Saltar ao contido

Museo Histórico e Numismático Héctor Carlos Janson

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Museo Histórico e Numismático Héctor Carlos Janson
Buenos Aires Editar o valor en Wikidata
 Nome oficial
Museo Histórico y Numismático Héctor Carlos Janson (es) dende 2017
Museo Numismatico Dr. Jose Evaristo Uriburu (es) dende 1968 ata 2017 Editar o valor en Wikidata
Imaxe
 Instancia de
 Epónimo
Características
 Situación patrimonial
Monumento Histórico Nacional (pt) Traducir
Período: 2005 - Editar o valor en Wikidata
Implicados
 Matriz
Datas
 Fundación / creación
30 de maio de 1941
1941 Editar o valor en Wikidata
 Días abertos
Localización
 Situado en
 Enderezo
San Martín 216 Editar o valor en Wikidata
 Coordenadas
Fontes e ligazóns
Código postalC1004AAF Editar o valor en Wikidata
VIAF313215278 Editar o valor en Wikidata
 Código do catálogo
 Páxina WEB
Wikidata C:Commons

O Museo Histórico e Numismático Héctor Carlos Janson é unha institución museística da cidade de Buenos Aires, pertencente ao Banco Central da República Arxentina, que alberga coleccións de moedas, billetes e documentos diversos.

O museo ocupa o edificio da antiga sede da Bolsa de Comercio de Buenos Aires, no Barrio de San Nicolás, que foi declarado monumento histórico nacional en 2005.[1]

Os antecedentes do museo remóntanse a 1906, coa colección de moedas e billetes reunida pola institución antecesora do Banco Central, a Caixa de Conversión. Coa creación do Banco Central da República Arxentina en 1935, este fíxose cargo da colección e incorporoulle pezas de gran valor histórico.[2]

Sobre a base desa colección creouse o museo histórico e numismático, que se inaugurou o 30 de maio de 1941,[3] e en 1968 tomou inicialmente o nome do seu impulsor, o primeiro vicepresidente do Banco Central da República Arxentina, José Evaristo Uriburu.[2] Finalmente, en 2017, cambióuselle o nome polo de Héctor Carlos Janson, que foi un dos máximos expoñentes dos estudos numismáticos na Arxentina, logo de que este lle doase ao museo a súa colección numismática persoal,[4] composta por 2.802 pezas de ouro, prata e cobre.[5][6]

Os fondos do museo, compostos por máis de 20.000 pezas, achegan unha panorámica da historia da moeda e doutros medios de pagamento utilizados no territorio arxentino desde os pobos primitivos ata a actualidade.[3][4]

Colección

[editar | editar a fonte]

A exposición organízase en sete salas, repartidas entre dous andares, nas que se distribúen os fondos expostos seguindo un criterio mixto, cronolóxico e temático:[7][8]

  • Sala 1: expóñense medios de pagamento dos pobos primitivos e a moeda da etapa colonial, cuñada en ouro e prata na Casa da Moeda de Potosí para a súa circulación en América do Sur.
  • Sala 2: abrangue o período de 1810 a 1880, coas primeiras cuñaxes no novo Estado independente —escudos de ouro, e reais e soles de prata—, así como as emisións de papel moeda dos bancos provinciais.
  • Sala 3: ocúpase do período desde 1872 ata a fin do século XX, con rarezas como o exemplar único do peso —coñecido como "patacón"— cuñado en ouro en 1881,[9] ou o billete dun millón de pesos.
  • Sala 4: dedicada ao diñeiro arxentino actual e ao seu proceso de produción.
  • Sala 5: ocúpase ás entidades antecesoras do Banco Central da República Arxentina, como a Oficina de Crédito Público Nacional ou a Caixa de Conversión. Expóñense documentos relativos a estas entidades e tamén obxectos diversos, como as antigas balanzas para a pesaxe do ouro.
  • Sala 6: dedícase á actividade do Banco Central, desde a súa creación en 1935.
  • Sala Mariano Lovardo: expóñense nela tesouros de antigos naufraxios e diversas moedas e outros obxectos rescatados do mar.

Ademais da exposición permanente dos fondos da colección, o museo realiza periodicamente exposicións temporais dedicadas a temas concretos. [10]

O antigo edificio da Bolsa de Comercio de Buenos Aires é a sede do museo.

O edificio que alberga o museo desde 1989,[2] situado na rúa San Martín, nas proximidades da Praza de Maio, foi construído como sede da Bolsa de Comercio de Buenos Aires en 1862,[3] sobre os planos elaborados polos arquitectos Enrique Hunt e Juan Schröeder. Posteriormente instalouse no alí a Caixa de Conversión, a Oficina de Crédito Público Nacional e o Banco Industrial, e en 1942 cedéuselle ao Banco Central.[4]

En 2005, o edificio foi declarado monumento histórico nacional.[1][3][4]

  1. 1 2 "Listado de monumentos". Comisión Nacional de Museos y Lugares Históricos. Páxina 16.
  2. 1 2 3 "Museo Histórico y Numismático “Dr. José Evaristo Uriburu”". Buenosaires.travel
  3. 1 2 3 4 "Museo Histórico y Numismático "Héctor Carlos Janson" del Banco Central de la República Argentina". Google Arts & Culture (Artsandculture.google.com).
  4. 1 2 3 4 "Museo Histórico y Numismático “Héctor Carlos Janson”". BCRA.gob.ar
  5. ↑ "Héctor Carlos Janson, el mayor numismático argentino". BCRA.gob.ar
  6. ↑ "Fallecimiento del señor Héctor Carlos Janson Arquivado 11 de agosto de 2023 en Wayback Machine.". Centro Numismático de Buenos Aires.
  7. ↑ "Exposición permanente". BCRA.gob.ar
  8. ↑ "Salas del museo". BCRA.gob.ar
  9. ↑ Dabbah, A. (2028). "Historia del único Patacón de Oro". Numismaticos.blog. 30 de agosto de 2018.
  10. ↑ "Exposiciones temporarias". BCRA.gob.ar

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Outros artigos

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]