A batalla de Berlín, designada como a Operación Ofensiva Estratéxica de Berlín pola Unión Soviética, e tamén coñecida como a Caída de Berlín, foi unha das últimas ofensivas importantes do teatro europeo da Segunda Guerra Mundial.[1]
Cando a ofensiva soviética continuou o 16 de abril, dúas frontes soviéticas atacaron Berlín dende o leste e o sur, mentres que unha terceira forza alemá situouse ao norte. Antes de que comezase a batalla principal en Berlín, o Exército Vermello rodeou a cidade logo das vitorias nas batallas dos Cumios de Seelow e Halbe. O 20 de abril de 1945, o aniversario de Adolf Hitler, a Primeira Fronte Bielorrusa liderada polo mariscal Georgii Zhukov, avanzando dende o leste e o norte, comezou a bombardear o centro da cidade de Berlín, mentres que a Primeira Fronte Ucraína do mariscal Ivan Konev rompeu a través do Grupo de Exércitos Centro e avanzou cara aos suburbios do sur de Berlín. O 23 de abril, o xeneral Helmuth Weidling asumiu o mando das forzas dentro de Berlín. A guarnición consistía en varias divisións do Deutsches Heer e das Arma SS esgotadas e desorganizadas, xunto con membros pouco adestrados de Volkssturm e as Xuventudes Hitlerianas. Durante a semana seguinte, o Exército Vermello tomou gradualmente toda a cidade.
O 30 de abril, Hitlermorreu. A guarnición da cidade rendeuse o 2 de maio, pero os combates continuaron cara ao noroeste, oeste e suroeste da cidade ata o final da guerra en Europa o 8 de maio (9 de maio na Unión Soviética) mentres algunhas unidades alemás loitaban cara ao oeste para poder renderse aos Aliados occidentais en lugar dos soviéticos.[2]
↑A última ofensiva da guerra europea foi a ofensiva de Praga (6 - 11 de maio de 1945), cando o Exército Vermello, coa axuda das forzas polacas, romanesas e checoslovacas, derrotou a parte do Grupo de Exércitos que continuaron resistindo en Checoslovaquia.
.svg){kind=small}
