Lago Baikal

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Lago Baikal
Озеро Байкал - Ózero Baikal
Lago BaikalОзеро Байкал - Ózero Baikal
Costa do lago Baikal coas vías do tren.
Mapa Baikal
País Rusia Rusia
Rexión Sibéria oriental
Localización Flag of Russia.svg Óblast de Irkutsk
Flag of Russia.svg Buriatia
Coordenadas 53°30′N 108°12′E / 53.5°N 108.2°E / 53.5; 108.2Coordenadas: 53°30′N 108°12′E / 53.5°N 108.2°E / 53.5; 108.2
Superficie 31.722 km²[1]
Capacidade 2.361.539 hm³
Lonxitude 636 km
Ancho 79 km
Conca fluvial Río Yeniséi
Cota 455,5 msnm
Costa 2.100 km
Profundidade 1750[1] m
Prof. media 744.4[1] m
Tipo Lago de auga doce tipo rift
Afluentes Río Selenga, Chikoy, Khilok, Uda, Barguzin, Angara
Desaugues Angara
Illas 27 (Olkhon)
Cidades Irkutsk
Referencia * Os valores do perímetro, área e volume poden ser imprecisos devido as estimacións desenvolvidas, podendo non estar normalizadas.

O lago Baikal (ruso: О́зеро Байка́л (Ozero Baykal)) é un lago no sur da Siberia oriental, Rusia, entre o Óblast de Irkutsk no noroeste e Buriatia no sudeste, preto de Irkutsk. O seu nome deriva do tártaro Bai-Kul, «lago rico». Na tradición rusa, o lago é chamado «mar», e nas linguas buriata e mongola é chamado «Dalái-Nor», ou «Mar Sagrado». Tamén se lle chama o Ollo azul de Siberia e a Perla de Asia pola calidade das súas augas, que foi das mellores do planeta e que está perdendo actualmente debido á contaminación.

Caracteristicas[editar | editar a fonte]

Con 31.722 km² de superficie, 636 km de longo, 80 km de ancho e 1680 m de profundidade (recoñecidos ata o momento), o lago Baikal é o maior dos lagos de auga doce e o máis profundo do mundo. Contén 23600 km³ de auga, equivalente ao 20 % do auga doce non conxelada de todo o planeta. É un dos lagos con menor índice de turbidez no mundo, rexistrándose marcas superiores aos 20 metros de profundidade mediante a utilización de discos Secchi.[2] O lago Baikal é tan grande que se todos os ríos na Terra depositasen as súas augas no seu interior, levaría polo menos un ano para encher.

Calcúlase que a formación do lago Baikal data de hai 25-30 millóns de anos, sendo un dos lagos máis antigos en termos de historia xeolóxica. Entre os grandes lagos de altas latitudes, é o único que non viu os seus sedimentos afectados por glaciares continentais. As investigacións dos sedimentos feitas na década de 1990 proporcionan unha relación detallada de variación climática durante os pasados 250.000 anos. Espéranse investigacións máis detalladas. Se todo o sedimento fora extraído, o lago tería 9 km (5,5 millas) de profundidade.

Illa de Olkhon.

O lago está totalmente rodeado por montañas e contén unhas 22 illas pequenas, a maior das cales, Olkhon, ten 72 km de longo. Uns 300 ríos fornecen de auga ao lago; seis dos maiores son: Selenga, que é tamén a fonte de parte da contaminación que chega a Baikal, Chikoy, Khiloh, Uda, Barguzin e Alto Angara; a auga flúe fóra do lago por unha soa vía, o río Angara.

Nalgúns sitios sobrepasa os 1.600 m de profundidade. O fondo do lago está a 1.285 m baixo o nivel do mar, sendo a fisura continental máis profunda da Terra. O seu volume (23.000 km³) é aproximadamente equivalente ao volume total dos cinco Grandes Lagos de Norteamérica, ou perto do 20% do total dos abastos de auga doce no planeta.

O Baikal é un lago de fisura novo. A fisura ensánchase uns dous centímetros por ano. A zona da falla está sismicamente activa: hai fontes de augas termais na área e ocorren terremotos notábeis cada certos anos.

Biotopo[editar | editar a fonte]

Son poucos os lagos que poden competir co Lago Baikal en termos de biodiversidade. Tantas como 852 especies e 233 variedades de algas, máis unhas 1.550 especies e variedades de animais habitan nos arredores do lago, moitas deles especies endémicas, incluíndo a mundialmente famosa foca de Baikal (Phoca sibirica), o único mamífero que vive no lago.

O Baikal é recoñecido pola singular claridade das súas augas. O estabelecemento dunha planta de procesamento de pulpa de madeira e celulosa no extremo sur do lago, orixinalmente planificada en 1957, xerou protestas silenciosas que, á súa vez, causaron un despertar ecolóxico entre a clase educada de Rusia, aínda que non na burocracia soviética. Aínda asi, a dita planta continúa vertendo desperdicios nas augas de Baikal. O impacto desta contaminación no Baikal e outras afluencias similares é estudada anualmente polo Instituto Tahoe Baikal, un programa de intercambio entre científicos dos EE.UU., Rusia e Mongolia e estudantes graduados iniciado en 1989.

Moi pouco se coñecía do Lago Baikal até que deu comezo a construción do tren Transiberiano. O circuíto escénico que dá a volta ao redor do lago requiriu de 200 pontes e 33 túneles. Ao mesmo tempo, (1896-1902), unha numerosa expedición hidrográfica encabezada por F.K. Drizhenko produciu o primeiro atlas detallado das profundidades de Baikal.

Vida silvestre[editar | editar a fonte]

O Lago Baikal alberga 1.085 especies de plantas e 1.550 especies e variedades de animais. Máis do 60% dos animais son endémicos; por exemplo, de 52 especies de peixes, 27 son endémicos.

Cabe salientar unha subespecie do peixe omul (Coregonus autumnalis migratorius), pescado, afumado e vendido en todos os mercados ao redor do lago. Para moitos viaxeiros do Tren transiberiano, comprar omul afumado é un dos atractivos da longa travesía.

O Baikal tamén é o único hábitat da nerpa, ou foca de Baikal.

Osos e veados tamén se poden ver nas costas do lago Baikal.

Economía[editar | editar a fonte]

Unhas cincuenta mil persoas viven preto do lago en condicións difíciles. Os chans son pobres e o peixe e as patacas son a base da alimentación diaria. A construción do ferrocarril Baikal-Amur provocou unha chegada de poboación a zona. No extremo sur do lago, a vila de Sliudianka destaca pola fabricación de materiais para a construción e o procesamento de peixe.

A pesca practícase durante todo o ano, ata no inverno logo de perforar o xeo. As augas do lago son moi oxixenadas e, xa que logo, moi ricas. O omul (Coregonus migratorius) é un peixe moi popular pola súa carne sabrosa e o esturión polo seu caviar. Debido á súa forma alargada, o Baikal é unha excelente vía navegábel nesta rexión montañosa e de difícil acceso, pero queda cuberta polo xeo preto da metade do ano e durante o inverno todos os barcos de pesca, turísticos ou para a exploración científica quedan paralizados nos portos. O tráfico non se restablece ata o desxeo.

Turismo[editar | editar a fonte]

Patrimonio da Humanidade - UNESCO
Lago Baikal
LakeBaikal.png
Paisaxe no lago Baikal
Flag of UNESCO.svg Información Flag of UNESCO.svg
Inscrición: 1996
País: Rusia Rusia
Localización: 53°10′25″N 107°39′45″E / 53.17361°N 107.66250°E / 53.17361; 107.66250Coordenadas: 53°10′25″N 107°39′45″E / 53.17361°N 107.66250°E / 53.17361; 107.66250
Rexión: Europa e América do Norte
Tipo: Natural
Criterios: N (vii) (viii) (ix) (x)
Descrición UNESCO: fr en

O lago Baikal, chamado A Perla de Siberia, converteuse nun punto de atracción para a industria turística nos últimos anos provocando un auxe económico na zona. [3] O paso do tren transiberiano pola zona, tamén contribúe ao atractivo do lago.

O lago Baikal foi declarado como Patrimonio da Humanidade, pola UNESCO, en 1996. No 2005 o goberno ruso declarou a zona como rexión de interese económico especial. A vila de Listvianka é onde o turismo está máis desenvolvido, con restaurantes, hoteis e boas vías de comunicación. A creación da Great Baikal Trail (Большая Байкальская Тропа), unha asociación para promover carreiros de gran percorrido, dotou á zona dunha rede de camiños que permite aos turistas practicar o sendeirismo. Debido á enorme cantidade de auga do lago, a súa temperatura apenas excede os 10 °C en xullo e agosto, o que fai que sexa pouco adecuado para o baño. Grazas á política de zonas económicas especiais está prevista a construción de novos hoteis e novas áreas turísticas. [3]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Lago Baikal