Apio

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Apio
Snijselderij Apium graveolens.jpg
Clasificación científica
Reino: Plantae
Subreino: Tracheobionta
División: Magnoliophyta
Clase: Magnoliopsida
Subclase: Asteridae
Orde: Apiales
Familia: Apiaceae
Xénero: 'Apium'
Especie: ''A. graveolens''
Nome binomial
''Apium graveolens''
L.

O apio[1] (Apium graveolens) tamén chamado aipo e ampio[2] é unha especie vexetal pertencente á familia das apiáceas, antigamente coñecidas coma umbelíferas. E unha hortaliza empregada en cociña.

Ilustración
Apium graveolens

Descrición[editar | editar a fonte]

Posúe talos estriados que forman un gran mato con follas acuñadas. Toda a planta ten un forte sabor agre, aínda que o branqueo dos talos no cultivo fai que perdan estas cualidades, adquirindo un sabor máis doce e o característico recendo que o converte nun bo ingrediente de ensaladas e sopas.

Pódese atopar todo o ano, aínda que os mellores aparecen polo outono e polo inverno.

Distribución[editar | editar a fonte]

É orixinario da zona mediterránea.

Propiedades[editar | editar a fonte]

O apio vense empregando dende tempos históricos tanto na cociña coma na medicina naturista. É unha das verduras que máis propiedades medicinais posúe. Pódese inxerir cru, cocido ou no seu zume. Vai ben combinado coa cenoira e o tomate, o zume axuda a calmar os nervios e é un bo remineralizante. A ensalada de apio cun pouco sal pode usarse eficazmente para combater o exceso de acidez do tubo dixestivo e aliviar a colite. A ensalada de apio e aguacate recoméndase en caso de doenzas do estómago e intestino.

Axuda ao corpo a se desfacer de impurezas a través da súa función diurética (polo seu contido nun aceite volátil, o apiol). Caracterízase por ser carminativo, sedante, aperitivo, dixestivo (que non implica dixestibilidade doada polo seu alto contido en fibra), emenagogo, depurativo, rexenerador sanguíneo e lixeiramente laxante. Axuda na formación do esmalte dentario. Disminúe as enfermidades hepáticas, combate as infeccións, axuda á eliminación de cálculos renais, mellora a memoria e en uso externo soe comportarse como un cicatrizante. Disque inxerir esta planta axuda a aumentar a libido.

O zume é eficaz para eliminar o exceso de ácido úrico, combater o reumatismo, o sobrepeso, flatulencias, padecementos nerviosos e menstruación escasa.

As sementes provocan unha maior diurese, sendo a cocedura destas, útil en caso de hipertensión arterial, afección cardíaca conxestiva, ansiedade e insomnio. Así mesmo, a infusión das sementes de apio resulta beneficiosa para combater o síndrome premenstrual que produce incomodidades pouco antes da menstruación por mor á acumulación de líquido nos tecidos.

Precaucións[editar | editar a fonte]

Os diuréticos poden esgotar o potasio e outros sales minerais almacenados no organismo, polo que as persoas que os usan deben comer alimentos con elevado contido de potasio, como bananas e verduras frescas, para substituíren os sales minerais que se perden pola acción dos diuréticos.

Contraindicacións[editar | editar a fonte]

Polo seu efecto emenagogo cómpre evitar consumir apio en calquera das súas formas durante a gravidez.

Aporte nutricional[editar | editar a fonte]

O apio resulta moi positivo na dieta humana por mor ao seu alto contido de fibra dietética, vitaminas e minerais, ademais de ser considerado un bo diurético pola súa lata porcentaxe de auga.

Composición (cada 100 g)[editar | editar a fonte]

  • Auga: 159
  • g
  • Enerxía: 57 kJ (13,62 kcal)
  • Proteína: 0,7 g
  • Graxa: 0,29 g
  • Glícidos: 3 g
  • Azucres: 1,4 g
  • Fibra: 1,6 g
  • Vitamina C: 3 mg

É rico en minerais:

Ademais é rico en:

Contén grandes cantidades de auga e celulosa.

A cebola contén, ademais do aceite etéreo, amidón, azucres, colina, tirosina, glutamina, asparraxina e vitamina B-1 e B-2 que son necesarias para a función nerviosa e muscular. Polos seus compoñentes, o zume de apio restitúe o corpo despois de xornadas de exercicio intenso ou febres.

Enfermidades[editar | editar a fonte]

Taxonomía[editar | editar a fonte]

Apium graveolens foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 264–265. 1753.[3]

Sinonimia:
  • Apium dulce Mill.
  • Apium graveolens subsp. butronensis (D.Gómez & G.Monts.) Aizpuru
  • Apium graveolens subsp. dulce (Mill.) Lemke & Rothm.
  • Apium graveolens var. butronensis D. Gómez & G. Monts. in Aseg. & al.
  • Apium graveolens var. dulce (Mill.) Poir. in Lam.
  • Apium graveolens var. rapaceum (Mill.) Poir. in Lam.
  • Apium rapaceum Mill.
  • Apium celleri Gaertn.
  • Apium decumbens Eckl. & Zeyh.
  • Apium integrilobum Hayata
  • Apium lobatum Gilib.
  • Apium lusitanicum Mill.
  • Apium maritimum Salisb.
  • Apium palustre Thore
  • Apium vulgare Bubani
  • Carum graveolens (L.) Koso-Pol.
  • Celeria graveolens (L.) Britton
  • Helosciadium ruta DC.
  • Helosciadium rutaceum St.-Lag.
  • Selinum graveolens Krause
  • Seseli graveolens Scop.
  • Sison ruta Burm.f.
  • Sison trifidum Burm. ex DC.
  • Sium apium Roth
  • Sium graveolens Vest[4]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Nome vulgar galego en diferentes fontes e o único que recolle a RAG: Termos esenciais de botánica, Santiago de Compostela, 2004. Gran dicionario Xerais da lingua galega, Vigo, Xerais, 2009. Dicionario da Real Academia Galega, A Coruña, RAG, 2012
  2. As fontes antigas galegas nomean especialmente ampio e aipo, máis que apio. Aipo coincide coa voz portuguesa actual. Martín Sarmiento de feito di que en Galiza chaman aypo ou ampio a esta planta
  3. Apio en Trópicos
  4. Apio en PlantList

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Apio Modificar a ligazón no Wikidata

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Aguilella, A.; Puche, F. Diccionari de Botànica. Col. Educació. Materials 71. València: Universitat de València; 2004
  • Barceló MC, Benedí C (coord.), Blanché C, Hernández H, Gómez A, Martín J, Molero J, Ribera MA, Rovira MA, Rull J, Seoane JA, Simon J, Suárez M, Vallès J. Botànica Farmacèutica. Ensenyament de Farmàcia (pràctiques). Text-guia. Col·lecció Textos docents núm. 279. Barcelona: Edicions Universitat de Barcelona; 2008.
  • Bolòs O, Vigo J, Masalles RM, Ninot JM. Flora manual dels Països Catalans. 3 ed. Barcelona : Pòrtic; 2005
  • Sosa Gómez, Reinaldo. El Poder Medicinal de las Plantas. Asociación Publicadora Interamericana. México, 1998.

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]