Chelo Loureiro

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Chelo Loureiro
Chelo Loureiro.jpg
Nome completoMaría Consuelo Loureiro Vilarelle
Nacemento16 de abril de 1958
 Ferrol
NacionalidadeEspaña
OcupaciónProdutora cinematográfica especializada no mundo da animación
editar datos en Wikidata ]

Chelo Loureiro Vilarelle, nada en Ferrol o 16 de abril de 1958, é unha produtora cinematográfica galega especializada en cine de animación.[1] Fundou a produtora Abano Produccións en 2007. É activista polo recoñecemento das mulleres dentro do campo audiovisual.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Loureiro naceu en Ferrol, cidade na que se formou e viviu durante gran parte da súa vida. Aínda que desde a infancia as súas inquietudes foron artísticas, o feito de educarse nunha cidade onde a industria naval tiña indubidable peso no plano laboral, levouna a adquirir unha formación técnica. Isto posibilitoulle presentarse ás primeiras oposicións convocadas polo estaleiro Empresa Nacional Bazán para incorporarse á súa oficina técnica, converténdose na primeira muller que traballou no departamento de maquinaria, no ano 1981.​[2]

Tras o ingreso na Unión Europea en 1985, España comezou unha reconversión naval na que o goberno español negociou a produción do que podería fabricarse en cada estaleiro público. No caso de Bazán soamente fabricaríanse buques para a Armada e este feito fixo que Loureiro cuestionásese se ese era o traballo que querería desempeñar como profesional. Finalmente, decidiu abandonar o estaleiro e comezar estudos de cine e televisión. En 1987, empezou a traballar na empresa editora do xornal La Voz de Galicia, no departamento de Arte.

Galería Sargadelos[editar | editar a fonte]

En 1990, Loureiro foi nomeada xerente da Galería Sargadelos de Ferrol onde desenvolveu unha intensa actividade cultural entre exposicións de artes plásticas, actividades literarias, concertos… chegando a converterse nun referente da vida artística, cultural e social da cidade e da comarca até o seu peche en 2016.[3][4][5][6]

para manter a intensa actividade cultural gratuíta, e dado que esta empresa non recibía ningunha axuda pública para realizalas, buscou financiamento a través da fabricación de pezas especiais de Sargadelos. Na súa procura por novos clientes conseguiu convencer á empresa cervexeira Fillos de Rivera, fabricante da cervexa Estrela de Galicia, para que encargasen unha nova columna de cervexa ao artista Isaac Díaz Pardo, fundador da empresa Sargadelos xunto a Luís Seoane, dúas dos máis importantes artistas plásticos e intelectuais galegos do século XX. A figura deseñada por Díaz Pardo con forma de esfinge converteuse nunha icona da cervexeira Estrela de Galicia, así como na peza con maior número de unidades fabricada en Sargadelos e presente en todas as empresas restauradoras de Galicia e naquelas cidades do resto do país que a teñen na súa carta.[7]

Sector comunicación[editar | editar a fonte]

Posteriormente, Loureiro especializouse na xestión de empresas do sector da comunicación. En 1997, recibiu a chamada de Juan Ramón Díaz, quen fora o seu director en La Voz de Galicia, e que pasara a dirixir a Editorial A Capital, editora do diario O Ideal Galego. Propúxolle xerenciar unha delegación de devandito xornal na cidade de Ferrol. O proxecto que lle presentaron non lle pareceu o suficientemente atractivo para a cidade como para poder competir co outro xornal con delegación propia en Ferrol, La Voz de Galicia, propoñendo un proxecto de cabeceira local propia e independente do Ideal Galego, cun persoal de xornalistas, administrativos, comerciais e persoal de repartición independente da súa matriz na Coruña. Foi unha aposta moito máis arriscada desde o punto de vista económico polo alto investimento que requiriría o seu financiamento, pero máis viable desde a súa perspectiva dado que Ferrol era a única cidade galega que non contaba cunha cabeceira propia e estaba a ser demandada pola súa poboación desde facía anos, polo que elaborou e presentou un plan de negocio que amortizaría o investimento en cinco anos.[8][9] A súa forte convicción, capacidade de traballo e coñecemento da súa cidade foron os argumentos que convenceron a investidores e en 1998 fundouse o Diario de Ferrol baixo a súa xerencia e co xornalista local Germán Castro na dirección dunha redacción de xornalistas locais comprometidos que conseguiron facer viable o proxecto até o punto de alcanzar os obxectivos ao cabo de tres anos.[10][11] Tras pór en marcha o suplemento cultural dominical Nordesía[12] e o Foro Ferrol Futuro, decidiu abandonar esta empresa en 2002.[8]

Produción e cine de animación[editar | editar a fonte]

A Loureiro sempre lle gustou a animación como expresión artística ao reunir a literatura, a pintura e a música para convertelas nunha obra cinematográfica, pero chegou a este sector por casualidade a través da escritora Ánxela Loureiro, quen estaba a escribir un guión para unha película de animación por encargo da produtora Lúa Films e que a contratou como produtora executiva en 2003.[13] Ao ano, seguinte, en 2004, comezou a traballar co produtor Pancho Casal, director da produtora galega Continental responsabilizándose dunha nova divisiónː a produción de proxectos de animación, traballo que realizaría durante varios anos.[14][15]

En 2007, Loureiro decidiu fundar a súa propia empresa, Abano Produccións, iniciando outra etapa profesional con numerosas producións, comezando coa tropa de trapo no país onde sempre brilla o sol (2010).[16][17][18] Esta película foi a primeira experiencia do cine español en animación 3D para o público infantil. Foi un proxecto novo e arriscado, con baixo orzamento e presentado na Semana Internacional de Cine de Valladolid (SEMINCI) dese mesmo ano.[19]

O xigante foi pre-estreada en 2012 no Teatro Jofre de Ferrol, un dos escenarios onde se desenvolve a historia desta curtametraxe infantil, coproducida con Portugal, Brasil e Reino Unido.[20] En 2014, estrearon A tropa de trapo na selva do arcoíris e ese mesmo ano produciron Eu Decido, o Tren da Liberdade, coa Asociación de mulleres cineastas e de medios audiovisuais CIMA. Un ano despois, realizaron o documental de Jorge Coira e o grupo folk Luar na Lubre, Torre de Breoghán. En 2016, Loureiro foi a produtora executiva de Meigallos (Bruxarías) e da longametraxe Migas de pan, da directora Manane Rodríguez, o mesmo ano da estrea da curtametraxe de Alberto Vázquez Decorado. En 2017, estreouse The neverending wall, dirixida por Silvia Carpizo e en 2018 Patchwork, dirixido por María Manero.[21][22]

Colaboracións e activismo[editar | editar a fonte]

Loureiro imparte seminarios e Masterclass de produción de animación en diferentes universidades. En 2010, foi convocada polo Ministerio de Cultura de Brasil a través da súa Secretaría do Audiovisual para colaborar como formadora en ANIMA TV, proxecto para a implantación de series de animación brasileiras nas cadeas de televisión en aberto de Brasil.[23] En 2012, formou parte do comité de estímulos á produción de animación promovidos por primeira vez en Colombia polo Fondo Mixto de Promoción Cinematográfica, Proimágenes Colombia.[24]

Formou parte do xurado en diversos festivais como o Festival Internacional de Cine de Xixón (FICX50) na sección inaugurada en 2012 dedicada á animación AnimaFICX, entre outros.[25]

Comprometeuse en diferentes causas como a igualdade entre mulleres e homes ou a defensa da lingua galega. Xa en 1996, Loureiro foi nomeada presidenta do Centro de Estudos Lingua e Empresa (CELE), asociación creada co obxectivo de construír un foro estable para organizar congresos, simposios e debates para contribuír e promocionar o uso do galego nos medios de comunicación, na publicidade e nas relacións empresariais e mercantís.[26] Tamén formou parte da Xunta directiva de AGAPI (Asociación Galega de Produtores Independentes), foi vicepresidenta e levou a vocalía de cine da Federación Española de Asociacións de Produtoras de Animación (DIBOOS) cuxo obxectivo pretendía “sumar esforzos en favor da industria española de produción de debuxos animados e efectos visuais".[27]

Loureiro é tamén responsable da internacionalización do Clúster Audiovisual Galego, membro da Academia Galega do Audiovisual e da Acadèmia de Cinema Català, así como directiva da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España (AACCE).[28]

No verán de 2014 estreouse o documental Yo decido. El tren de la libertad, no que Loureiro participou xunto a case un centenar de cineastas.[29] A orixe do documental naceu tras a mobilización dun pequeno grupo de mulleres asturianas como reacción ao anteproxecto de lei para restrinxir o dereito ao aborto exposto polo goberno do Partido Popular. Miles de persoas de todo o país mobilizáronse en tren até Madrid xuntándose nunha multitudinaria manifestación chegando mesmo a outras capitais do mundo. A testemuña destas persoas foi recollida polas cineastas que se sumaron á iniciativa. Loureiro como delegada do colectivo de mulleres cineastas CIMA en Galicia puido constatar as dificultades que tiveron para dispor de espazos nalgunhas poboacións galegas e proxectar o documental.[30]

Asociación de mulleres cineastas e de medios audiovisuais CIMA[editar | editar a fonte]

Chelo Loureiro pertence a CIMA cuxa motivación é fomentar unha presenza equitativa das mulleres na creación e nos medios audiovisuais, para conseguir unha sociedade máis igualitaria e diversa. Ao mesmo tempo é delegada de CIMA en Galicia e membro da Xunta Directiva desta asociación que leva anos loitando pola visibilidade das mulleres profesionais do audiovisual, sector profesional no que as porcentaxes de mulleres en postos de responsabilidade son dramaticamente inferiores ao dos homes, así como do cumprimento da lei de Igualdade en todo tipo de observatorios, foros ou festivais.[6][31][32]

Formou parte do primeiro encontro de produtoras de cine que tivo lugar en Valladolid, coincidindo coa SEMINCI en 2018. O propósito das reunións mantidas foi analizar a situación do sector (representado soamente por un 28% de mulleres) para establecer unha folla de ruta encamiñada á redución da desigualdade existente. Entre as reivindicacións marcáronseː o establecemento dun sistema de cota progresiva para os proxectos liderados por mulleres e a esixencia do cumprimento da lei de igualdade coa garantía de sanción polo seu incumprimento. Como apuntou Loureiro “Simplemente con que se cumprise a lei de igualdade, teriamos moito avanzado”. Ademais, comprometéronse para traballar na eliminación da brecha salarial entre homes e mulleres e avanzar en medidas de conciliación.[33]

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

Loureiro foi nomeada seis veces aos Premios Goya que concede anualmente a AACCE. O seu primeiro nomeamento foi a Mellor Película de Animación, en 2006 con De Profundis. Un ano despois, foi nomeada a Mellor Curto de Animación coa flor máis grande do mundo. En 2010, La tropa de trapo en el país donde siempre brilla el sol, competiu na categoría de Mellor Película de Animación. En 2014, o seu curto O Xigante estivo nomeado na categoría Mellor Curtametraxe de Animación e, un ano despois, en 2015, La tropa de trapo en la selva del arcoíris foi nomeada a Mellor Película de Animación. En 2017, Loureiro gañou un Premio Goya ao Mellor Curta Animada pola obra Decorado.[28][34]

O Concello de Ferrol outorgoulle o galardón como Ferrolá do Ano 2017, o 8 de marzo Día Internacional da Muller. A celebración acompañouse de vídeos dedicados á galardoada e actuacións musicais de artistas como María Manuela e Pilocha. Loureiro sinalou "a pouca presenza das mulleres no audiovisual, pero destacando como algo excepcional que o 80 por cen das produtoras en Galicia son mulleres".[35][36]

Posteriormente, en marzo de 2018, recibiu o Premio Mestre Mateo pola curta de animación The Neverending Wall.[37] En abril do mesmo ano, a asociación cultural Arela entregoulle o premio Pedigree 2018 no Festival de Cans de curtametraxes que se celebra no Porriño, en recoñecemento á súa aposta polos novos talentos, o seu traballo continuo no desenvolvemento do cine de animación e a súa voz crítica na loita pola visibilidade das mulleres no audiovisual, a través de CIMA.[38][39][40] Posteriormente, en maio, recibiu a mención honorífica do Festival Primavera do cine de Vigo pola súa traxectoria profesional e pola súa loita pola igualdade das mulleres.[41][42]

Penso que a miña formación técnica axudoume moito a entender o mundo económico (en mans de homes) e falar o seu idioma para conseguir financiar os proxectos nos que creo, e con isto consigo ademais participar en ambas partes (creativa e financeira) e desfrutar do meu traballo sempre.
Chelo Loureiro

En 2018, Loureiro tamén participou no Festival de Animación, Videoxogos e Cómic, en México, convidada por Pixelatl para debater sobre o traballo das mulleres produtoras en España. O festival é o principal encontro de vinculación entre creadores mexicanos e as industrias globais da animación, o cómic e os videoxogos.[43][44][45]

Producións[editar | editar a fonte]

Como produtora executiva levou a produción das seguintes películasː

Longametraxes de animación[editar | editar a fonte]

  • De Profundis (2006), dirixida por Miguelanxo Prado.
  • La crisis Crise carnívora (2008), dirixida por Pedro Rivero
  • La tropa de trapo en el país donde siempre brilla el sol. (2010), dirixida por Àlex Colls.
  • La tropa de trapo en la selva del arcoíris. (2010), dirixida por Àlex Colls.
  • Brujarías, (2016), dirixida por Virginia Curiá.

Series de Televisión

  • Y por que?(2008), dirixida por Virginia Curiá e Tomás Conde. 52 capítulos de 1’.
  • La tropa de trapo (2010), dirixida por Àlex Colls. Animación en 3D. Serie de 52 capítulos de 7' de duración cada un.

Curtametraxes de animación[editar | editar a fonte]

  • La flor más grande del mundo (2010), dirixida por Juan Pablo Etcheverry.
  • O Soldadiño de Chumbo (2007), dirixido por Virginia Curiá e Tomás Conde.
  • O xigante (2010), dirixida por Xullo Vanzeler e Luís dá Matta.
  • Decorado (2016), dirixida por Alberto Vázquez.[28]
  • The neverending wall (2017), dirixida por Silvia Carpizo.
  • Patchwork,(2018), dirixido por María Manero.

Longametraxe de ficción[editar | editar a fonte]

  • Migas de pan (2016), dirixida por Manane Rodríguez.

Longametraxes documentais[editar | editar a fonte]

  • Sueños desde el Abismo (2006), dirixida por Sandra Sánchez.
  • Yo decido, El tren de la libertad (2014), realizada por máis de 90 cineastas.
  • Torre de Breoghán (2015), dirixida por Jorge Coira.

Premios e nomeamentos destacados[editar | editar a fonte]

The neverending wall, de Silvia Carpizo, curtametraxe animación 2017

  • Seleccionada shortlist Premios Goya 2018
  • Premio MejorCurtaAnimación Tehran International Short Filme Festival
  • Premio Mestre Mateo 2018[46]
  • Finalista Premios Quirino Mellor BSO 2018
  • Especial Mención Xurado Mostra Iberoamericana Animación
  • Premio Mellor Directora no Festival de Cine dirixido por Mulleres 2018
  • Premio á Mellor BSO no Festival de Cine de Zaragoza 2018

Decorado, de Alberto Vázquez, curtametraxe animación 2016

  • Premio Quirino á Mellor Curtametraxe 2018
  • Premio Goya á Mellor Curtametraxe 2017
  • Premio Mestre Mateo á Mellor Curtametraxe 2017
  • Quincena de Realizadores de Cannes 2016

Migas de pan, de Manane Rodríguez longametraxe ficción 2016

  • Seleccionada por Uruguai para Premios ÓSCAR 2017 Mellor Película Fala non Inglesa[47]
  • Nomeada Premios Mestre Mateo 2017 en 3 categorías
  • Premio do Público. Festival Internacional de Cine de Dereitos Humanos de Buenos Aires (2017)
  • Premio do Público. Festival Latin América i Focus. Malmö. Suecia.

Brujerías, de Virginia Curiá, largometrajeanimación 2016

  • Nomeada Premios Platino 2017

Torre de Breoghán, de Jorge Coira, longametraxe documental, 2015

  • Nomeado ao Premio Mestre Mateo da Academia de Cine de Galicia 2016

Yo decido - El tren de la libertad-, longametraxe documental, 2014

Realizado e producido por máis de 90 mulleres cineastas españolas

  • 2014 Premio Clara Campoamor de Sevilla. PSOE de Andalucía.
  • 2014 XXI Premio Pasionaria
  • 2014 XII Premio Colectivo 8 de Marzo
  • 2014 Premio Aragón Dignidade. Padroado da Fundación Aragonesista
  • 2014 Premio Mulleres en Acción da Mostra de Teatro de Cangas
  • 2015 Premio "Mulleres en Unión" da Unión de Actores e Actrices.
  • 2015 Premio á Igualdade do Concello de La Rinconada (Sevilla).
  • 2015 Premio "Alcalde José Fernandín" concedido polo PSOE de Castrillón.

La tropa de trapo en la selca del arcoiris, de Alex Colls, longametraxe animación, 2014

  • Nomeada Premios Goya á Mellor Longametraxe de Animación 2015
  • Nomeada ao Premio Gaudí á Mellor Longametraxe de Animación 2015
  • Nomeada ao Premio Mestre Mateoal Mellor Longametraxe de Animación 2015
  • Nomeada Medalla CEC (Crítica Cinematográfica) ao Mellor Longo Animación 2015

O xigante, de Luís dá Matta e xullo Vanzeler, curtametraxe 2012

  • Nomeado Premio Goya á Mellor Curtametraxe Animación 2013

Colección de cortinillas para TVG ,2011

  • Premio Mestre Mateo a laMejor Obra publicitaria

La tropa de trapo en el país donde siempre brilla el sol, longametraxe 2010.

  • Premio Gaudí a laMejor Película de Animación 2010
  • Nomeada Premios Goya a laMejor Película de Animación 2010
  • Premio Jerry Goldsmith á Mellor Banda Sonora para Longametraxe (EEUU)
  • Premio Jerry Goldsmith ao Mellor Compositor de 2011 (EEUU)
  • Premio Xurado Infantil á Mellor Longametraxe DIVERCINE 2012 (Uruguai).
  • Premio Bronze TELLY AWARD por "Best Use of Music in an Independent Feature"
  • Premio Director’sChoice Festival Utah (EEUU)

O soldadito de chumbo, de Tomás Conde e Virginia Curiá, curtametraxe 2008.

  • Nomeado ao Mellor Corto Animación Premios Mestre Mateo 2009
  • Numerosos Premios Internacionais

La crisis carnívora, de Pedro Rivero, longametraxe 2008. (produción executiva)

  • Nomeada Premio Mestre Mateo a Mellor Película de Animación 2009

La flor más grande del mundo, de Juan Pablo Etcheverry, curtametraxe2007.

  • Nomeada ao mellor curto de Animación nos Premios Goya 2007
  • Premio Mellor Curtametraxe do Ano nos Mestre Mateo 2007
  • Numerosos premios en festivais internacionais (Xapón, Canadá, Francia, Alaska…)

De profundis, de Miguelanxo Prado, longametraxe 2006

  • Nomeada á Mellor Película de Animación nos Premios Goya 2006
  • Premio Mellor Película do Ano nos Mestre Mateo 2006
  • Premio Mellor Banda Sonora 2006 Premios Mestre Mateo
  • Festival De San Sebastián Sección Made in Spain

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Chelo Loureiro | AVG | AudioVisual Galego". 
  2. "Chelo Loureiro: "Fui la primera mujer que entré a trabajar en la Bazán, con 200 hombres"". Consultado o 01/12/2018. 
  3. "El campus de Ferrol se vuelca con el alma de Sargadelos". 
  4. "Galería Sargadelos, unha triste perda para Ferrol - Galicia Ártabra Digital". 
  5. "A galería Sargadelos". 
  6. 6,0 6,1 Televisión Ferrol (2017-03-02). "ESPACIO ABIERTO 01 03 2017 CHELO LOUREIRO PRODUCTORA". Consultado o 2019-03-13. 
  7. "Sargadelos: crónica dunha morte anunciada". 
  8. 8,0 8,1 http://www.pingota.com/wp-content/uploads/2017/06/PDF.pdf
  9. "Nace Diario de Ferrol 0". Consultado o 2019-07-30. 
  10. "Contacto". 
  11. "Germán Castro Tomé | Galegos | Gallegos". 
  12. https://www.diariodeferrol.com/media/diariodeferrol/files/2018/09/17/Nordesia.pdf
  13. Concello Ferrol (2018-03-15). ""Ferrol en Lila Mola", cap 1: Ángeles Alvariño + Carmen Fernández, Chelo Loureiro e Lorena "Cachito"". Consultado o 2019-03-18. 
  14. "El nuevo esplendor del cine coruñés". www.laopinioncoruna.es (en castelán). Consultado o 2019-03-13. 
  15. "CHELO LOUREIRO: "Los jurados de festivales y productoras piensan en masculino"". 
  16. ""Non hai nada no mundo que venda como o cinema"". 
  17. Concello Ferrol (2018-03-15). ""Ferrol en Lila Mola", cap 1: Ángeles Alvariño + Carmen Fernández, Chelo Loureiro e Lorena "Cachito"". Consultado o 2019-03-13. 
  18. https://www.diariodeferrol.com/media/diariodeferrol/files/2013/01/28/nordesia.pdf
  19. "'La Tropa de trapo' La primera experiencia 3D para los más pequeños. nortecastilla.es". 
  20. "'O Xigante', el corto de Chelo Loureiro se preestrenará este domingo en el Jofre". 
  21. UPV Radiotelevisió (oficial) (2018-11-14). "María Manero gana el festival Prime the Animation con “Patchwork” - Noticia @UPVTV, 14-11-2018". Consultado o 2019-03-13. 
  22. "La donación de órganos, un ´patchwork´ animado". www.farodevigo.es (en castelán). Consultado o 2019-03-13. 
  23. tvbrasil (2011-04-14). "Produção". Consultado o 2019-03-13. 
  24. "Proimágenes Colombia". www.proimagenescolombia.com. Consultado o 2019-03-13. 
  25. "Chelo Loureiro". 
  26. "Escrito de Chelo Loureiro". 
  27. U-tad (2012-09-11). "Chelo Loureiro, productora de animación, habla de su profesión". Consultado o 2019-03-13. 
  28. 28,0 28,1 28,2 "La productora ferrolana Chelo Loureiro gana un Goya por el cortometraje ‘Decorado’". 
  29. "Yo decido. El Tren de la Libertad (2014)" (en castelán). Consultado o 2019-03-13. 
  30. "Galicia empuja el tren de la libertad". 
  31. "La nueva Ley de RTVC incluirá las reivindicaciones en materia de igualdad de la Asociación de Mujeres Cineastas". 
  32. "Cristina Andreu: “Sin cuotas la igualdad en el cine es imposible”". 
  33. "Las productoras de cine reclaman un sistema de cuota progresiva para los proyectos liderados por mujeres". ISSN 1134-6582. 
  34. "Decorado » Premios Goya 2019". 
  35. "El teatro Jofre se llena de emociones en el acto de homenaje a Chelo Loureiro". 
  36. "Ferrol nombra a Chelo Loureiro Mujer del Año – CIMA – Asociación de mujeres cineastas y de medios audiovisuales". 
  37. "Premio Mestre Mateo para la ferrolana Chelo Loureiro por ‘The neverending wall’". 
  38. "El Festival de Cans premia a la productora Chelo Loureiro y a la actriz Isabel Blanco". 
  39. "El Festival de Cans concede el Premio Pedigree 2018 a la productora Chelo Loureiro". 
  40. "El Festival de Cans reconoce la trayectoria de la produtora Chelo Loureiro con el Premio Pedigree 2018 | Festival de Cans". 
  41. "El Primavera do Cine de Vigo homenajea a Chelo Loureiro, la gran dama de la animación gallega". 
  42. "La productora Chelo Loureiro afirma en Vigo que el cine es "un arte colectivo"". 
  43. "Todo listo para el Festival Pixelatl de Animación, videojuegos y cómic -". 
  44. "Pixelatl, lo mejor de la animación". 
  45. "Chelo Loureiro". 
  46. "Premio Mestre Mateo para la ferrolana Chelo Loureiro por ‘The neverending wall’". 
  47. "ICAU | Migas de Pan para los Oscar".