Alexander Pushkin

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Alexander Pushkin
AleksandrPushkin.jpg
Aleksandr Sergéyevich Pushkin
Datos persoais
Nacemento 26 de maio de 1799
Lugar Moscova
Falecemento 29 de xaneiro de 1837
Lugar San Petersburgo
Soterrado {{{soterrado}}}
Soterrada {{{soterrada}}}
Residencia {{{residencia}}}
Nacionalidade {{{nacionalidade}}}
Cónxuxe Natalia Pushkina
Fillos {{{fillos}}}
Relixión {{{relixión}}}
Actividade
Lingua {{{lingua}}}
Lingua ruso
Período {{{período}}}
Movemento {{{movemento}}}
Xéneros poesía, teatro, novela
Princ. obras {{{obras}}}
Alma mater {{{alma_mater}}}
Estudos {{{estudos}}}
Ocupación {{{ocupación}}}
Profesión {{{profesión}}}
Organización {{{organización}}}
Cargos {{{cargos}}}
Pushkin Signature.svg
{{{web}}}

{{{notas}}}

Aleksandr Sergéyevich Pushkin, coñecido como Alexander Pushkin, nado en Moscova o 26 de maio de 1799 e finado en San Petersburgo, o 29 de xaneiro de 1837, foi un poeta, dramaturgo e novelista ruso, fundador da literatura rusa moderna.

Foi pioneiro no uso da lingua vernácula nos seus poemas e obras, creando un estilo narrativo, mestura de drama, romance e sátira, que foi dende entón asociado á literatura rusa e influíu notablemente nas posteriores figuras literarias como Gógol, Dostoievski, Tolstoi, Tiútchev, así como os compositores rusos Tchaikovski e Musorgski.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Infancia[editar | editar a fonte]

Fillo de Serguéi Pushkin, descendente dunha das máis antigas familias da aristocraciarusa, cuxa historia se remonta ao século XII. Por parte materna descendía dun príncipe etíope trasladado a Rusia por esclavistas otomanos e onde chegou a ser xefe militar, enxeñeiro e noble, apadriñado por Pedro I de Rusia.

A súa avoa materna inculcoulle dende pequeno o seu amor polos contos e a poesía popular rusa, en contraste co feito de que, como era habitual na aristocracia rusa, o idioma de uso diario na súa familia era o francés. En consonancia recibiu tamén dende moi xoven unha amplia educación literaria baseada na literatura e lingua francesa.

Pushkin no Liceo Imperial de Tsárskoye Seló.

Xa no ano 1814 conseguiu publicar un texto na revista Le Messager de l’Europe, a epístola K drugu stijotvortzu (Ao amigo poeta). Esta gran paixón pola literatura fixo que deixara un pouco de lado os estudos, centrandose na lectura compulsiva da biblioteca de seu pai, de máis de 3000 exemplares.

Ao mesmo tempo a casa paterna era escenario de tertulias literarias, ás que acudian autores coma Karamzín, Bátiushkov ou Dmítriev, ao igual que o seu tío, o poeta Vasili Lvóvich Pushkin. Que sería un dos grandes apoios de Alexander ao longo da súa carreira literaria.

Realizou os seus estudos entre 1811 e 1817 no Liceo Imperial de Tsárskoye Seló, preto de San Petersburgo, que co tempo pasaría a chamarse Liceo Pushkim na súa honra. Nesta época comezou a escribir o seu primeiro poema longo Ruslan e Ludmila, publicado en 1820 e co que rompeu ca liña poética oficial e botando por terra os cánones poéticos do Neoclasicismo.

Persecución política[editar | editar a fonte]

Tras rematar a súa formación académica instalouse na capital, San Petersburgo. En 1820 entrou a traballar no Ministerio de Asuntos Exteriores, onde pouco a pouco se foi involucrando nos movementos de reforma social, escribindo algúns poemas sediciosos coma a Oda á liberdade. O que estivo a piques de valerlle o desterro a Siberia, porén acabou desterrado en Yekaterinoslav (actual Dnipropetrovsk) ao servizo do xeneral Ínzov.

O adeus de Pushkin ao Mar de Iván Aivazovski e Iliá Repin (1877).

Na cidade ucraína enfermou de febres, polo que foi acollida pola familia do xeneral Nikolái Rayevski, ca que viaxou entre 1820 e 1821 polo Cáucaso e Crimea, froito do que compuxo obras coma Kavkazskiy plennik (O prisioneiro do Cáucaso). Entre 1820 e 1823 estableceuse en Chişinău, capital de Besarabia, onde comezou a súa obra máis recordada, Yevgeny Onegin (Uxío Oneguin). Nesta cidade tamén ingresou na loxia masónica Ovidio.

En 1823 foi enviado tras sucesivos escándalos relacionados co xogo, os amoríos ou ca etnia xitana, foi enviado a Odesa ao servizo do xeneral Mijaíl Vorontsov. No novo destino non lle foi mellor pois ademais de problemas recurrentes comezou a galantear á filla do xeneral, porén a gota que colmou o vaso foi un epigrama sobre o carácter do xeneral Vorontsov, esto costoulle o arreto domiciliario na finca materna, Mijáilovskoye, no Oblast de Pskov de 1824 a 1826.

No seu novo destino de desterro seguiu escribindo a súa obra mestra, ademáis do drama histórico Boris Godunov (1825) ou os poemas Graf Nulin (O conde Nulin, 1825) e Tsygany (Os xitanos, 1827).

En 1825, estando Pushkin en pleno arresto domiciliario, estourou en San Petersburgo a Rebelión dos decembristas coincidindo ca morte do Tsar Alexandre I de Rusia e a entronación de Nicolao I de Rusia e instigada pola Sociedade do Norte, sociedade ilegal constituída por membros de orixe aristocrática na mesma ciadade en 1821. Esta revolta foi duramente reprimida, vendose moitos dos amigos e compañeiros de Alexander, involucrados no levantamento, condenados a traballos forzados e á deportación a Siberia, estos serían coñecidos coma Poetas decembristas ou Pléiade decembrista, serían nomes coma, Kondrati Ryléyev, Wilhelm Küchelbecker, Aleksandr Odóyevski, Vladímir Rayevski ou Aleksandr Bestúzhev.

Madurez[editar | editar a fonte]

En 1826 remata o seu arresto domiciliario, pero a pesar de que non participara directamente no levantamente do ano anterior moitos dos sublevados tiñan entre as súas pertenzas os primeiros poemas políticos do escritor, polo que se veu fortemente controlado pola censura, impedindoselle viaxar e publicar libremente.

Porén xa contaba cun gran recoñecemento e gozaba de boa situación financieira. Desta época datan traballos coma Poltava, adicado ao ensalzamento de Pedro I de Rusia e a súa vitoria na Batalla de Poltava.

En 1830 en Moscova, coñeceu a Natalia Goncharova, ca que casou en 1831. Ese mesmo ano ingresa outra vez no Ministerio de Asuntos Exteriores.

En 1831 coñece a Nikolai Gógol, con quen entablará unha moi boa amizade cunha ampla colaboración e influencia literaria mutua. En 1833 é elexido membro da Academia Rusa.

Para aliviar a dificil situación económica froito da vida disoluta do matrimonio, comezou a publicación da revista literaria O Contemporáneo en 1836, que chegaría a ter moita repercusión nas letras rusas.

Pese a súa corta idade, 37 anos, Pushkin morre o 29 de xaneiro de 1837 a causa das feridas froito dun duelo a morte co militar francés Georges d'Anthès nas aforas de San Petersburgo.

Obra[editar | editar a fonte]

Poesía[editar | editar a fonte]

  • 1820: Ruslan i Lyudmila (Руслан и Людмила). Traducción ao galego: Ruslan e Ludmila.
  • 1820-1821: Kavkazskiy plennik (Кавказский пленник). Traducción ao galego: O prisioneiro do Cáucaso.
  • 1821: Gavriiliada (Гавриилиада). Traducción ao galego: A saga de Gabriel.
  • 1921-1822: Bratya razboyniki (Братья разбойники). Traducción ao galego: Os irmáns ladróns.
  • 1923: Bakhchisaraysky fontan (Бахчисарайский фонтан). Traducción ao galego: A fonte de Bajchi Sarái.
  • 1824: Tsygany (Цыганы). Traducción ao galego: Os xitanos.
  • 1825: Graf Nulin (Граф Нулин). Traducción ao galego: O conde Nulin.
  • 1829: Poltava (Полтава). Traducción ao galego: Poltava
  • 1830: Domik v Kolomne (Домик в Коломне). A casiña en Kolomna.
  • 1833: Andjelo (Анджело).
  • 1833: Medny vsadnik (Медный всадник).

Novela en verso[editar | editar a fonte]

  • 1823-1831: Yevgeny Onegin (Евгений Онегин).

Drama[editar | editar a fonte]

  • 1825: Boris Godunov (Борис Годунов).
  • 1830: Malenkie tragedii (Маленькие трагедии).
    • Kamenny gost (Каменный гость).
    • Motsart i Salyeri (Моцарт и Сальери).
    • Skupoy rytsar (Скупой рыцарь).
    • Pir vo vremya chumy (Пир во время чумы).

Prosa[editar | editar a fonte]

  • 1828: Arap Petra Velikogo (Арап Петра Великого).
  • 1831: Povesti pokoynogo Ivana Petrovicha Belkina (Повести покойного Ивана Петровича Белкина).
    • Vystrel (Выстрел).
    • Metel (Метель).
    • Grobovschik (Гробовщик).
    • Stanzionny smotritel (Станционный смотритель).
    • Baryshnya-krestyanka (Барышня-крестьянка).
  • 1834: Pikovaya dama (Пиковая дама).
  • 1834: Kirdzhali (Кирджали).
  • 1834: Istoriya Pugacheva (История Пугачева).
  • 1836: Kapitanskaya dochka (Капитанская дочка).
  • 1836: Puteshestvie v Arzrum (Путешествие в Арзрум).
  • 1836: Roslavlev (Рославлев).
  • 1837: Istoriya sela Goryuhina (История села Горюхина).
  • 1837: Yegipetskie nochi (Египетские ночи).
  • 1841: Dubrovsky (Дубровский).

Contos en verso[editar | editar a fonte]

  • 1825: Жених.
  • 1830: Сказка о попе и о работнике его Балде.
  • 1830: Сказка о медведихе.
  • 1831: Сказка о царе Салтане.
  • 1833: Сказка о рыбаке и рыбке.
  • 1833: Сказка о мертвой царевне.
  • 1834: Сказка о золотом петушке.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Alexander Pushkin Modificar a ligazón no Wikidata

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]