Fisión nuclear

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Fisión nuclear.

Na fisión nuclear, un átomo dun elemento é dividido producindo dous átomos de menores dimensións de elementos diferentes.

A fisión de 1 quilogramo de uranio 235 libera unha media de 2,5 neutróns por cada núcleo dividido. Á súa vez, estes neutróns van causar axiña a fisión de máis átomos, que liberarán máis neutróns e así sucesivamente, iniciando unha auto-sustentada serie de fisións nucleares, á cal que se lle dá o nome de reacción en cadea, que resulta na liberación continua de enerxía.

Cando se calcula a masa total dos produtos da escisión nuclear, verifícase que é menor que a masa orixinal do átomo antes da escisión. A teoría da relatividade de Albert Einstein dá a explicación para esta masa perdida: Einstein demostrou que masa e enerxía son dúas equivalentes. Polo tanto, a masa perdida durante a escisión reaparece baixo a forma de enerxía. Einstein resumía esta equivalencia na famosa ecuación:

Onde E é a enerxía, m a masa e c a velocidade da luz. Dado que c é moi grande (300.000 km/s), ocorre igual con E, que é realmente moi grande, mesmo cando se perde unha moi pequena porción da masa.

Historia[editar | editar a fonte]

A primeira fisión nuclear artificial (isto é, provocada polo home) foi feita no ano 1932 por obra de Ernest Walton e John Cockcroft que, acelerando protóns contra un átomo de litio-7, conseguiron dividir o seu núcleo en dúas partículas alfa (é dicir, dous núcleos de helio). O fenómeno foi coñecido como splitting the atom[1]. O 22 de outubro de 1934 foi realizada a primeira fisión nuclear artificial dun átomo de uranio por un grupo de físicos italianos dirixidos por Enrico Fermi (os coñecidos como "ragazzi di via Panisperna"), mentres bombardeaban o uranio con neutróns. Con todo, o grupo de físicos italianos non se decatou do sucedido, senón que crían que producían novos elementos transuránicos.

O aparato experimental co que Otto Hahn e Fritz Strassmann descubriron a fisión nuclear en 1938.

A finais de decembro de 1938, exactamente na noite do 17 ao 18, dous químicos nucleares alemáns, Otto Hahn e o seu xove asistente Fritz Strassmann, foron os primeiros en demostrar experimentalmente que un núcleo de uranio-235, se absorbe un neutrón, pode dividirse en dous ou máis fragmentos dando lugar así á fisión do núcleo (foi a química Ida Noddack a primeira en facer hipóteses sobre a fisión en 1934, mentres os fundamentos teóricos conseguíanse grazas a Otto Frisch e a súa tía Lise Meitner). A partir deste momento foi cando comezou a tomar forma entre os químicos e físicos a idea de poder utilizarse este proceso para producir enerxía de orixe nuclear mediante a construción de reactores que contiveran a reacción. A primeira bomba atómica explosionou o 16 de xullo de 1945 no polígono de Alamogordo en Novo México.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]