Jacinto Quincoces

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Quincoces
Jacinto Quincoces.jpg
Información persoal
Nome Jacinto Francisco Fernández
de Quincoces López de Arbina
Nacemento 17 de xullo de 1905
Lugar de nacemento Barakaldo
Falecemento 10 de maio de 1997
Lugar de falecemento Valencia
Altura 1,81 m.
Posición Defensa
Carreira xuvenil
Desierto FC
Carreira sénior
Anos Equipos Aprs (Gls)
1925–1931 Alavés 104 (0)
1931–1936 Real Madrid 90 (0)
1938–1939 Alavés 10 (0)
1939–1942 Real Madrid 47 (0)
Selección nacional
1928–1936 España 25 (0)
Adestrador
1942–1943 Zaragoza
1945 España
1945–1946 Real Madrid
1947–1948 Real Madrid
1948–1954 Valencia
1954–1955 Atlético de Madrid
1956–1958 Zaragoza
1958–1959 Valencia
Na rede
IMDB: nm0703676 Find a Grave: 19394648 Editar o valor em Wikidata
Partidos e goles só en liga doméstica.

editar datos en Wikidata ]

Jacinto Francisco Fernández de Quincoces López de Arbina, coñecido simplemente como Quincoces, nado en Barakaldo o 17 de xullo de 1905 e finado en Valencia o 10 de maio de 1997, foi un futbolista e adestrador español. Xogaba como defensa central e desenvolveu a totalidade da súa carreira entre o Alavés e o Real Madrid. Foi internacional coa selección española en 25 ocasións.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Como futbolista[editar | editar a fonte]

Naceu en Barakaldo, sendo fillo de arabeses, e deu os seus primeiros pasos como futbolista en varios equipos de Vitoria e no Desierto de Baracaldo.[1]

En 1923, cando cumpriu os dezaoito anos, fichou polo Deportivo Alavés, club no que coincidiu con Ciriaco Errasti, co que formaría unha das liñas defensivas máis características do fútbol español da súa época. Xogou oito anos no equipo vitoriano, logrando na tempada 1929/30 o ascenso á Primeira División. Debutou na máxima categoría nun partido contra a Real Sociedad no estadio de Atotxa.

Un ano despois, fichou xunto con Ciriaco polo Real Madrid, club no que xogou outras oito tempadas (interrompidas durante a Guerra Civil, período no que volveu vestir a camiseta do Alavés) ata a súa retirada como xogador en 1942.[1] Co Real Madrid gañou dúas ligas e dúas Copas.

Xogou un total de 151 partidos en Primeira División e foi considerado un dos mellores defensas da época.[2][3]

Selección nacional[editar | editar a fonte]

Foi internacional coa selección española en 25 ocasións, coa que debutou nos Xogos Olímpicos de 1928 en Ámsterdam, nunha goleada por 7-1 fronte a México. Xogou os cuartos de final contra Italia, onde a vitoria acabou sendo para o equipo azul despois dun partido de desempate. Disputou tamén o Mundial de Italia de 1934, onde España caeu de novo en cuartos de final fronte a Italia.

Xogou un total de 25 partidos coa selección, logrando 13 vitorias, 6 empates e 6 derrotas. O seu último partido internacional foi un amigable disputado en xaneiro de 1936 en Madrid ante a selección austríaca.

Adestrador[editar | editar a fonte]

Trala súa retirada, aos 37 anos, comezou a súa etapa como adestrador, asumindo a dirección do Real Zaragoza nas derradeiras xornadas da tempada 1941/42. Co equipo aragonés logrou o ascenso a Primeira División, ao derrotar no último partido ao Alavés, acadando a segunda praza da táboa. Adestrou ao Zaragoza durante unha tempada na máxima categoría, sen conseguir a permanencia.

En 1944 a Federación Española nomeouno seleccionador nacional, cargo que ocupou durante un breve período no que só dirixiu dous partidos, ambos amigables, ante Portugal.

Na tempada 1945/46 foi contratado po Santiago Bernabéu como adestrador do Real Madrid. Na súa primeira tempada proclamouse campión da Copa do Xeneralísimo, ao vencer na final ao Valencia, a pesar do cal non foi renovado. Porén, un ano despois volveu dirixir o equipo branco para a tempada 1947/48, aínda que foi destituído tras só 15 partidos disputados, co equipo ocupando as prazas baixas da táboa.

En 1948 comezou unha longa etapa como adestrador do Valencia CF, club que dirixiu durante seis tempadas consecutivas. En 1949 proclamouse campión de Copa (a segunda na historia do club), ao vencer na final ao Athletic, e repetiu título na edición de 1954, derrotando na final ao FC Barcelona de Ferdinand Daučík. Ademais gañou a Copa Eva Duarte de 1949.

Tras rematar a súa primeira etapa en Valencia, pasou a ocupar o banco do Atlético de Madrid durante a tempada 1954/55. Un ano máis tarde regresou ao Zaragoza, volvendo dirixir o equipo aragonés durante dúas tempadas, as mesmas que despois volveu dirixir ao Valencia CF, equipo no que puxo fin á súa carreira como adestrador en 1959.

Ao longo das súas dúas etapas no banco valenciano, dirixiu o equipo durante oito tempadas nun total de 230 partidos, o que o converte no segundo adestrador con máis partidos na historia do club, só superado polos 313 de Alfredo Di Stéfano.[4]

Presidencia da FPV[editar | editar a fonte]

Ademais de futbolista foi xogador de pelota vasca, e trala súa retirada dos terreos de xogo as autoridades franquistas nomeárono presidente da Federación de Pelota Valenciana, a pesar de ser un deporte diferente.[1]

Cine[editar | editar a fonte]

A fama de Quincoces estendeuse máis aló do fútbol, o que o levou a aparecer no ámbito cinematográfico ata nun total de seis longametraxes (a última delas documental).[5] Fixo o seu debut no cine no filme ¡¡Campeones!!, do director galego Ramón Torrado, e traballou entre outros co director Rafael Gil.

Ano Título Director
1943 ¡¡Campeones!! Ramón Torrado
1943 El camino del amor José María Castellví
1945 Tierra sedienta Rafael Gil
1954 Once pares de botas Francisco Rovira Beleta
1956 La saeta rubia Javier Setó
1971 Ciento catorce goles Félix Martialay

Familia[editar | editar a fonte]

Seu irmán Juan foi tamén futbolista e xogou ao igual que el no Alavés. Foron tamén futbolistas os seus sobriños Juan Fernández de Quincoces Ortiz del Río e Juan Carlos Díaz Quincoces, sendo este último o que tivo unha carreira máis destacada, militando durante máis dunha década no Valencia.

Palmarés[editar | editar a fonte]

Medallas concedidas ao xogador pola súa traxectoria profesional.

Como xogador[editar | editar a fonte]

Alavés
Real Madrid

Como adestrador[editar | editar a fonte]

Real Madrid
Valencia

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 Del Olmo, José (1 de decembro de 2010). "Jacinto Fernández de Quincoces: una entrevista muy especial". Cuadernos de Fútbol (en castelán) (16). ISSN 1989-6379. 
  2. Ramos, Jesús (18 de outubro de 2014). "Jacinto Quincoces, el mejor defensa del mundo". Marca (en castelán). Consultado o 14 de febreiro de 2022. 
  3. Martín, Agustín (8 de xullo de 2016). "Quincoces: mejor defensa del mundo, seleccionador y actor". As (en castelán). Consultado o 14 de febreiro de 2022. 
  4. "Adestradores do Valencia". BDFutbol (en castelán). Consultado o 14 de febreiro de 2022. 
  5. "Filmografía". IMDb (en inglés). Consultado o 14 de febreiro de 2022. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]