Oscar Robertson

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Oscar Robertson
Posición Base
Dorsal 14, 1
Altura 1,96 m (6 ft 5 in)
Peso 100 kg (220 lb)
Nacemento 24 de novembro de 1938 (76 anos)
Flag of Tennessee.svg Charlotte, Tennessee
Carreira
Tempadas 19601974
NBA Draft 1960 / Rolda: 1 / Elección: 1

Escollido por Cincinnati Royals

Universidade Cincinnati
Equipo(s)
Estatísticas (NBA)
Puntos     26 710 (25,7 ppp)
Rebotes     7 804 (7,5 rpp)
Asistencias     9 887 (9,5 app)
Stats @ Basketball-Reference.com
Premios
Basketball Hall of Fame como xogador

Oscar Palmer Robertson, nado o 24 de novembro de 1938 en Charlotte, Tennessee, é un ex xogador de baloncesto estadounidense afroamericano que destacou na NBA nos anos 60, xogando con Cincinnati Royals e Milwaukee Bucks.[1] Con 1,96 metros de estatura e 100 quilos de peso,[2] xogaba na posición de base. Foi doce veces All Star, nove veces incluído no mellor quinteto da liga, dous no segundo e unha vez nomeado Mellor Xogador da NBA, nas 14 tempadas que disputou como profesional. Foi o único xogador da historia en ter unha media de triplo-dobre ao longo dunha tempada,[3] e está considerado como un dos mellores e máis versátiles xogadores da historia da NBA. Foi coñecido co sobrenome de "The Big O" (O gran "O").[4]

Polos seus logros como xogador, Robertson foi incluído no Basketball Hall of Fame en 1980, e foi votado como un dos "cincuenta mellores xogadores da historia da NBA" en 1996.[5] A Asociación de Xornalistas de Baloncesto de Estados Unidos decidiu usar o seu nome para renombrar os premios ao mellor xogador do ano, reconverténdoo no "Oscar Robertson Trophy" en 1998. Ademais, foi unha das cinco persoas que inauguraron o Salón da Fama do Baloncesto Universitario en 2006.[6] Robertson tamén liderou a que se denominou Oscar Robertson suit, en 1970, un movemento sindical que impuxo á liga importantes reformas no que a axentes libres e regras do draft refírese, o que levou un aumento dos salarios dos xogadores.[4]

Traxectoria deportiva[editar | editar a fonte]

Instituto e universidade[editar | editar a fonte]

Robertson pasou a súa infancia nun barrio pobre e segregado de Indianápolis, onde se trasladou con catro anos de idade, no seo dunha familia con tan poucos recursos que non puideron comprarlle un balón de baloncesto para practicar con el, e tendo que fabricarse un a base dunha pelota de tenis envolvida en tiras de goma.[4] Con todo, ao chegar ao instituto de Attucks, un centro educativo só para afroamericanos, puido demostrar a súa gran habilidade, levando ao seu equipo no seu primeiro ano aos cuartos de final do campionato estatal que finalmente gañaría a escola de Milan, historia que foi a base da película Hoosiers protagonizada por Gene Hackman en 1986.[7] Posteriormente gañaría dous campionatos estatais consecutivos en 1955 e 1956, sendo a primeira ocasión na que unha escola con todos os seus xogadores negros gañaba un campionato do estado de Indiana.[8] Mais as celebracións non foron excesivas, xa que as autoridades locais conducíronos aos arredores da cidade porque, segundo confesou Robinson ao xornal Indianapolis Star, "dixeron que os negros ían esnaquizar o centro da cidade". Foi seleccionado en tres ocasiones no mellor quinteto do estado, e en 1995 nomeado Indiana Mr. Basketball tras ter unha media de 24,0 puntos por partido.[4]

Máis de trinta centros universitarios tentaron recrutalo, elixindo finalmente a Universidade de Cincinnati, entón un centro privado con moi poucos estudantes de cor, e que lle permitía alternar os seus adestramentos cos seus estudos de dirección de empresas.[8] Durante a súa estancia no centro, conseguiu catorce records da NCAA, e nos tres anos que competiu foi votado como mellor universitario do ano, liderando as estatísticas nacionais en anotación (33,8 puntos por partido), aos que engadiu 15,2 rebotes e 7,1 asistencias.[9] Foi nomeado no seu tres tempadas All-American, establecendo catorce records da NCAA e dezanove da súa universidade.[5]

No total da súa etapa colexial levou ao seu equipo a un balance de 79 vitorias e 9 derrotas, chegando en dúas ocasións á Final Four, pero resistíndoselle o título de campión, un fenómeno que se repetiría ao longo da súa carreira profesional. Cando Robertson deixou a universidade, fíxoo liderando a clasificación histórica da NCAA de máximos anotadores, o que mantivo ata que foi superado polo seu compañeiro no Basketball Hall of Fame Pete Maravich, en 1970.[4] Sufriu na súa propia pel o racismo daquela época. Era o quinto xogador negro da historia da Universidade de Cincinnati, e cando tiñan que viaxar a cidades con segregación racial a miúdo debía aloxarse en dormitorios escolares no canto de en hoteis. Décadas despois obtivo o recoñecemento da prensa ao dar o seu nome ao premio ao mellor xogador universitario do ano, que gañou nas súas dúas primeiras edicións.[10] Graduouse en 1960.

Selección de Estados Unidos[editar | editar a fonte]

Cadro de medallas
Baloncesto
Xogos Olímpicos
Ouro Roma 1960 Estados Unidos

Participou coa Selección de baloncesto de Estados Unidos nos Xogos Panamericanos de 1959, gañando o ouro. Un ano máis tarde foi de novo convocado pola súa selección para participar nos Xogos Olímpicos de Roma 60, sendo o capitán xunto con Jerry West. O equipo que se formou está considerado como un dos mellores da historia, con dez dos doce xogadores acabando en profesionais. Robertson xogaba de aleiro titular, aínda que tamén ocupou o posto de base. Liderou ao equipo en anotación xunto a Jerry Lucas, gañando os seus nove partidos cunha marxe de máis de 40 puntos de vantaxe de media e conseguindo de novo a medalla de ouro.[11] Ademais dos mencionados, no equipo había xogadores de talento como Walt Bellamy, Bob Boozer ou Terry Dischinger.

NBA[editar | editar a fonte]

Cincinnati Royals (1960-1970)[editar | editar a fonte]

1960-1961: Acaparando premios[editar | editar a fonte]

Foi elixido no Draft da NBA de 1960, como elección territorial, como número 1 polos Cincinnati Royals, ofrecéndolle un contrato de 33.000 dólares anuais, o cal resarcía os seus anos de pobreza durante a súa infancia, na que non podía nin comprar un balón de baloncesto.[4] Fora tentado con anterioridade polo equipo de exhibición dos Harlem Globetrotters, pero desestimou a súa oferta.[8] Non tardou en demostrar que a franquía non se equivocou na súa elección: terminou a tempada cunhas incribles medias de 30,5 puntos, 10,1 rebotes e 9,7 asistencias, apartado no que liderou a liga, conseguindo case un triplo-dobre de media.[12] Pola súa espectacular tempada, foi elixido Rookie do Ano, incluído no Mellor quinteto da NBA (algo que ocorrería nos seus nove primeiros anos como profesional) e fixo a súa primeira aparición nun All-Star Game, algo que se repetiría até en doce ocasións ao longo da súa carreira.[13] Para rematar a tempada, foi tamén elixido MVP do All-Star Game, tras conseguir 23 puntos, 14 asistencias e 9 rebotes na vitoria do Oeste sobre o Leste.[14] A pesar de todo iso, o equipo acabou a tempada regular cun mal balance de 33 vitorias e 46 derrotas, acabando últimos da División Oeste, e sen opción de xogar os playoffs.[13]

1961-1962: Unha tempada de marca[editar | editar a fonte]

Na tempada 1961-62, Robertson escribiu unha páxina dourada na historia da NBA. Ese ano converteuse no único xogador da historia en ter unha media de triplo-dobre (máis de 10 puntos, rebotes e asistencias) nunha tempada completa, conseguindo 30,8 puntos, 11,4 asistencias e 12,5 rebotes por partido.[1] Tamén rompeu o record de asistencias nunha tempada que dous anos antes lograra Bob Cousy, pasando de 715 a 899. Os Royals conseguiron meterse nos Playoffs de 1962; con todo, foron eliminados en primeira rolda polos Detroit Pistons.[15]

1962-1964: Anos de esperanza[editar | editar a fonte]

Na seguinte tempada, Robertson consolidouse como un dos grandes xogadores da súa xeración, volvendo a ter uns impresionantes 28,3 puntos, 10,4 rebotes e 9,5 asistencias, quedándose de novo ás portas dun triplo-dobre.[1] O seu equipo alcanzou as finais da División Leste, pero sucumbiron nunha moi igualada eliminatoria ante uns Boston Celtics liderados pola súa estrela Bill Russell.[16]

Na tempada 1963-64 os Royals conseguiron un gran resultado na fase regular, con 55 vitorias e 25 derrotas,[17] alcanzando o segundo posto da División Leste, por detrás de novo dos Celtics. Ás ordes dun novo adestrador, Jack McMahon, Robertson prosperou, contando por primeira vez na súa carreira cun equipo competitivo: ademais da segunda opción en ataque, Jack Twyman, os Royals reforzáronse cos homes de xogo interior Jerry Lucas e Wayne Embry, consolidando a posición de base con Adrian Smith. Robertson volveu ter unha magnífica tempada, liderando a liga en porcentaxe de tiros libres, conseguindo a súa mellor cifra de anotación da súa carreira, con 31,4 puntos por partido, e engadindo 9,9 rebotes e 11 asistencias por encontro.[1] Por todo iso, gañou o premio de MVP da NBA, chegando a ser o único xogador, xunto aos pivotes Bill Russell e Wilt Chamberlain en logralo entre os anos 1960 e 1968.[4] Gañou tamén o MVP do All-Star Game da NBA dese ano tras conseguir 26 puntos, 14 rebotes e 8 asistencias na vitoria do Leste sobre o Oeste. Nos Playoffs de 1964 os Royals venceron en primeira rolda a uns Philadelphia 76ers liderados por Wilt Chamberlain, pero volveron caer na final de división ante os Celtics por 4 vitorias a 1.[18]

1964-1970: Os títulos non chegan[editar | editar a fonte]

A partir da tempada 1964-65, as cousas torcéronse nos Royals. A pesar de que Robertson segue despregando o seu mellor xogo, sen baixar nunca dos 24,7 puntos, 6,0 rebotes e 8,1 asistencias por partido no seis seguintes anos,[1] o equipo é eliminado en tres ocasiones consecutivas en primeira rolda de playoffs, entre 1965 e 1967, perdéndose incluso o aceso aos mesmos entre 1968 e 1970.[19] O público comezou a dar as costas ao equipo, e na tempada 1969-70, os donos da franquía, nun intento de reconciliarse con este, fixeron que un veterano de 41 anos, a lendario base dos Celtics Bob Cousy, que nese momento exercía labores de adestrador, compartise con Robertson durante sete partidos as labores de mando do equipo. A pesar diso, os Royals fracasaron de novo no seu intento de alcanzar os playoffs.[4]

Milwaukee Bucks (1970-1974)[editar | editar a fonte]

Antes de comezar a tempada 1970-71, os Royals conmocionaron ao mundo do baloncesto ao traspasar a Robertson a Milwaukee Bucks a cambio de Flynn Robinson e Charlie Paulk.[8] Oficialmente, non se deron razóns para o traspaso, con todo moitos expertos coincidiron en que os motivos non eran outros que os celos que Cousy tiña pola atención que Robertson espertaba. Este declarou no seu día:

Penso que (Cousy) se trabuca, e iso nunca o esquecerei.[4]

Con todo o traspaso foi providencial para o veterano de 32 anos Robertson. Tras xogar durante seis anos nun equipo sen posibilidades, atopouse nos Bucks cun mozo Lew Alcindor, que chegaría a ser o máximo anotador da historia da NBA co nome de Kareem Abdul-Jabbar. Con Alcindor no poste baixo e Robertson dirixindo ao equipo, conseguiron acabar a tempada regular con 66 vitorias e 16 derrotas, a mellor marca da liga,[20] incluída unha racha de vinte vitorias consecutivas, naquel ano record da NBA.[21] Culminaron a súa excelente tempada cun dominante balance de 12 vitorias e 2 derrotas nos Playoffs de 1971, arroiando na final a Baltimore Bullets por 4 a 0. Por primeira vez na súa carreira conseguía un título do nivel da NCAA ou de NBA.[4]

A pesar da súa idade, xa con 33 anos, seguiu demostrando que era unha peza crave para o seu equipo. Xunto con Abdul-Jabbar, gañou dous títulos máis de división en 1972 e 1973. Na súa última tempada como profesional tivo a oportunidade de redondear a súa carreira deportiva cun segundo anel de campión, chegando ás Finais de 1974, mais nelas atopáronse cos Boston Celtics e cun moi inspirado Dave Cowens, perdendo por un axustado 4-3.[22] Como testamento da súa importancia nos Bucks, na seguinte tempada, xa con Robertson retirado, os Bucks ocuparon a última praza da súa división, cun balance de 38 vitorias e 44 derrotas, todo iso a pesar de seguir contando con Abdul-Jabbar.[23]

O Oscar Robertson suit[editar | editar a fonte]

Dende unha perspectiva histórica, a maior contribución de Robertson ao baloncesto profesional non foi na cancha, senón nos tribunais de xustiza. 1970 foi o ano do denominado "Oscar Robertson suit", un movemento en favor do dereito da competencia contra a liga. Recibiu o seu nome porque nese momento Robertson era o presidente da Asociación de Xogadores. No devandito movemento propúxose a fusión da ABA e a NBA, a revisión da estrutura do Draft da NBA e a creación dos hoxe en día denominados axentes libres.[4] Até ese momento, os clubs eran os propietarios en exclusiva dos xogadores, os cales tiñan prohibido falar con outros equipos mentres tivesen contrato en vigor.[24] Seis anos despois de que fose arquivado o caso, alcanzouse por fin un acordo entre clubs e xogadores, que levou ademais un aumento dos soldos destes.[4]

Estatísticas na NBA[editar | editar a fonte]

Tempada regular[editar | editar a fonte]
Temp. Idade Equipo Liga P TIT MIN TC TCA  %TC 3P 3PA  %3P TL TLA  %TL R.OF. R.DEF. REB ASIS ROU TAP PER FP PTS
1960 22 Cincinnati NBA 71 42.7 10.6 22.5 .473 9.2 11.2 .822 10.1 9.7 3.1 30.5
1961 23 Cincinnati NBA 79 44.3 11.0 22.9 .478 8.9 11.0 .803 12.5 11.4 3.3 30.8
1962 24 Cincinnati NBA 80 44.0 10.3 19.9 .518 7.7 9.5 .810 10.4 9.5 3.7 28.3
1963 25 Cincinnati NBA 79 45.1 10.6 22.0 .483 10.1 11.9 .853 9.9 11.0 3.5 31.4
1964 26 Cincinnati NBA 75 45.6 10.8 22.4 .480 8.9 10.6 .839 9.0 11.5 2.7 30.4
1965 27 Cincinnati NBA 76 46.0 10.8 22.7 .475 9.8 11.6 .842 7.7 11.1 3.0 31.3
1966 28 Cincinnati NBA 79 43.9 10.6 21.5 .493 9.3 10.7 .873 6.2 10.7 2.9 30.5
1967 29 Cincinnati NBA 65 42.5 10.2 20.3 .500 8.9 10.2 .873 6.0 9.7 3.1 29.2
|1968 30 Cincinnati NBA 79 43.8 8.3 17.1 .486 8.1 9.7 .838 6.4 9.8 2.9 24.7
1969 31 Cincinnati NBA 69 41.5 9.4 18.4 .511 6.6 8.1 .809 6.1 8.1 2.5 25.3
1970 32 Milwaukee NBA 81 39.4 7.3 14.7 .496 4.8 5.6 .850 5.7 8.2 2.5 19.4
1971 33 Milwaukee NBA 64 37.3 6.5 13.9 .472 4.3 5.2 .836 5.0 7.7 1.8 17.4
1972 34 Milwaukee NBA 73 37.5 6.1 13.5 .454 3.3 3.8 .847 4.9 7.5 2.3 15.5
1973 35 Milwaukee NBA 70 35.4 4.8 11.0 .438 3.0 3.6 .835 1.0 3.0 4.0 6.4 1.1 0.1 1.9 12.7
Total NBA 1040 42.2 9.1 18.9 .485 7.4 8.8 .838 1.0 3.0 7.5 9.5 1.1 0.1 2.8 25.7
Playoffs[editar | editar a fonte]
Temp. Idade Equipo Liga P MIN TCA TC 3PA 3P TLA TL R.OF. REB ASIS ROU TAP PER FP PTS  %TC  %3P  %FT MIN PTS REB AST
1961-62 23 Cincinnati NBA 4 185 42 81 31 39 44 44 18 115 .519 .795 46.3 28.8 11.0 11.0
1963 24 Cincinnati NBA 12 570 124 264 133 154 156 108 41 381 .470 .864 47.5 31.8 13.0 9.0
1964 25 Cincinnati NBA 10 471 92 202 109 127 89 84 30 293 .455 .858 47.1 29.3 8.9 8.4
1965 26 Cincinnati NBA 4 195 38 89 36 39 19 48 14 112 .427 .923 48.8 28.0 4.8 12.0
1966 27 Cincinnati NBA 5 224 49 120 61 68 38 39 20 159 .408 .897 44.8 31.8 7.6 7.8
1967 28 Cincinnati NBA 4 183 33 64 33 37 16 45 9 99 .516 .892 45.8 24.8 4.0 11.3
1970 32 Milwaukee NBA 14 520 102 210 52 69 70 124 39 256 .486 .754 37.1 18.3 5.0 8.9
1972 33 Milwaukee NBA 11 380 57 140 30 36 64 83 29 144 .407 .833 34.5 13.1 5.8 7.5
1973 34 Milwaukee NBA 6 256 48 96 31 34 28 45 21 127 .500 .912 42.7 21.2 4.7 7.5
1974 35 Milwaukee NBA 16 689 90 200 44 52 15 54 149 15 4 46 224 .450 .846 43.1 14.0 3.4 9.3
Total NBA 86 3673 675 1466 560 655 15 578 769 15 4 267 1910 .460 .855 42.7 22.2 6.7 8.9

Vida posterior[editar | editar a fonte]

Tras retirarse como xogador en activo, Robertson involucrouse en mellorar as condicións de vida dos seus concidadáns de Indianápolis, en especial a dos afroamericanos.[4] Ademais, traballou como comentarista para a cadea CBS nos partidos televisados durante a tempada 1974-75.[25]

Anos despois de deixar as canchas, os Kansas City Kings, o equipo "herdeiro" dos Royals, retirou a súa camiseta co número 14.[26] Devandita honra continua vixente na súa nova sede de Sacramento. Os Bucks tamén retiraron a súa camiseta co número 1 que luciu no catro tempadas que xogou alí. Dende 1994, unha estatua de bronce preside a entrada do estadio dos Bearcats en Cincinnati.[5] Robertson segue acudindo de cando en vez a ver os partidos do seu ex equipo universitario.

O 17 de novembro de 2006 viu recoñecido o impacto que causou no baloncesto universitario sendo elixido un do cinco primeiros membros do recentemente inaugurado Salón da Fama do Baloncesto Universitario, xunto con John Wooden, Bill Russell, Dean Smith e James Naismith.[27]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]