Ataque a Pearl Harbor

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Ataque a Pearl Harbor
USSArizona PearlHarbor.jpg
O Arizona ardeu durante dous días tras ser bombardeado. Algunhas partes do barco recuperáronse, mais os seus restos permanecen en Pearl Harbor hoxe en día, e encima deles hai un monumento.
Conflito: Segunda Guerra Mundial, Guerra do Pacífico
Data: 7 de decembro de 1941
Lugar: Pearl Harbor, Hawai
Resultado: Vitoria táctica xaponesa
Combatentes
Estados Unidos Xapón
Comandantes
Husband Kimmel (USN)
Walter Short (USA)
Chuichi Nagumo (IJN)
Forzas
8 acoirazados, 6 cruceiros, 29 destrutores, 9 submarinos, ~390 avións 6 cargueiros, 2 acoirazados, 3 cruceiros, 9 destrutores, 441 avións, 5 mini submarinos
Baixas
2.403 mortos; 5 acoirazados afundidos, 3 danados; 3 cruceiros afundidos; 3 destrutores afundidos; 188 avións destruídos, 155 avións danados 29 avións destruídos, 55 aviadores mortos, 5 mini submarinos afundidos, 9 marinos mortos, 1 capturado.
Campaña do Pacífico 1941-1942 Batallas en Pearl Harbor – TailandiaForce ZRabaulBalikpapanAmbonSingapurMakassar StraitDarwinBadung StraitMar de XavaIncursión DoolittleMar do CoralMidway

A Mariña imperial xaponesa efectuou o seu ataque a Pearl Harbor na mañá do 7 de decembro de 1941. O ataque sorpresa en Pearl Harbor, Oahu, Hawai, foi executado contra a flota do Pacífico da Mariña dos Estados Unidos de América e as súas forzas de defensa, o corpo aéreo do Exército, e a forza aérea da Mariña. O ataque danificou ou destruíu 11 navíos de guerra, 188 avións, e matou 2.403 militares americanos e 68 civís. O Almirante Yamamoto Isoroku planeou o ataque, comandado polo Vicealmirante Chuichi Nagumo, que perdeu 64 pilotos, como o inicio da campaña do Pacífico na Segunda Guerra Mundial. Tres portaavións da flota do Pacífico non se encontraban no porto, por tanto non foron danados, tal como os depósitos de combustíbel e outras instalacións. Utilizando estes recursos a Mariña foi capaz de reconstruír a flota nun tempo de 6 meses a 1 ano. O ataque ficou coñecido como Bombardeo de Pearl Harbor e Batalla de Pearl Harbor, mais o nome máis común é Ataque a Pearl Harbor ou simplemente Pearl Harbor.

Preparación Xaponesa[editar | editar a fonte]

Portaavións xaponés Shokaku prepárase para atacar Pearl Harbor

O 26 de Novembro de 1941 unha flota, que incluía seis portaavións comandados polo Vicealmirante Chuichi Nagumo, deixou a baía de Hitokappu, nas Illas Kuril, e seguiron para Pearl Harbor sobre un silencio restrito, no cal todas as comunicacións vía radio entre as embarcacións da propia flota e o Xapón estaban prohibidas.

Os portaavións xaponeses utilizados no ataque eran: Akag, Hiryu, Kaga, Shokaku, Soryu, Zuikaku. Todos xuntos tiñan un total de 441 avións, incluíndo bombardeiros-torpedo, bombardeiros de mergullo e bombardeiros-caza.

Preparación americana[editar | editar a fonte]

As forzas de intelixencia americanas e rusas, tanto civís como militares, xa tiñan entre si información suficiente para anticipar o ataque xaponés algunhas semanas antes. Inclusive as forzas armadas en Pearl Harbor recibiran varias alertas no día do ataque. Tales informacións poderían ter colocado Pearl Harbor nunha alerta máxima e ter diminuído as perdas, e até mesmo preparado a flota Americana para un contraataque aos portaavións xaponeses.

Metralladora de calibre 30 protexida por sacos de area, montada após a primeira vaga de avións.

Tendo descifrado o código Púrpura e interceptado mensaxes xaponesas, os peritos de cifra americanos puideron prever o ataque, aínda que non puidesen indicar o lugar e a hora. Os espías Richard Sorge e Dusko Popov avisaran os diplomáticos americanos sobre un posíbel ataque.

Xa en Pearl Harbor, os comandantes americanos foran alertados de tests que mostraban que o lanzamento de torpedos en augas pouco profundas era posíbel. Na expectativa de que Pearl Harbor tería defensas naturais contra ataques torpedo, a mariña dos EUA decidiu non montar redes contra torpedos, e tal feito facilitou así a utilización dos mesmos contra os acoirazados americanos ancorados.

O ataque[editar | editar a fonte]

As dúas vagas aproximáronse desde dúas direccións diferentes

Os primeiros disparos e as primeiras baixas en Pearl Harbor ocorreron cando o USS Ward atacou e afundiu un minisubmarino xaponés ás 06:37 (hora local). Existían cinco minisubmarinos clase Ko-hyoteki, co obxectivo de entrar no porto e destruír os navíos dos EUA utilizando torpedos. Ningún dos submarinos conseguiu volver a salvo e só 4 dos 5 foron encontrados desde o ataque. Dos 10 mariñeiros abordo dos 5 submarinos, 9 morreron e o único sobrevivente, Kazuo Sakamaki, foi capturado, tornándose no primeiro prisioneiro de guerra capturado polos americanos na Segunda Guerra Mundial.

Fotografías recentes analizadas polo Instituto Naval dos Estados Unidos indican que un mini-submarino conseguiu entrar no porto e disparar 1 torpedo con éxito contra o US West Virxinia. A posición final deste submarino é descoñecida. [1]

Na mañá do ataque, un novo radar instalado apenas uns días antes do ataque indicou a presenza dos avións xaponeses, mais o aviso foi confundido coa chegada prevista dun grupo de avións dos EUA. Un número de avións norteamericanos foron abatidos a medida que a forza de ataque se aproximaba. Mais todos os avisos encontrábanse á espera de confirmación cando o ataque comezou.

O ataque comezou ás 07:53 (hora do lugar) do 7 de decembro, o cal no horario padrón xaponés era as 03:23 do 8 de decembro. Os avións xaponeses atacaran en dúas vagas, coas cales 353 avións chegaron a Oahu. A primeira vaga foi liderada por 186 torpedeiros-bombardeiros vulnerábeis, aproveitando os primeiros momentos de sorpresa atacando os navíos no porto mentres bombardeiros de mergullo atacaban as bases aéreas ao longo de Oahu, comezando polo campo aéreo Hickam, o maior, e o campo aéreo Wheeler, a principal base de cazas. A segunda vaga de 168 avións atacou o campo Bellows e a illa Ford, unha base aérea naval e mariña no medio de Pearl Harbor. A única forza de oposición veu dalgúns P-36s e P-40s, e de fogo antiaéreo naval.

Dos 441 avións das dúas vagas, 29 (nove na primeira vaga e outros 20 na segunda vaga) foron destruídos durante a batalla, e outros 74 avións foron danificados por fogo antiaéreo. Máis de 20 que aterraron en seguranza nos seus portaavións encontrábanse irreparábeis.

Nagumo decidiu cancelar unha terceira vaga a favor dunha retirada.

Decisión de Nagumo da retirada despois das dúas vagas[editar | editar a fonte]

Base de submarinos de Pearl Harbor, xunto aos depósitos de combustíbel, 13 de Outubro de 1941

Algúns oficiais e líderes de voo tentaron convencer a Nagumo para atacar cunha terceira vaga para destruír os depósitos de combustíbel, fábricas, e diques secos en Pearl Harbor. A destrución destas instalacións aumentaría as dificultades da mariña dos EUA, pois as instalacións utilizábeis máis próximas encontrábanse a millares de quilómetros de Hawai, na costa dos Estados Unidos. Varios historiadores suxiren que a perda destas instalacións sería máis pesada que a perda de todos os navíos de guerra durante as dúas primeiras vagas. Nagumo decidiu cancelar a terceira vaga a favor dunha retirada, por varios motivos:

  • A actuación das defensas antiaéreas mellorara moito na segunda vaga (20 avións perdidos) con respecto á primeira (9 avións perdidos), e dous terzos das perdas xaponesas aconteceran durante a segunda vaga, debido en parte aos americanos xa estaren alertados. Unha terceira vaga tería sufrido perdas aínda maiores.
  • As dúas primeiras vagas utilizaran esencialmente todos os avións preparados posteriormente ao ataque, e unha terceira vaga tería levado tempo a ser preparada, probabelmente dando tempo ás forzas norteamericanas, para encontrar e atacar a flota de Nagumo. A localización dos portaavións norteamericanos en exercicio antes do ataque continuaba descoñecida para Nagumo.
Fotografía tirada a partir dun avión Xaponés, nela é posíbel ver os depósitos de combustíbel e a base dos submarinos (NARA)
  • Os pilotos xaponeses non adestraran para o ataque ás bases navais de Pearl Harbor e organizar tal adestramento demoraría aínda máis tempo.
  • O combustíbel dispoñíbel non permitía que a forza xaponesa ficase máis tempo ao norte de Pearl Harbor.
  • A hora da posíbel terceira vaga sería tan tarde que obrigaría os avións a volveren aos seus portaavións despois do anoitecer. As operacións aéreas nocturnas aínda eran moi recentes en 1941, e ningunha forza mundial tiña aínda desenvolvido técnicas eficaces.
  • A segunda vaga completara esencialmente a misión enteira: neutralizar a flota americana no Pacífico.
  • Os portaavións eran necesarios para serviren de soporte para o ataque principal xaponés contra as Filipinas, as Indias, Malaisia e Birmania; no cal o seu obxectivo era capturar combustíbel e outros recursos. Nagumo tiña ordes directas para non arriscar o seu comando máis do necesario. As previsións posteriores ao ataque indicaban que probabelmente a forza xaponesa sufriría a perda de 2 a 4 portaavións durante o ataque, e Nagumo estaba bastante contento por non ter sufrido grandes baixas e non quería abusar da súa sorte.

Resposta americana[editar | editar a fonte]

Apenas algunhas horas despois do inicio do ataque a Pearl Harbor (o día seguinte, 8 de decembro de 1941 segundo o horario internacional), as tropas xaponesas atacaron o territorio de Hong Kong, seguido dalgúns ataques ás Filipinas, Wake Island, Malaisia, e Tailandia, e o afondamento do HMS Príncipe de Gales e Repulse.


Franklin Delano Roosevelt asinando a declaración de guerra no día seguinte ao ataque.
Ltspkr.png Discurso de Delano Roosevelt

O 8 de Decembro de 1941 o congreso americano declaroulle a guerra ao Xapón, cun único voto en contra - voto de Jeannette Rankin. O presidente Roosevelt asinou a declaración de guerra, só algúns minutos despois. O goberno dos EUA continuaron e aumentaron a intensidade da mobilización militar, e iniciaron unha economía de guerra no país.

Como resposta o presidente Roosevelt ordenou un ataque a Toquio, corazón do Xapón, o cal era practicamente imposíbel, orixinando así o ataque Doolittle lanzado o 18 de Abril, 1942.

A Alemaña Nacista declarou guerra aos Estados Unidos o 11 de decembro, catro días despois do ataque xaponés. Hitler non estaba obrigado a facer tal declaración polos termos do Pacto Tripartito. A declaración de guerra escandalizou o público americano e permitiulle aos Estados Unidos entraren directamente no teatro da guerra do Pacífico e aumentar o seu apoio ao Reino Unido, que xa pedira había moito tempo un apoio total por parte dos EUA.

En termos de obxectivos, o ataque a Pearl Harbor foi un tremendo éxito táctico. Até mesmo o ataque sorpresa dos portaavións Británicos á base naval italiana de Taranto, en 1940, non foi tan devastador en termos de danos causados, aínda que fora un éxito ao neutralizar a Mariña Italiana. Debido ás súas graves perdas en Pearl Harbor e a invasión subseguinte das Filipinas, a Mariña dos EUA ficou imposibilitada, polos 6 meses seguintes ao ataque, de ter calquera papel significante na guerra do Pacífico. Coa flota americana fora de combate, o Xapón podía, temporalmente e sen preocupacións, conquistar o Pacífico e expandirse para o suroeste asiático, o suroeste do Pacífico e até o Océano Índico.

Aínda que o ataque a Pearl Harbor teña sido o ataque máis notábel en solo Americano durante a Segunda Guerra Mundial, producíronse máis ataques.

Significado histórico[editar | editar a fonte]

O ataque a Pearl Harbor tivo só un pequeno impacto militar debido á Mariña imperial xaponesa ter fallado en afundir os portaavións, mais mesmo se estes chegasen a ser afundidos, podería non ter axudado na mesma o Xapón a longo termo. O ataque firmemente apuntou os Estados Unidos e a súa economía masiva industrial para a Segunda Guerra Mundial, conducindo á derrota mundial das forzas do Eixo. O Primeiro Ministro Winston Churchill, do Reino Unido, ao ter coñecemento de que o ataque a Pearl Harbor fixera finalmente que os EUA entraran na guerra, escribiu "Estando saturado e satisfeito de emoción e sensación, fun para a cama e durmín o sono dos salvos e agradecidos". (Winston Churchill, The Second World War, vol. 3, p. 539) A vitoria Aliada nesta guerra conduciu a que os EUA emerxisen como unha potencia mundial.

En termos de historia militar, o ataque marcou os portaavións como o centro do poder naval, substituíndo o navío de guerra como o navío máis poderoso da flota naval. Con todo, non foi até máis tarde, noutras batallas na guerra, que o portaavións se tornou nese centro de poder.

Dramatizacións[editar | editar a fonte]

O ataque foi representado en moitos filmes. Algúns son:


Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Ataque a Pearl Harbor

Outros artigos[editar | editar a fonte]