Forrest Gump

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Forrest Gump
Forrest Gump.svg
Ficha técnica
Título orixinal Forrest Gump
Director Robert Zemeckis
Produtor Wendy Finerman
Steve Tisch
Charles Newirth
Guión Eric Roth
Baseado en Forrest Gump de Winston Groom
Intérpretes Tom Hanks
Robin Wright Penn
Gary Sinise
Mykelti Williamson
Sally Field
Música Alan Silvestri
Fotografía Don Burgess
Montaxe Arthur Schmidt
Distribuidora Paramount Pictures
Estrea 1994
Duración 141 minutos
Orixe Estados Unidos de América Estados Unidos
Xénero Comedia, drama
Orzamento $55 000 000[1]
Recadación $677 945 399

Forrest Gump é un filme estadounidense dirixido por Robert Zemeckis que foi estreado en 1994. Está baseado na novela homónima de Winston Groom (1984). A adaptación no cine tivo un grande éxito comercial, chegando a gañar 677 millóns de dólares ó redor do mundo. Con todo, Paramount, xunto cos contadores de Hollywood, considerou que fora un fracaso comercial e non pagou a Groom a súa parte das ganancias. Por iso, o escritor negouse a que a secuela da novela Gump and Co. fose levada ó cine, aducindo que non se sentiría ben se esta fose tamén un fracaso.

O filme obtivo 13 nomeamentos ós Premios Oscar, dos que gañou 6, incluíndo mellor película, mellor director (Robert Zemeckis), e mellor actor (Tom Hanks).

A película conta a historia dun home simple ó longo da súa vida, coñecendo figuras de relevancia histórica e sendo testemuña de eventos de magnitude, pero sempre sen decatarse do que está pasando ó seu redor nin do seu significado, debido ó seu cociente intelectual de 75. Esta película difire substancialmente do libro no que está baseada.

Argumento[editar | editar a fonte]

Comeza a historia de Forrest[editar | editar a fonte]

Sentado na parada do bus, vestido de traxe, Forrest Gump conta a historia da súa vida a unha muller que se atopa sentada xunto a el (esta persoa cambia regularmente ó longo da película).

Gran parte da filosofía de Forrest provén da súa nai. Forrest ás veces recorda a súa frase favorita, dicindo "Mamá sempre dicía 'a vida é como unha caixa de bombóns'" e "parvo é o que fai parvadas". Forrest revela que recibiu o seu nome en honra a un devanceiro afastado, Nathan Bedford Forrest, quen foi un dos fundadores do Ku Klux Klan, como un recordatorio de que "ás veces facemos cousas que simplemente non teñen sentido".

Por mor do seu baixo coeficiente intelectual, polo que normalmente necesitaría educación especial, a súa nai fai os arranxos para incorporalo a unha escola pública tendo sexo co director. No seu primeiro día de escola, coñece no bus escolar a Jenny, quen, como a audiencia sabería logo, é abusada sexualmente polo seu padrasto.

Nos seus primeiros anos de vida, Forrest tiña as costas encorvadas, e usaba soportes nas pernas para manterse erguido e camiñar. Estes soportes facíano camiñar torpemente. El vivía coa súa nai nunha casa na que alugaban as habitacións. Nunha ocasión, a nai de Forrest atópao bailando cun raparigo con guitarra. A nai dille a Forrest que non moleste ó rapaz viaxeiro e o mozo responde que non é molestia e pídelle a Forrest que continúe bailando. Dado que Forrest non podía bailar moi ben polos metais nas súas pernas, o seu paso era moi peculiar e este mozo coñecido como The King toma ese paso converténdose nunha das cousas máis coñecidas no famoso Elvis Presley.

Por culpa dos seus metais nas pernas tampouco podía correr. Cando un grupo trata de cazalo coas súas bicicletas, Forrest comeza a correr urxido por Jenny. Ó comezar a correr, os soportes metálicos das súas pernas caen e Forrest corre velozmente ó longo do pobo. Desde ese día, Forrest toma un gusto por correr e diríxese así a todas partes.

Anos máis tarde, mentres está escapando do mesmo grupo, Forrest corre a través do campo de fútbol americano da Secundaria Greensbow durante unha práctica e é observado polo adestrador do equipo da Universidade de Alabama. Unha bolsa escolar permítelle entrar a Forrest á universidade. A súa habilidade como corredor e a súa rapidez outórgalle grande éxito ó equipo dirixido polo lendario Paul Bryant. É tamén seleccionado para o equipo All-American e mesmo chega a coñecer ó Presidente John F. Kennedy cando este invita ó equipo á Casa Branca.

Gump mantén a súa amizade con Jenny, a pesar de que ela acode a un colexio só para mozas, posiblemente Judson College. Gump aparece en televisión o 11 de xuño de 1963, parado detrás do gobernador George Wallace no Foster Auditorium durante unha protesta en contra do fin da segregación racial universitaria (feito coñecido como a "Parada na porta da universidade"). Graduaríase logo de cinco anos. O seu título non se revela, pero vese que tomaba clases de economía.

No día da súa graduación, aproxímaselle un sarxento de exército e recrútao. Gump di que el cabe no exército "como unha caravilla" e é o número un no seu pelotón. Logo de armar o seu fusil M14 en tempo récord, o seu sarxento de pelotón dille , "¡Eu recomendaríao a vostede para Oficial Soldado Gump, se non fose unha perda perder a un home tan capacitado!".

O seu único amigo é Benjamin Buford "Bubba" Blue (Mykelti Williamson), quen coñece todo sobre o negocio dos camaróns. As gambas aparecen cociñadas de mil formas na mente de Bubba. Ambos acordan asociarse para introducirse no "negocio dos camaróns" unha vez que deixen o exército. Mentres que Forrest é branco e Bubba é negro, descobren que teñen vidas, filosofías de vida, e nais similares (Bubba: "A miña mamá di iso tamén."). Unha das escenas máis emotivas da película é a da morte de Bubba, ó ver que deixa atrás todas as súas ilusións e ideas sobre as gambas, e na que Foorest di: "Bubba quería ser capitán de barco, pero en lugar diso morreu xunto a aquel río de Vietnam".

Unha noite, mentres están deitados, un camarada dálle a Forrest unha edición de Playboy e dille "mira esas tetas." Forrest vira unha páxina e recoñece que a rapaza nesa páxina non é outra que Jenny, vestindo só o suéter do colexio. A foto provoca que sexa expulsada, e comeza a tocar a guitarra espida como "Bobby Dylan" nun cabaret. Forrest vai visitala e ve cando uns homes son groseiros con ela mentres está tocando un tema de Blowin' in the Wind de Bob Dylan. El golpéaos e trata de rescatar a Jenny, pero este incidente provoca que ela sexa despedida.

A parella máis tarde recorda os bos tempos, e Jenny recorda cando eles se agochaban do seu padrasto na plantación de millo, e ela rogáballe a Deus que a convertese en ave. Entón pregúntalle a Forrest, "¿Cres que podería voar se salto desta ponte??" Isto preocupa a Forrest, pero Jenny esquece a situación e pídelle a un condutor que a leve. Forrest avísalle da súa próxima partida a Vietnam, e ela aconséllalle que non trate de ser un heroe, e que se está en problemas, simplemente corra.

Forrest en Vietnam[editar | editar a fonte]

Mentres serve no exército na guerra de Vietnam baixo o comando do Tenente Dan (Tenente Daniel Taylor, Gary Sinise), leva camaradas feridos da súa sección (incluíndo a Bubba, que finalmente falece) para salvalos dunha emboscada, gañando así a Medalla de Honra. Cando recibe a medalla, o presidente Lyndon Johnson pregúntalle onde lle dispararon, Forrest responde "Disparáronme no traseiro, señor". Johnson bromea sobre a posibilidade de ver a ferida, ó que Gump responde baixando os seus pantalóns para amosarlla.

Durante este rescate, o Tenente Dan perde as súas pernas, e Bubba é fatalmente ferido e fina nos brazos de Forrest. Mentres Forrest se recupera da súa ferida, convértese nun experto xogador de ping-pong e viaxa á República Popular China durante o período diplomático coñecido coma o Período Ping Pong. Cando recibe a súa medalla, accidentalmente atopa outra vez a Jenny, quen para este tempo era hippie. Forrest transfórmase nun heroe nacional e ofrécenlle 25.000 dólares para apoiar unha marca de paletas.

Forrest aparece en O Show de Dick Cavett con John Lennon. Cando Forrest recorda as súas experiencias na China comunista, dálle a Lennon a idea para a súa canción Imagine. En referencia á letra da canción, Lennon remarca, "¿Sen posesións?" e entón "¿e tampouco relixión?". Dick Cavett agrega, "Difícil de imaxinar," ao que Lennon responde, "É fácil se o intentas, Dick".

Ao saír do estudo, Gump atopa ao tenente Dan en cadeira de rodas, convertido nun amargado e alcohólico que perdeu a fe en Deus. Durante a Festa de Aninovo, o tenente promete que se fará socio de Gump se este consegue ser capitán dun buque, pensando que Forrest nunca o lograría.

Cabe salientar así mesmo a escena na que Forrest di: "¡Feliz Aninovo, tenente Dan!" e ver a Dan deprimido, con todo o papel picado esparexido polo cabelo. Máis adiante, en casa de Dan, atópanse ambos con prostitutas, e Forrest rexeita a situación. Elas insúltanos e o Tenente Dan, anoxado, cae da cadeira, momento en que Forrest lle di: "Síntoo, tenente, estragueille a Noitevella, pero é que ela sabía a cigarros".

Durante a guerra de Vietnam e tamén en compañía do tenente Dan, ocorren cousas tráxicas e emotivas (a morte de Bubba ou a festa de Aninovo do tenente Dan, sen pernas), que fan chorar, e á vez, reflexionar.

Forrest fai historia política[editar | editar a fonte]

Visitando ao Presidente Richard Nixon logo da súa xira en China, é invitado polo Presidente a quedar en complexo Watergate. O seu soño vese interrompido cando ve luces nas oficinas fronte ás da súa habitación. Crendo que esa xente tiña problemas coa caixa de fusibles, Gump chama á oficina de seguridade para avisar ao equipo de mantemento, provocando o escándalo Watergate.

Cando o seu tempo de servizo remata, Gump regresa a casa co cheque de 25.000 dólares. Logo de comprar algunhas cousas para a nai e para el, usa os restantes 24.562,47 dólares para comprar o seu barco camaroneiro, que bautiza co nome de "Jenny", como a súa "moza" - Forrest: "o nome máis bonito que xamais escoitei: Jenny" - e arrinca co negocio dos camaróns, mantendo a promesa feita a Bubba. O tenente Dan asóciaselle na aventura, a "Bubba-Gump Shrimp Corporation". O negocio é un fracaso ata que Dan e Forrest estaban fóra de porto durante o Furacán Carmen, que destrúe todos os barcos pesqueiros da área, dándolles un instantáneo monopolio no mercado camaroneiro convertendo a Forrest nun millonario. Durante o furacán, o tenente Dan enfronta os seus demos. Posiblemente do seu 'encontro con Deus' no furacán, toma unha decisión sabia e aconsella a Forrest investir en Apple Computer, antes que a compañía creza á fama (Forrest pensaba que era o negocio das mazás), facendo que Forrest sexa aínda máis rico.

Mesmo aínda que o tenente Dan di que está tolo, Forrest dálle á nai de Bubba a parte correspondente aó seu amigo morto, quen subsecuentemente vaise da súa casiña a un condominio e toma unha serventa branca (a súa nai e a súa avoa foran serventas dunha muller branca). Forrest tamén doa diñeiro para unha igrexa e un centro médico.

Gump regresa a casa da súa nai e atopa que esta está enferma e morre un tempo logo do seu regreso. Jenny reúnese con Forrest tras atravesar os peores momentos da súa vida, incluíndo adicción ás drogas e prostitución. Ela queda con el por un tempo, ata que Forrest lle pide matrimonio. Ela contesta: "Non debes casar comigo" e Forrest, que supuxo saber por que o dicía, dixo: "Eu non son moi listo, pero sei o que é o amor". Jenny fuxiu. Logo da súa partida, Forrest comeza a correr a través do país. Corre de costa a costa, e logo comeza de novo, correndo continuamente ao longo de "tres anos, dous meses, catorce días, e dezaseis horas".

A súa dedicación inspira un movemento de corredores, incluíndo a unha multitude que corre tras el. Ó longo do camiño, Forrest é avisado que pisara excremento de can, respondendo que "It happens", inspirando a frase "Shit happens". Tamén durante esta carreira, danlle a Forrest unha remeira amarela por un vendedor de remeiras quen "non pode debuxar ben e tampouco ten cámara" pero quería inmortalizar a Forrest nunha remeira dalgún xeito. Gump empórcase de barro ó pasar un coche e sécase con esa remeira, deixando unha gran cara sorrinte impresa e dicíndolle "que teñas un bo día," inspirando así un fenómeno de cultura pop.

Volvendo ao presente[editar | editar a fonte]

Un día, decide deixar de correr e recibe unha carta de Jenny pedíndolle que a visite. Para este momento no relato de Gump, a muller na parada de buses foise, pero había outra. Forrest amósalle a carta de Jenny, e está dille que esa dirección está a só "cinco ou seis mazás" baixando por Henry Street, en Savannah, Xeorxia. Forrest reúnese con Jenny e o seu pequeno fillo. Jenny dille que o neno chámase Forrest, e logo que el é o seu pai. Forrest, pregúntalle -chorando- a Jenny: "é listo ou é...?", ao que Jenny contesta: "é moi listo, dos máis listos da súa clase". Jenny tamén lle conta que ten un virus descoñecido, cuxos síntomas son indicativos de SIDA, rastros do seu pasado con drogas.

Jenny e Forrest Jr. múdanse con Forrest en Greenbow, Alabama, e Jenny e Forrest casan finalmente. O tenente Dan, quen ten unha noiva oriental e pernas artificiais? "pernas máxicas" van á voda.

Jenny finalmente morre "un sábado á mañá," 22 de marzo de 1982 (que en realidade foi luns), quedando Forrest a cargo do pequeno Forrest (Haley Joel Osment), un neno brillante. Forrest ordena que a casa na que creceu Jenny sexa derrubada, xa que lle facía lembrala a ela en vida dos abusos do seu padrasto. A morte de Jenny provoca en Forrest a preguntarse sobre a natureza da vida cando se di; "Non sei se mamá ou o tenente Dan tiñan razón. Non sei se cada un ten un destino, ou se estamos todos como flotando ao redor empuxados por unha brisa, pero creo, que talvez é ambos, talvez ambos ocorren ó mesmo tempo".

Personaxes[editar | editar a fonte]

Tom Hanks, na rodaxe de Forrest Gamp.

Efectos visuais[editar | editar a fonte]

Imaxe dunha das situacións históricas nas que aparece Forrest Gump grazas ós efectos visuais, neste caso na parada na porta da escola.

Os numerosos efectos visuais da película son obra de Ken Ralston e o seu equipo de Industrial Light & Magic. O uso de técnicas de animación por computador fixo posible inserir a Forrest Gump en imaxes de arquivo xunto a personaxes históricos xa desaparecidos, aos que mesmo chega a estreitar a man. Para conseguilo filmouse primeiro a Tom Hanks diante de fondos azuis nos que situaban uns marcadores de referencia que logo axudaban a aliñar ao actor no sitio axeitado dentro das imaxes de arquivo.[2] As voces dos personaxes históricos graváronse á parte con dobradores, pero para conseguir a sincronía de beizos nos novos diálogos houbo que modificar dixitalmente os movementos das bocas das figuras históricas.[3]

Nunha das escenas da guerra de Vietnam, Forrest arrastra a Bubba para afastalo dun inminente ataque con bombas de napalm. Para conseguir a escena primeiro uns especialistas compuxeron os movementos e logo filmouse a Hanks correndo con Williamson ás costas, este último colgado dun cable para facilitar a carreira de Hanks cargando co seu peso. Despois filmouse a explosión no mesmo lugar, tras o cal uníronse dixitalmente ambas as tomas. Os avións bombardeiros e as bombas de napalm tamén se engadiron dixitalmente.[4]

As pernas amputadas do tenente Dan tamén se conseguiron con técnicas dixitais, un efecto que se logrou envolvendo as súas pernas cunha tea azul, unha cor que logo facilitaba a tarefa de eliminar as extremidades seccionadas fotograma a fotograma. Cando o tenente Dan aparece en cadeira de rodas, o actor está sentado sobre as súas propias pernas.[5]

A escena na que Forrest intervén na gran manifestación pacifista no National Mall de Washington e atópase con Jenny tamén necesitou de efectos especiais para recrear unha concentración de moitos miles de persoas. Usáronse 1500 extras durante dous días de filmación.[6] En cada toma, o grupo de extras trasladábase a un cuadrante diferente até completar todo o espazo. Despois, coa axuda de computadores, uníronse todas esas tomas e creouse a impresión de estar a ver unha multitude de varios centos de miles de persoas.[6][7]

Curiosidades[editar | editar a fonte]

  • Cando Forrest está nun plató de televisión con John Lennon, o protagonista da película fala de como era a vida en China, sen posesións materiais nin relixión. O presentador di que é difícil de imaxinar e John Lennon di que "é fácil se o intentas". Estas son frases que aparecen na canción "Imagine" de John Lennon.
  • Debido á innovación en efectos especiais da película, na serie Cuéntame cómo pasó (TVE), nun documental que fixeron sobre a forma na que fixeron as escenas parecidas con personaxes españois da época do Franquismo, din que lle chamaban escenas Forrest.
  • Na versión orixinal do filme, Kurt Russell pon a voz ó actor que fai de Elvis Presley ó comezo da produción. Curiosamente, Russell encarnou ó rei do rock nunha miniserie sobre a súa vida dirixida por John Carpenter.
  • Un dos primeiros sorprendidos do éxito do filme foi o mesmísimo Tom Hanks, que afirmou a súa sorpresa do éxito obtido pola que el pensaba sería "unha película de consumir e esquecer".
  • Forrest afirma que Jenny morreu un martes. Pero na súa tumba podemos ver claramente que faleceu o 22 de marzo de 1982, que foi luns.
  • A secuencia onde se amosa a un dos antepasados de Forrest é unha chiscádela ó clásico "O nacemento dunha nación" de Griffith, con aparición dos racistas do Ku Klux Klan. Inclusive esa secuencia é en branco e negro e imaxes aceleradas como nun filme de principios de século.
  • Cando Forrest chega á casa de Jenny para coñecer ó seu fillo, hai 3 planos nos que se intercalan a Tom Hanks, a actriz que fai de Jenny e, de novo, outra vez a Tom Hanks. No primeiro plano no que sae Tom, detrás del hai unha táboa de pasar o ferro cun ferro enriba, pero no segundo plano no que sae (o terceiro) a táboa de pasar o ferro atópase recollida e o ferro desapareceu.
  • De todos os efectos utilizados na película cabe salientar o usado para eliminarlle as pernas ó Tenente, que resulta moi crible ata para un técnico do croma.
  • Nunha escena o personaxe de Gary Sinise dille ó de Hanks que o día en que sexa capitán dun barco pesqueiro el será astronauta. Ó ano seguinte, Hanks e Sinise protagonizarían Apollo dando vida a dous astronautas.
  • Na escena en que Forrest colle por primeira vez o autobús escolar, o primeiro neno que lle nega a posibilidade de sentar ao seu lado está interpretado por Alex Zemeckis, fillo do director.
  • A película non tivo o apoio do exército americano pola imaxe que estaba a dar dos recrutas e do baixo nivel do exército[8].
  • A secuencia do discurso diante dunha multitude na manifestación de National Mall de Washington é unha foto fixa.

Diferenzas coa novela[editar | editar a fonte]

  • A frase típica do filme de que "A vida é como unha caixa de bombóns" na novela aparece como "Ser un idiota non é como unha caixa de chocolates".
  • Ó principio do libro revélase que o pai de Forrest (un estibador) morreu cando lle caeu enriba un caixón de bananas (na película o pai de Forrest aparentemente deixou á súa muller pero nunca se explica).
  • Tampouco existiron os soportes metálicos nas súas pernas nin a súa nai tivo sexo co director do colexio.
  • A súa nai non morre no libro, pero si o fai na secuela Gump and Co.
  • A diferenza da película, Forrest é descrito coma un idiota sabio e cun extraordinario talento en cálculo numérico. Un exemplo memorable disto é no colexio, cando Forrest recibe unha "A" en Física e unha "F" en adestramento físico.
  • Gump nunca casa con Jenny no libro. Con todo, únense a unha banda chamada "The Cracked Eggs". Jenny nunca ten a SIDA e tampouco morre (aínda que si o fai na secuela Gump and Co.) Ademais, se tivese Jenny SIDA, probablemente tamén o tería Forrest, xa que ó manter relacións sexuais con ela había posibilidades de contaxio.
  • Gump e o pequeno Forrest non teñen esa relación amorosa que a película pretende amosar. De feito, o pequeno Forrest (que no segundo libro é un adolescente) está mal porque o seu pai non participa na súa vida, e durante unha escena pivotal no libro grita ó seu pai. A resposta de Forrest é darlle unha malleira ó seu fillo, cambiando así a súa relación.
  • Gump non coñece ó Tenente Dan senón no hospital en Vietnam. Na novela, o Tenente Dan non é un soldado profesional, senón un mestre recrutado. Non ten ningún desexo de morrer en combate e o seu pensamento é o dun filósofo. Bubba é branco, e estivo xunto a Forrest no mesmo equipo de fútbol americano.
  • Forrest non pesca camaróns cun barco, pero ten un pequeno criadeiro co que ten éxito. Aprende a criar camaróns dun vietnamita amigable. Cando volve a Bayou A Batre (fogar de Bubba), o pai de Bubba axúdalle nos seus inicios.
  • Forrest ten moitas outras aventuras que non son mencionadas na película. Durante a súa viaxe a China, rescata a Mao de afogarse no río Yangtzé. Máis tarde no libro, Forrest convértese en astronauta e estrélase nunha illa-xungla en Nova Guinea coa súa tripulación, o Maior Janet Fritch e un orangután macho chamado Sue. Son capturados por caníbales e enviados a unha plantación de algodón. Tamén se converte nun loitador profesional (co alcume de "The Dunce"), en campión de xadrez (xogando primeiro co cacique dos caníbales e logo nun torneo formal), e ata protagoniza unha remake de ficción de "The Creature from the Black Lagoon" con Raquel Welch (interpretando á Criatura). Logo do seu éxito no negocio dos camaróns, é persuadido de meterse en política co slogan "Teño que facer pis" (dito a John F. Kennedy no filme), pero abandona cando o seu opoñente abre a boca e conta os seus anteriores fracasos.
  • A película mostra a Forrest como un home cunha mente soberbia e corta unha escena de Jenny coas drogas. No libro, Forrest fuma marihuana e, cara ó final da novela, fuma tabaco e pensa en todo o que fixo na súa vida. Ó final, deixa ao seu equipo (que inclúe moita xente que el foi coñecendo ao longo dos anos) para seguir cos seus negocios e vaise a vivir co Tenente Dan e Sue como músicos rueiros.

Principais premios e nomeamentos[editar | editar a fonte]

En total, o filme Forrest Gump recibiu 38 premios e 37 nomeamentos, entre eles:

Oscar (EEUU)

  • Gañador de seis premios nas categorías de mellor película, director, actor (Tom Hanks), guión adaptado, efectos especiais e montaxe.
  • Nomeado nas categorías de mellor actor secundario (Gary Sinise), dirección artística, fotografía, efectos sonoros, maquillaxe, banda sonora orixinal e edición de son.

Globo de Ouro (EEUU)

  • Venceu nas categorías de mellor película, director e actor (Tom Hanks).
  • Nomeado nas categorías de mellor banda sonora, guión, actor secundario (Gary Sinise) e actriz secundaria (Robin Wright).

BAFTA (Reino Unido)

  • Venceu na categoría de Efectos Especiais.
  • Nomeado nas categorías de mellor actor (Tom Hanks), atriz secundaria (Sally Fields), película, edición, guión adaptado e fotografía.

Premio Saturn (Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films, EEUU)

  • Venceu na categoría de mellor película e actor secundario (Gary Sinise).
  • Nomeado nas categorías de mellor actor (Tom Hanks), director, música, efectos especiais, guión e actriz secundaria (Robin Wright Penn).

Academia Xaponesa de Cine (Xapón)

  • Nomeada na categoría de mellor película estranxeira.

Screen Actors Guild Awards (EEUU)

Premio Eddie (American Cinema Editors, EEUU)

  • Venceu na categoría de mellor edición.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Forrest Gump (1994)". Box Office Mojo. Consultado o 19 de febreiro de 2010. 
  2. Forrest Gump-(Through the eyes of Forrest Gump) (DVD). Paramount Pictures. 28 de agosto de 2001. Escena en 12:29. 
  3. Mills, Bart (8 de xullo de 1994). "In 'Forrest Gump,' Historical Figures Speak for Themselves" (Subscrición requirida). Chicago Tribune (en inglés). Consultado o 29 de outubro de 2012. 
  4. Forrest Gump-(Seeing is Believing: The Visual Effects of Forrest Gump-Vietnam) (DVD). Paramount Pictures. 28 de agosto de 2001. 
  5. Forrest Gump-(Seeing is Believing: The Visual Effects of Forrest Gump-Lt. Dan's Legs) (DVD). Paramount Pictures. 28 de agosto de 2001. 
  6. 6,0 6,1 Forrest Gump-(Seeing is Believing: The Visual Effects of Forrest Gump-Enhancing Reality) (DVD). Paramount Pictures. 28 de agosto de 2001. 
  7. Mal, Vincent (6 de xullo de 1994). "Show Some Gumption Hanks Excels in Tale of a Simple Man's Brushes with Fame". The Virginian-Pilot (en inglés). Consultado o 29 de outubro de 2012. 
  8. Bilbao, Javier. jotdown, ed. "Hollywood y el ejército estadounidense". Consultado o 9 de novembro de 2013. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]