Saltar ao contido

Chicago Pile-1

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Chicago Pile-1
Illinois Editar o valor en Wikidata
Imaxe
 Instancia de
 Parte de
Implicados
 Deseñador/a
Datas
 Entrada en servizo
2 de decembro de 1942 Editar o valor en Wikidata
 Retiro do servizo
28 de febreiro de 2023 Editar o valor en Wikidata
Localización
 Situado en
 Coordenadas
Patrimonio
Chicago Landmark (pt) Traducir
Data27 de outubro de 1971

Lugar listado no Rexistro Nacional de Lugares Históricos
Data15 de outubro de 1966
Identificador66000314

Fito histórico nacional
Data18 de febreiro de 1965
Códigos e identificadores
Freebase/m/047m76 Editar o valor en Wikidata
Wikidata C:Commons

Chicago Pile-1 (CP-1) foi o primeiro reactor nuclear artificial da historia. O 2 de decembro de 1942 iniciouse no CP-1 a primeira reacción nuclear en cadea autosostible iniciada polos humanos, nun experimento liderado por Enrico Fermi. O desenvolvemento deste reactor foi parte do Proxecto Manhattan, construído polo Laboratorio Metalúrxico na Universidade de Chicago, baixo as bancadas do campo de fútbol americano de Stagg Field. O propio Fermi describiu este reactor como "unha primitiva pila de ladrillos negros e vigas de madeira".[1]

O reactor foi ensamblado en novembro de 1942 por un equipo liderado por Fermi, Leo Szilard, Herbert L. Anderson, Walter Zinn, Martin D. Whitaker e George Weil. Contiña 45 000 bloques de grafito cun peso de 360 toneladas usados como moderadores de neutróns, utilizando 5.4 toneladas de metal de uranio e 45 toneladas de óxido de uranio como combustible. Parte dos neutróns libres producidos polo decaemento natural do uranio absorbíanse noutros átomos de uranio, provocando unha fisión nuclear deses átomos e liberando neutróns libres adicionais. A diferenza da maioría de reactores posteriores, non tiña protección contra a radiación ou sistema de refrixeración xa que operaba a unha potencia moi baixa, de ó redor de medio watt.

En 1943 o CP-1 trasladouse a Red Gate Woods e reconfigurouse converténdose no Chicago Pile-2 (CP-2). Alí operou ata 1954, ano no que foi desmantelado e soterrado. As bancadas de Stagg Field demoleronse en agosto de 1957, e o lugar quedou designado como Fito Histórico Nacional e Fito de Chicago.

  1. Fermi 1982, p. 24.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Bibliografía

[editar | editar a fonte]

Este artigo tan só é un bosquexo
 Este artigo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.