Catherine Ashton

Catherine Ashton
Catherine Margaret Ashtonn
Alto Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade e Vicepresidenta da Comisión Europea
Período:	1 de decembro de 2009 - actualidade
Antecesor:
Sucesor:
Chanceler:	{{{chanceler1}}}
Período:
Antecesor:
Sucesor:
{{{cargoexecutivo3}}}
Período:	{{{periodo3}}}
Antecesor:	{{{antecesor3}}}
Sucesor:	{{{sucesor3}}}
{{{cargoexecutivo4}}}
Período:	{{{periodo4}}}
Antecesor:	{{{antecesor4}}}
Sucesor:	{{{sucesor4}}}
Datos persoais
Nacemento:	20 de marzo de 1956
Lugar:	,
Falecemento:	{{{datafalecemento}}}
Lugar:	{{{cidadefalecemento}}}, {{{paisfalecemento}}}
Organización:	Partido Laborista
Afiliacións:	{{{afiliacións}}}
Cónxuxe:	Peter Kellner
Parella:	{{{parella}}}
Fillos:	{{{fillos}}}
Residencia:	{{{residencia}}}
Cargo(s):
Alma mater:	{{{almamater}}}
Profesión:	economista, política
Relixión:	{{{relixión}}}
Sinatura:	{{{sinatura}}}
Sitio web:	{{{web}}}

Catherine Margaret Ashton, baronesa Ashton de Upholland, nada o 20 de marzo de 1956 é unha economista e política laborista británica, Alta Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade e vicepresidenta da Comisión Europea.

Biografía

Catherine Margaret Ashton estudou a carreira na Universidade de Londres. Ten dous fillos e tres fillastros.

Traxectoría política

Ashton foi designada Alta Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridadee Vicepresidenta da Comisión Europea o 19 de novembro de 2009 segundo o estipulado no Tratado de Lisboa. Con anterioridade a esa data desempeñou o cargo de Comisaria Europea de Comercio e previamente traballara como Presidenta da Cámara dos Lores e como Lord President do Consello no primeiro gabinete de Gordon Brown en xuño de 2007. Tamén dirixiu o proceso do Tratado de Lisboa ata a súa ratificación pola Cámara dos Lores. Entre 1977 e 1979 Ashton traballou na Campaña para o Desarmamento Nuclear e máis tarde foi elixida como a súa tesoureira nacional. Dende 1983 ata 1989 foi directora do Business in the Community traballando en temas de desigualdade.

Crítica no cargo da UE

Anglófona uniligue, ela foi criticada, sobretudo na França e na Alemanha, por dúvidas em relação ao fraco desempenho linguístico e internacional, somente tendo um conhecimento bastante fraco de uma única língua estrangeira: o francês. Além disso, obteve muita crítica por não ter quase nenhuma experiência no ramo diplomático, supostamente só estando no cargo por causa de questões de proporcionalidade entre os estados membros da UE.