Zen

Zen
Nome Sánscrito
Sánscrito	ध्यान dhyāna
Nome chinés
Hanyu Pinyin	Chan
Wade-Giles	Ch'an2
Cantonese Jyutping	sim4
Grafía chinesa tradicional	禪
Grafía chinesa simplificada	禅
Nome Coreano
Romanización do coreano	Seon
McCune-Reischauer	Sŏn
Hangul	선
Hanja	禪
Nome Xaponés
Romaji	Zen
Kanji	禅
Nome Vietnamita
Quốc ngữ	Thiền

Esta páxina contén texto en xaponés. Se o seu navegador non está axeitadamente configurado pode ver caracteres estraños.

O Zen é unha rama do Budismo Mahāyāna, practicado orixinalmente en China e subsecuentemente en Korea, Xapón e Vietnam. Chámase zen (禅) en xaponés, ch'an (禪) en chinés e seon (선) ou Sŏn en coreano. Hoxe en día, o Zen é un fenómeno internacional, con centros en multitude de países. De feito é unha das escolas budistas mais coñecidas e de maior expansión no Occidente.

Hai dúas vertentes principais: Soto e Rinzai. Mentres o Zen soto dá maior énfase á meditación silenciosa, o Zen rinzai fai un uso amplo dos koans.

Características

O Zen enfatiza o papel da meditación (zazen) na procura da iluminación. Ademais disto, o zen tense chamado "un xeito de vida, traballo e arte". A súa práctica básica é a meditación. Así o Zen non é un concepto, senón unha experiencia persoal. Dada a influencia do Taoísmo, o Zen non fai fincapé no academicismo ou en cousas similares, e en vez diso concéntrase na meditación, o coñecemento non-racional do mundo e a maneira en que a mente reacciona a aquilo.

O Zen sostén que a meditación zazen é a mellor forma de práctica espiritual. Unha tradución aproximada de zazen é "meditación sentada". No zazen os practicantes toman a postura do loto, medio loto, birmana ou seiza. Os practicantes da escola Rinzai sentan mirando o centro do cuarto, mentres a práctica da escola Sôtô é sentar mirando un muro. Búscase ter conciencia completa da postura asumida e ás veces na respiración. Desta maneira, os practicantes buscan superar o pensar e tamén ser conscientes do universo.

Escolas zen

Escolas de orixe posterior, en especial a escola Rinzai, desenvolveron os famosos koans, "adiviñas" ou "crebacabezas" paradoxais creadas para sacar a mente do seu pequeno terreo de racionalidade e levala a unha conciencia sen prexuízos. As escolas xaponesas da tradición Zen son o Sôtô Zen, o Rinzai Zen e o Obaku Zen. Orixinalmente formulado polo mestre Chinés Linji (Rinzai en Xaponés), a escola Rinzai foi introducida no Xapón no 1191 por Eisai. Dogen, quen estudara en Eisai, levou o Caodong, ou escola Zen "Soto" ao Xapón desde China. Obaku foi introducido no século XVII por Ingen, un monxe chinés.

Zen e Budismo

Zen é considerado por algúns como non necesariamente unha relixión Budista , de feito algúns cristiáns teñen sido recoñecidos formalmente como mestre Zen. Zen a miúdo descrébese como “un xeito de vida”, sen depender nunha cultura en concreto.

Ao mesmo tempo, as institucións que apoian a práctica Zen recoñécense como Budistas e como seguidores dos ensinos de Gautama Buddha. Por iso, na práctica, o zen é unha clase de budismo.

Zen non é unha filosofía intelectual ou unha percura solitaria: o Zen enfatiza na práctica meticulosa, incluíndo retiros periódicos para meditación. A práctica colectiva é valorada como un xeito de escapar das trampas do “ego”.

Zazen

A meditación Zen chámase zazen. Zazen tradúcese aproximadamente por meditación sentada, aínda que na práctica se pode practicar noutras posturas. A postura formal é a posición do loto ou medio loto, sentado sobre un coxín (zafu) ou senón nunha cadeira. Os practicantes procuran transcender o pensamento e ser directamente conscientes do universo.

Interpretación do Zen

O Zen non é unha relixión senón unha orixe indefiníbel, emprazado alén das palabras e ideas, e cuxo entendemento só se logra a través da experiencia individual. Todas as relixións teñen unha orixe máis concreta e por isto o Zen non ten vínculos con ningunha relixión, nin sequera co Budismo. Entón, o Zen é a perfección fundamental de todo o que existe e coñecérono todos os santos e sabios en todas as épocas. Así é como o zazen, máis que un método para lle axudar á xente a se liberar, é a maneira en que se expresa a perfección e entendemento da perfección presente en cada individuo.

Extensión do zen

Tradicionalmente, o zen procede do Budismo indio, onde era coñecido como "dhyāna" (ध्यान), un termo Sánscrito por meditación. Posteriormente, monxes xaponeses que estudaban na China aprenderon o Zen e levárono ao Xapón, onde xurdiron distintas escolas de pensamento.Este nome foi transliterado en chinés como Chan|Chán (禪 / simplificado en Xapón a 禅); "Chán" pasou ao coreano como Seon, ao vietnamita como Thiền e ao xaponés como "Zen."

De acordo á tradición, o Zen foi fundado en China por Bodhidharma(Daruma en xaponés), un monxe Budista indio, no templo Shaolin, durante o século V a.C.. Foi o 28º na liña de transmisión desde Kasyapa, o discípulo de Buda. De acordo á lenda, pasou nove anos meditando diante dun muro antes de aceptar discípulos.

Na China, o Chan foi influenciado polo Taoísmo; de China pasou á Corea e, a través de monxes coreanos, arredor do século VII, chegou ao Xapón. É importante salientar que Chan, Seon e Zen continuaron a se desenvolver separadamente nos seus países de orixe, e seguen a manter identidades separadas hoxe en día.

Véxase tamén

Artigos relacionados

• Buda
• Budismo
• Budismo xaponés
• Taoísmo

Ligazóns externas

• Budismo Zen en España
• Asociación Budista de la Montaña Tambor del Dharma
• Asociación Zen Internacional
• Dojos, templos e grupos de l'AZI Seikyuji

En inglés:

• Open Directory Project: Zen Centers
• Dicionario de Budismo
• Budismo Zen WWW Virtual Library
• textos Zen

En galego:

• tradución ao galego dun clásico contemporáneo do budismo Zen