Javier Solana

Javier Solana
Francisco Javier Solana de Madariaga
{{{cargoexecutivo1}}}
Período:	{{{periodo1}}}
Antecesor:	{{{antecesor1}}}
Sucesor:	{{{sucesor1}}}
Chanceler:	{{{chanceler1}}}
{{{cargoexecutivo2}}}
Período:	{{{periodo2}}}
Antecesor:	{{{antecesor2}}}
Sucesor:	{{{sucesor2}}}
{{{cargoexecutivo3}}}
Período:	{{{periodo3}}}
Antecesor:	{{{antecesor3}}}
Sucesor:	{{{sucesor3}}}
{{{cargoexecutivo4}}}
Período:	{{{periodo4}}}
Antecesor:	{{{antecesor4}}}
Sucesor:	{{{sucesor4}}}
Datos persoais
Nacemento:	14 de xullo de 1942
Lugar:	Madrid, España
Falecemento:
Lugar:	,
Organización:	Partido Socialista Obrero Español
Afiliacións:	{{{afiliacións}}}
Cónxuxe:	{{{cónxuxe}}}
Parella:	{{{parella}}}
Fillos:	{{{fillos}}}
Residencia:	{{{residencia}}}
Cargo(s):	Alto Representante para a Política Exterior e de Seguridade Común da Unión Europea (1999-2009) Secretario Xeral da OTAN (1995 - 1999) Ministro de Asuntos Exteriores (1992 - 1995) Ministro de Educación e Ciencia (1988 - 1992) Voceiro do Goberno (1985 - 1988) Ministro de Cultura de España (1982 - 1988)
Alma mater:	{{{almamater}}}
Profesión:	Político, físico e diplomático
Relixión:	{{{relixión}}}
Sinatura:	{{{sinatura}}}
Sitio web:	{{{web}}}

Francisco Javier Solana de Madariaga, nado en Madrid o 14 de xullo de 1942, é un político, físico e diplomático español. Foi, desde o ano 1999 ó 2009, representante da Política Exterior e de Seguridade Común da Unión Europea.

Está casado con Concepción Giménez Díaz-Oyuelos, e teñen 2 fillos.

Traxectoria

Javier Solana é sobriño de segundo grao do escritor e diplomático español Salvador de Madariaga. O seu pai foi profesor de química. O seu irmán maior, Luis, foi enviado á cadea polas súas actividades opositoras á ditadura do xeneral Franco.

Estudou no exclusivo Colexio do Pilar de Madrid e na Universidade Complutense de Madrid onde se licenciou en 1964. Ese mesmo ano ingresou no Partido Socialista Obrero Español (PSOE) daquela ilegal en España.

Entre 1965 e 1970, permaneceu en diversas universidades dos Estados Unidos de América, cunha bolsa da Fundación Fulbright. Neste país tomou parte nas protestas contra a guerra de Vietnam e chegou a ser presidente da Asociación de Universitarios Estranxeiros.

En 1971 regresou a España e entrou como profesor asociado de Física do estado sólido na Universidade Autónoma de Madrid, onde obtivo o doutorado en Ciencias Físicas. En 1973 obtivo a cátedra desta especialidade na Universidade Complutense de Madrid. Durante estes anos publicou máis de trinta artigos sobre a materia.

Javier Solana en xullo de 1999.

Actividade política

Cando regresou a España en 1971 Solana uniuse á Coordinación Democrática de Madrid como representante do PSOE.

En decembro de 1976, durante o XXVII Congreso Federal do PSOE, primeiro celebrado en España desde a Guerra Civil, foi elixido secretario de organización e prensa da Comisión Executiva, permanecendo cinco anos no posto. Consideróuselle amigo persoal e estreito colaborador do líder do PSOE Felipe González Márquez e un dos responsables da transformación deste partido nos anos seguintes á morte de Francisco Franco. O 20 de maio de 1977 acompañou a González na súa visita ó rei Xoán Carlos I no Palacio da Zarzuela.

Foi elixido deputado polo PSOE o 15 de xuño de 1977. Tralas eleccións de 1982 nas que o PSOE gañou a maioría absoluta no parlamento, foi ministro con este partido á fronte de Cultura (1982–1988), de Educación e Ciencia (1988–1992), de Asuntos Exteriores (1992–1995) e Voceiro do Goberno (1985-1988), sempre en gobernos presididos por González.

Durante os trece anos que permaneceu coma ministro, Solana conseguiu crearse unha sona de persoa discreta e hábil diplomático. Durante os últimos anos do goberno de Felipe González logrou manterse á marxe dos escándalos de corrupción e da implicación a guerra sucia contra ETA (véxase GAL), que caracterizaron o final do goberno do PSOE.

Para finais de 1995 Solana era o único membro do primeiro goberno de González que permanecía nel. Chegou a especularse na prensa coma o posible candidato a substituír a Felipe González á fronte do PSOE. Non obstante, Solana saltou á política internacional.

OTAN

O 5 de decembro de 1995 Solana converteuse no novo secretario xeral da Organización do Tratado do Atlántico Norte (OTAN), reemprazando a Willy Claes, quen se vira na obriga de dimitir por un escándalo de corrupción. O seu nomeamento foi controvertido, xa que anteriormente Solana opuxérase á Alianza Atlántica e escribira un documento denominado 50 razóns para dicir non á OTAN . O PSOE manifestárase contrario á OTAN, pero unha vez no goberno a súa actitude cambiou. O 12 de marzo de 1986 en España someteuse a referendo a permanencia na OTAN, facendo o goberno e Solana campaña de forma exitosa a favor da permanencia.

Durante o seu mandado á fronte da Alianza Atlántica desenvolveuse a guerra de Kosovo, a primeira en que participou a OTAN desde a súa constitución en 1949. Esta intervención carecía da autorización da Organización das Nacións Unidas (ONU) e consistiu basicamente no bombardeo de obxectivos militares e civís da República Federal de Iugoslavia. A OTAN xustificou os ataques por motivos humanitarios a fin de evitar unha limpeza étnica en Kosovo, mais o deliberado ataque de obxectivos civís xerou críticas que chegaron a acusar á OTAN de violar os acordos de Xenebra.

O 6 de outubro de 1999 cesa nas súas funcións á fronte da OTAN, sendo sucedido polo británico George Robertson.

«Señor PESC»

Solana converteuse no primeiro «Señor PESC», o encargado da política exterior e de defensa da UE, trala súa elección para este cargo, creado en 1999. Desde este posto pasou a ser a principal faciana da diplomacia da Unión, se ben a Comisión Europea conta cunha carteira adicional de relacións exteriores.

Adicionalmente Solana foi tamén o Secretario Xeral do Consello da Unión Europea.

Recibiu, o 17 de maio de 2007, o Premio Carlomagno da cidade de Aquisgrán, que distingue a personalidades polos seus servizos á unidade e ó progreso de Europa, pola súa contribución á paz.

Véxase tamén

Ligazóns externas

• Consello da Unión Europea (en inglés)

Predecesor: Soledad Becerril	Ministro de Cultura de España 1982 - 1988	Sucesor: Jorge Semprún
Predecesor: Eduardo Sotillos	Voceiro do Goberno de España 1985 - 1988	Sucesor: Rosa Conde
Predecesor: José María Maravall	Ministro de Educación e Ciencia de España 1988 - 1992	Sucesor: Alfredo Pérez Rubalcaba
Predecesor: Francisco Fernández Ordóñez	Ministro de Asuntos Exteriores de España 1992 - 1995	Sucesor: Carlos Westendorp
Predecesor: Sergio Balanzino	Secretario Xeral da OTAN 1995 - 1999	Sucesor: George Robertson
Predecesor: Jürgen Trumpf	Alto Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade da Unión Europea 1999 - 2009	Sucesor: Catherine Ashton
Predecesor: Jürgen Trumpf	Secretario Xeral do Consello da Unión Europea 1999 - 2009	Sucesor: Pierre de Boissieu
Predecesor: José Cutileiro	Secretario Xeral da Unión Europea Occidental 1999 - 2009	Sucesor: '