Mao Tse Tung

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Mao Tse-tung")
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Mao con Nixon o 2 de febreiro de 1972

Mao Tse Tung (segundo a romanización Wade-Giles) ou Máo Zédōng (segundo a romanización pinyin, en chinés simplificado 毛泽东 e 毛澤東 en tradicional), nado o 26 de decembro do 1893 e morto o 9 de setembro de 1976, foi un político chinés. Foi dirixente do Partido Comunista Chinés e dirixiu a Revolución Comunista de 1949 que impuxo o control sobre a China continental baixo mans do seu partido, trala fuxida de Chiang Kai Chek e dos seus seguidores do Kuomintang a Taiwán.

As súas formulacións ideolóxicas orientaban a idea do comunismo cara o campesiñado, a diferenza do que ocorreu na Rusia soviética (URSS) que se enfocaba principalmente ó proletariado.

En 1961 rompeu formalmente co comunismo soviético ao denunciar o revisionismo da URSS e do PCUS. Unha das campañas máis polémicas impulsadas por Mao foi a Revolución Cultural en 1966 para consolidar o maoísmo.

Mao en 1927

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Mao era fillo dun granxeiro acomodado establecido en Shaoshan (Hunan), coidado pola familia da nai durante a súa infancia[1], traballou logo na granxa de seu pai comezando a escola aos oito anos, seguindo o canon clásico confucionista dos cinco clásicos que só fixo impacto nel de xeito negativo[2] converténdose nun lector voraz [3]. En 1909 foi á cidade de Changsha para comezar os seus estudos de secundaria nun novo tipo de escola de estilo máis occidental[4], influenciado polos sucesos da Revolución de Xinhai (1911) e do Movemento do Catro de Maio (1919) adoptou posicións nacionalistas e antiimperialistas e mentres traballaba na Universidade de Peking achegouse ao marxismo-leninismo, converténdose nun dos primeiros membros do Partido Comunista da China (PCC) logo da súa fundación en 1921, chegando axiña a posicións de mando. En 1922 os comunistas chegaron a un acordo co Kuomintang, un partido nacionalista revolucionario con máis peso na época; Mao axudou na creación dun exército campesiño e organizou a reforma agraria. En 1927 o líder militar do KMT, Chiang Kai Chek puxo fin á alianza e realizou unha purga dos elementos comunistas, asemade o PCC formou cos elementos fieis a súa propia milicia, o que conduciu á guerra civil. Mao foi responsable do comando dunha parte do Exército Popular de Liberación, e logo de varios reveses, ascendeu ao poder no partido tras dirixir a Longa Marcha. Cando o Imperio do Xapón invadiu China en 1937 e deu comezo a Segunda Guerra Sino-Xaponesa, Mao concordou co KMT unha fronte unida que se saldou coa vitoria do CPC-KMT en 1945. Logo estoupou de novo a guerra civil, na cal Mao dirixiu o Exército Popular logrando a vitoria e proclamando Mao a fundación da República Popular da China, un estado socialista de partido único controlado polo PCC, mentres Chiang e os seus seguidores procuraron refuxio en Taiwán. Mao logo da Campaña de Supresión dos Contrarrevolucionarios realizou a reforma agraria coas terras dos antigos señores feudais dividíndoas entre as comunas populares e estableceuse un culto á personalidade baseado na súa persoa[5]. Entre 1958 e 1961 dirixiu a campaña coñecida como o Gran Salto Adiante deseñado para modernizar e industrializar o país, non obstante os problemas agrarios empeoraron polas súas políticas e houbo fame no país. En 1966 iniciou a Revolución Cultural, un programa para eliminar os elementos contrarrevolucionarios na sociedade chienesa, que continuou ata a súa morte.

Retrato de Mao presidindo a praza de Tian'anmen

Unha figura fondamente controvertida, está considerado un dos individuos máis importantes na historia do mundo contemporáneo.[6] Os seus partidarios gaban o seu pulo modernizador que levou a China a se converter nun dos poderes mundiais, a promoción do status da muller, a expansión da educación e da saúde, o aumento da esperanza de vida e a consecución da vivenda universal.[7][8]aínda que China case dobrou a súa poboación durante o liderado de Mao,[9] de 550 a 900 millóns.[8] Como resultado, Mao aínda está considerado por moitos chineses coma un grande estratego político e militar e o salvador da nación. Os maoístas tamén promoven o seu papel como teórico, home de estado, poeta e visionario, que inspirou movementos revolucionarios ao longo do globo.[10] Pola contra, para os seus críticos, foi un ditador que dirixiu un estado que sistematicamente violaba os dereitos humanos, e que causou entre 40 e 70 millóns de mortos por medio da fame, os traballos forzados e execucións.[11][12]

Teoría política[editar | editar a fonte]

Durante a década de 1920, Mao desenvolveu algunhas das súas teorías políticas. Na área da filosofía, as ideas de Mao son consideradas máis de tipo cultural que orixinal, aínda así, as súas ideas tiveron un grande impacto nas xeracións posteriores e afectaron significativamente ó resto do mundo.

Unha das súas principais ideas era a visión dos campesiños como a fonte da revolución. Tradicionalmente as ideas Marxistas-Leninistas vían os obreiros industriais como a forza que conduciría a revolución, pero a pesar disto, Mao deuse de conta de que este non era o caso da China, e que dende o campesiñado, debíase desenvolver a revolución. A China non tiña unha poboación significativa de obreiros, pero si tiña unha gran masa de campesiños descontentos, o que apoiaba as ideas de Mao.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Clements, Jonathan (2006) Mao Zedong London:Haus Publising, p.1
  2. Terrill Ross (1999) Mao. A Biography Stanford:Stanford University Press, p. 35
  3. Feigon, Lee (2002). Mao: A Reinterpretation. Chicago: Ivan R. Dee, p. 15
  4. Karl, Rebecca (2010)Mao Zedong and China in the Twentieth-Century World: A Concise History Duke University Press, p. 7
  5. Breslin, Shaun (1998) Mao Essex:Pearson Education, pp 110 e ss.
  6. "Mao Zedong". The Oxford Companion to Politics of the World. http://www.oxfordreference.com/pages/samplep02. Consultado o August 23, 2008. 
  7. Gao, Mobo (2008). The Battle for China's Past: Mao and the Cultural Revolution. London: Pluto Press, p. 81
  8. 8,0 8,1 The Cambridge Illustrated History of China, by Patricia Buckley Ebrey, Cambridge University Press, 2010, ISBN 0-521-12433-6, pp. 327
  9. Atlas of World History, by Patrick Karl O'Brien, Oxford University Press US, 2002, ISBN 0-19-521921-X, pp 254, link
  10. Short, 2001, p. 630 "Mao had an extraordinary mix of talents: he was visionary, statesman, political and military strategist of cunning intellect, a philosopher and poet."
  11. Short, 2001, p. 631
  12. Rummel, R. J. China's Bloody Century: Genocide and Mass Murder Since 1900 Transaction Publishers, 1991. ISBN 0-88738-417-X p. 205: In light of recent evidence, Rummel has increased Mao's democide toll to 77 million; Daniel Jonah Goldhagen. Worse Than War: Genocide, Eliminationism, and the Ongoing Assault on Humanity. PublicAffairs, 2009. ISBN 1-58648-769-8 p. 53: "... the Chinese communists' murdering of a mind-boggling number of people, perhaps between 50 million and 70 million Chinese, and an additional 1.2 million Tibetans."

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Mao Tse Tung

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]