Ricardo Zamora

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Ricardo Zamora
Zamora esp 1926.jpeg
Información persoal
Nome completo Ricardo Zamora Martínez
Nacemento 21 de xaneiro de 1901
Lugar Barcelona, España
Falecemento 8 de setembro de 1978 (77 anos)
Lugar Barcelona, España
Altura 1,94 m.
Posición Porteiro
Carreira xuvenil
1914–1916 Universitari SC
Carreira sénior
Anos Equipos Aprs (Gls)
1916–1919 Espanyol
1919–1922 Barcelona
1922–1930 Espanyol 26 (0)
1930–1936 Real Madrid 82 (0)
1937–1938 Nice
Selección nacional
1920–1930 Catalan XI
1920–1936 España 46 (0)
Adestrador
1937–1938 Nice
1939–1946 Atlético Aviación
1946–1949 Celta de Vigo
1949–1951 CD Málaga
1952 España
1953 Venezuela
1953–1955 Celta de Vigo
1955–1957 Espanyol
1960 Celta de Vigo
1961 Espanyol
1962 Espanyol
* Partidos e goles só en liga doméstica.
† Aparicións (Goles)

Ricardo Zamora Martínez, nado en Barcelona o 21 de xaneiro de 1901 e finado na mesma cidade o 8 de setembro de 1978, foi un futbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de porteiro e foi internacional coa selección española. Estaba alcumado como El Divino e na súa honra faise o Trofeo Zamora.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Como xogador[editar | editar a fonte]

Tras formarse no Universitari SC fichou polo RCD Espanyol aos 16 anos, tras un breve paso polo FC Barcelona entre os anos 1919-1922 volveu ao Espanyol, de onde marcharía en 1930 ao Real Madrid, o seu último equipo en España. Co comezo da Guerra Civil Española foi detido e encarcelado na Cárcere Modelo de Barcelona polo Goberno da Segunda República e acabou exiliandose primeiro a Arxentina e despois a Francia, onde se retirou xogando nas filas do OGC Nice.

Foi internacional coa Selección de fútbol de Cataluña e coa de Selección de fútbol de España en 46 encontros, disputando os Xogos Olímpicos de Antuerpen 1920, París 1924 e Amsterdam 1928 e o Mundial de Fútbol Italia 1934.

Como adestrador[editar | editar a fonte]

Estreouse como xogador-adestrador no seu último ano no OGC Nice na tempada 1937-38.

Xa de volta en España trala Guerra Civil dirixiu ao Atlético de Aviación, actual Atlético de Madrid co que gañou a Liga nas tempadas 1939-40 e 1940-41. Despois pasou polos banquillos de Celta de Vigo, CD Málaga, RCD Espanyol e as seleccións de España e Venezuela.

Zamora dirixiu ao Celta en tres etapas. A primeira entre os anos 1946 e 1948, a segunda entre 1953 e 1955 e a terceira a finais da tempada 1959-60.

Chegou ao club para substituír ao técnico galego Armando e o primeiro ano levou ao equipo a cuartos de final da Copa do Xeneralísimo onde perdeu ante o Athletic de Bilbao.

A segunda tempada foi a máis exitosa, onde acadou a mellor clasificación da historia do club na Liga xunto ca 2002-03, ao rematar na 4ª posición. Ademais o equipo chegaría á final da Copa 1947-48, encontro que perdeu por 4-1 ante o Sevilla FC, acabando o encontro con nove xogadores e despois de xogar esa mesma semana unha longa semifinal de catro encontros ante o RCD Espanyol. Nese equipo había xogadores da talla de: Pahiño, Hermidita, Gabriel Alonso ou Miguel Muñoz. Unha das moitas polémicas dese encontro foi a exclusión de Hermidita, máximo goleador da historia do club, do equipo. O seu substituto foi Luís Casas Pasarín.

O seu segundo período no equipo vou tras o cesamento de José Iraragorri na 12ª xornada da tempada 1953-54, o equipo salvouse na última xornada cunha vitoria ante o Athletic de Bilbao en Balaídos por 4-2. O seu segundo ano tamén remataría nunha posición similar pero salvando o descenso con máis comodidade. O seu substituto foi Luis Urquiri.

A terceira e última estancia en Vigo foi co equipo en Segunda División e so para a fase de ascenso. Esa tempada non estivo exenta de polémica xa que tras problemas burocráticos ca licenza do adestrador arxentino Enrique Lúpiz tomou a dirección do equipo Baltasar Albéniz, que conseguiu clasificar ao equipo para a fase de ascenso, pero a directiva tentou fichar a Helenio Herrera para eses encontros restantes polo que Albéniz dimitiu e o Celta tivo que recorrer a un home da casa, Yayo e ao propio Zamora para cumprir o obxectivo, cousa que non se logrou ao perder contra o Real Valladolid

A partir de entón so dirixiu ao RCD Espanyol en dous breves períodos de tempo. Trala súa retirada traballou como empregado do club ata practicamente o día da súa morte.

Postumamente obtivo a Medalla de Ouro ao Mérito Deportivo, e na actualidade os gardametas menos goleados de cada tempada reciben o galardón Trofeo Zamora na súa honra.

Palmarés[editar | editar a fonte]

Como xogador[editar | editar a fonte]

Título Ano Equipo
Copa de España 1919-20 FC Barcelona
Copa de España 1921-22 FC Barcelona
Copa de España 1928-29 RCD Espanyol
Liga 1931-32 Real Madrid
Liga 1932-33 Real Madrid
Copa de España 1933-34 Real Madrid
Copa de España 1935-36 Real Madrid

Como adestrador[editar | editar a fonte]

Título Ano Equipo
Liga 1939-40 Atlético Aviación
Liga 1940-41 Atlético Aviación
Copa Eva Duarte 1940-41 Atlético Aviación

Galardóns individuais[editar | editar a fonte]

Título Ano Equipo
Trofeo Zamora 1928-29 RCD Espanyol
Trofeo Zamora 1931-32 Real Madrid
Trofeo Zamora 1932-33 Real Madrid

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]