924) póstuma.

Contos:

  • O corruptor de Hadleyburg (1899)
  • Oración de guerra (1905)

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Wikiquote
A Galicitas posúe citas sobre: Mark Twain
Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Mark Twain Modificar a ligazón no Wikidata

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]