Somatomedina A

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
IGF-2.

A somatomedina A ou factor de crecemento similar á insulina de tipo 2 (IGF-2 ou IGF-II) é unha hormona peptídica monocatenaria de estrutura similar á da insulina. O IGF-2 exerce un papel importante no crecemento fetal e ciclo ovárico. Ás veces tamén se produce nas células de determinados tumores, causando hipoglicemia (síndrome de Doege-Potter).

Xenética[editar | editar a fonte]

Nos humanos, o xene IGF2 sitúase no cromosoma 11 (locus 11p15.5), nunha rexión que contén numerosos xenes con impronta xenética. O xene IGF2 exprésase de forma diferente segundo se o alelo herdado provén da nai (xene reprimido) ou do pai (xene expresado). No cerebro obsérvase unha perda da impronta xenética, polo que tanto o IGF2 coma o H19 son transcritos de ambos os alelos parentais [1].

A proteína CTCF xoga un papel básico na represión do xene, uníndose á rexión de control da impronta H19 ou ICR H19, xunto coa Rexión Diferencialmente Metilada-1 (DMR1) e a Rexión de Unión á Matriz-3 (MAR3). Estas tres secuencias de ADN únense á CTCF de forma que se limita o acceso da polimerase á rexión Igf2. O mecanismo de unión é aínda descoñecido, mais podería incluír unha interacción directa ADN-CTCF ou posiblemente a través doutras proteínas.

Receptores[editar | editar a fonte]

O IGF-2 exerce os seus efectos ao unirse co receptor de IGF-1. O IGF-1 tamén pode unirse co receptor de IGF-2 (tamén chamado o receptor de manosa 6-fosfato independente de catión), que actúa como un "receptor de eliminación", xa que non activa ningunha ruta de sinalización intracelular, funcionando só como un axente de secuestro de IGF-2, impedindo a sinalización de IGF-2.

Síntese e secreción[editar | editar a fonte]

O IGF-2 sintetízase basicamente no fígado, e tamén nos tecidos diana, con efecto autócrino e parácrino.

O 98-99% do IGF-II viaxa polo sangue unido á proteína transportadora do factor de crecemento similar á insulina (IGF-BPs), cunha vida media dunhas 18 horas. O resto viaxa libre cunha vida media duns 20 minutos. Existen 6 proteínas transportadores de IGF.

Regulación[editar | editar a fonte]

O principal factor estimulante da secreción de IGF-2 é a hormona do crecemento (GH), aínda que a resposta pode ser inhibida pola desnutrición (mesmo con niveis moi altos de GH), a insensibilidade á insulina ou ausencia dos seus receptores, ou fallos nos segundos mensaxeiros, como SHP2 e STAT5b.

Outros factores estimulantes menos importantes son a insulina, as hormonas tiroideas, a testosterona e o estradiol.

Entre os factores que inflúen nos niveis de IGF-II están a variabilidade individual, a hora do día, a idade, o sexo, a raza, o exercicio, os niveis de estrés, o estado nutricional, o índice de masa corporal (IMC), certas patoloxías, os niveis de estróxenos e a inxestión de xenobióticos (substancias alleas ao organismo).

Funcións[editar | editar a fonte]

A función principal do IGF-2 é a promoción do crecemento fetal durante a xestación. Entre as principais accións do IGF-2, salientamos a estimulación da proliferación celular e o crecemento no feto dos seguintes órganos e tecidos: fígado, ril, páncreas, intestino, glándulas suprarrenais, paratiroide, tecido muscular cardíaco e esquelético, pel, tecido conxuntivo.

No proceso da foliculoxénese dos folículos ováricos, producen IGF-2 as células da teca folicular para que este actúe de maneira autócrina sobre elas mesmas, e de maneira parácrina sobre as células da granulosa do ovario. O IGF-2 promove a proliferación das células da granulosa durante a fase folicular do ciclo menstrual, actuando xunto coa hormona estimulante dos folículos (FSH). Despois da ovulación, o IGF-2 promove a secreción da proxesterona durante a fase lútea do ciclo menstrual xunto coa hormona luteinizante (LH). Así, o IGF-2 actúa como unha co-hormona xunto coa FSH e LH.

Un estudo feito na Mount Sinai School of Medicine encontrou que o IGF-2 podería estar asociado coa memoria, [2] e que podería utilizarse potencialmente para tratar o Alzheimer. [3][4] Un estudo no Instituto Europeo de Neurociencia (Alemaña) encontrou que a sinalización de IGF2/IGFBP7 inducida polo medo promove a supervivencia das neuronas do hipocampo. Isto suxire que as terapias que melloren a sinalización de IGF2 e a neuroxénese adulta poderían ser adecuadas para o tratamento de enfermidades vinculadas a un exceso de memoria do medo como o trastorno por estrés postraumático. [5]

Enfermidades[editar | editar a fonte]

Ás veces o IGF-2 prodúcese en exceso por tumores nas células dos illotes de Langerhans do páncreas, causando hipoglicemia. A síndrome de Doege-Potter é unha síndrome paraneoplásica na que a hipoglicemia se relaciona coa presenza dun ou máis tumores fibrosos non relacionados cos illotes de Langerhans na cavidade pleural. A perda da impronta xenética do IGF-2 é unha característica común nos tumores que aparecen na síndrome de Beckwith Wiedemann.

Interaccións[editar | editar a fonte]

Demostrouse que a somatomedina A ou IGF-2 interacciona co IGFBP3 [6][7][8][9] e a transferrina. [6]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Pham NV, Nguyen MT, Hu JF, Vu TH, Hoffman AR. Dissociation of IGF2 and H19 imprinting in human brain. Brain Res. 1998 Nov 9;810(1-2):1-8. [1]
  2. http://www.nature.com/nature/journal/v469/n7331/full/nature09667.html
  3. «Brain chemical could treat Alzheimer's». The Times Of India. 
  4. MacRae, Fiona (27 de enero de 2011). «Scientists find key chemical that could boost memory and end the misery of Alzheimer's». Daily Mail (London). 
  5. http://www.nature.com/emboj/journal/vaop/ncurrent/full/emboj2011293a.html
  6. 6,0 6,1 Storch, S; Kübler B, Höning S, Ackmann M, Zapf J, Blum W, Braulke T (Dec. 2001). «Transferrin binds insulin-like growth factors and affects binding properties of insulin-like growth factor binding protein-3». FEBS Lett. (Netherlands) 509 (3): 395–8. doi:10.1016/S0014-5793(01)03204-5. ISSN 0014-5793. PMID 11749962. 
  7. C. K. Buckway, Wilson E M, Ahlsén M, Bang P, Oh Y, Rosenfeld R G (Oct. 2001). «Mutation of three critical amino acids of the N-terminal domain of IGF-binding protein-3 essential for high affinity IGF binding». J. Clin. Endocrinol. Metab. (United States) 86 (10): 4943–50. doi:10.1210/jc.86.10.4943. ISSN 0021-972X. PMID 11600567. 
  8. S. M. Twigg, Baxter R C (Mar. 1998). «Insulin-like growth factor (IGF)-binding protein 5 forms an alternative ternary complex with IGFs and the acid-labile subunit». J. Biol. Chem. (UNITED STATES) 273 (11): 6074–9. doi:10.1074/jbc.273.11.6074. ISSN 0021-9258. PMID 9497324. 
  9. Firth S M, Ganeshprasad U, Baxter R C (Jan. 1998). «Structural determinants of ligand and cell surface binding of insulin-like growth factor-binding protein-3». J. Biol. Chem. (UNITED STATES) 273 (5): 2631–8. doi:10.1074/jbc.273.5.2631. ISSN 0021-9258. PMID 9446566. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

  • MeshName - Insulin-Like+Growth+Factor+II [2]

Outras lecturas[editar | editar a fonte]

  • O'Dell SD, Day IN (1998). «Insulin-like growth factor II (IGF-II).». Int. J. Biochem. Cell Biol. 30 (7): 767–71. doi:10.1016/S1357-2725(98)00048-X. PMID 9722981. 
  • Butler AA, Yakar S, Gewolb IH et al. (1999). «Insulin-like growth factor-I receptor signal transduction: at the interface between physiology and cell biology.». Comp. Biochem. Physiol. B, Biochem. Mol. Biol. 121 (1): 19–26. doi:10.1016/S0305-0491(98)10106-2. PMID 9972281. 
  • Kalli KR, Conover CA (2004). «The insulin-like growth factor/insulin system in epithelial ovarian cancer.». Front. Biosci. 8: d714–22. doi:10.2741/1034. PMID 12700030. 
  • Wood AW, Duan C, Bern HA (2005). «Insulin-like growth factor signaling in fish.». Int. Rev. Cytol. 243: 215–85. doi:10.1016/S0074-7696(05)43004-1. PMID 15797461. 
  • Fowden AL, Sibley C, Reik W, Constancia M (2006). «Imprinted genes, placental development and fetal growth.». Horm. Res. 65 Suppl 3 (3): 50–8. doi:10.1159/000091506. PMID 16612114.