Lingua coreana

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Coreano
한국어, 조선말
Pronuncia:Hangugeo, Chosŏnmal
Outros nomes:국어(國語) gugeo. Coloquialmente tamén 우리말 urimal
Falado en: Corea do Norte, Corea do Sur, China e comunidades de inmigrantes coreanos en diversos países
Total de falantes: Cerca de 78 millóns
Posición: 17
Familia: Illada ou talvez Altaica (controverso)
 Coreano
Escrita: hangul, hanja
Estatuto oficial
Lingua oficial de: Corea do Norte e Corea do Sur. Rexional: China.
Regulado por: En Corea do Sur, o Instituto Nacional da Lingua Coreana (국립국어원/國立國語院)
Códigos de lingua
ISO 639-1: ko
ISO 639-2: kor
ISO 639-3: kor
SIL: KKN
Idioma coreano.png

A lingua coreana[1] fálase principalmente na Corea, sendo o idioma oficial da Corea do Norte e da Corea do Sur. Ademais de nas dúas Coreas, o coreano tamén se utiliza na rexión autónoma de Yanbian (연변/延邊) situada ao sur da provincia de Heilongjiang en China. Estímase que existen arredor duns 80 millóns de persoas que falan coreano no mundo.

O sistema de escrita coreano chámase de hangul, que é un alfabeto fonético e o hanja, constituído por caracteres sino-coreanos.

O alfabeto coreano constitúese de palabras silabarias. O hangul é un alfabeto inventado na dinastía do Rei Sejong no 1214, que encomendou o alfabeto a universitarios, pois ata entón na Corea só se usaba o hanja (caracteres chineses). Este alfabeto rexeitouse nun comezo ao achar máis sofisticado usar os caracteres chineses e só se popularizou no comezo do século XX, coa chegada da educación en masa na Corea. O hangul ao contrario dos kanas xaponeses (hiragana e katakana) componse verdadeiramente de consoantes e vogais, formando un alfabeto de feito.

Clasificación lingüística[editar | editar a fonte]

Non hai un consenso entre os lingüistas sobre a clasificación da lingua coreana, e por iso é frecuentemente clasificado como lingua illada. Entrementres, hai certos indicios dun parentesco distante coas linguas altaicas. Presenta unha similariedade coa lingua xaponesa, con numerosas semellanzas gramaticais e fenómenos como a harmonía vocálica. Comparte tamén partículas idénticas (ga, ka, e), formación gramatical igual: Suxeito-Obxecto-Verbo. O hangugo (lingua coreana) componse de máis diversidade sonora que o nihongo (lingua xaponesa). A pesar de ter numerosos empréstimos do chinés (máis dun 50% do vocabulario), é un consenso entre todos os lingüistas que o chinés e o coreano non teñen parentesco lingüístico.

Distribución xeográfica[editar | editar a fonte]

Segundo a Enciclopedia Británica, o coreano é falado por máis de 75 millóns de persoas no mundo. Os cinco países con maior número de falantes son:[2]

País Número de falantes
Flag of South Korea.svg Corea do Sur 48 000 000
Flag of North Korea.svg Corea do Norte 25 000 000
Flag of the People's Republic of China.svg China 2 000 000
Estados Unidos de América Estados Unidos 1 000 000
Flag of Japan.svg Xapón 500 000

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para coreano.
  2. "Korean language - History, Characteristics, & Facts". Britannica. Consultado o 26 de febreiro de 2021. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]