Hormona liberadora da corticotropina

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Imaxe da CRH xerada por ordenador.

A hormona liberadora da corticotropina (CRH) ou corticoliberina, antes chamada factor liberador da corticotropina (CRF) é unha hormona polipeptídica hipotalámica e neurotransmisor implicada na resposta ao estrés. A súa principal función é a estimulación da síntese de ACTH na hipófise ou pituitaria. Pertence á familia dos factores liberadores da corticotropina.

A CRH é un péptido de 41 aminoácidos derivado dunha preprohormona de 191 aminoácidos codificada nun xene do cromosoma 8 humano. A CRH é segregada polo núcleo paraventricular do hipotálamo en resposta ao estrés. Na enfermidade de Alzheimer obsérvase unha marcada redución nos niveis de CRH. Ademais de ser producida polo hipotálamo, a CRH tamén se sintetiza nos tecidos periféricos, como os linfocitos T, e é amplamente expresada na placenta. Na placenta, a CRH é un marcador que determina a duración da xestación e o momento do parto. Ao comezo do parto ten lugar un incremento rápido dos niveis circulantes de CRH, o que suxire que, ademais das súas funcións metabólicas, a CRH pode actuar como un causante do parto. [1]

Accións hormonais[editar | editar a fonte]

A CRH é producida polas células parvocelulares neuroendócrinas (que están incluídas no núcleo paraventricular) do hipotálamo e libérase na eminencia media nos terminais neurosecretores destas neuronas, e pasa ao plexo de capilares primarios do sistema portal hipotalámico-hipofisario. O sistema portal transporta a CRH á adenohipófise ou pituitaria anterior, onde estimula as células corticotropas para que secreten a hormona adrenocorticotropa (corticotropina ou ACTH) e outras substancias bioloxicamente activas (β-endorfinas). A ACTH estimula a síntese de cortisol, glicocorticoides, mineralocorticoides e DHEA; polo que niveis elevados de CRH son comúns en pacientes da síndrome de Cushing (causada por un exceso de ACTH).

A curto prazo, a CRH pode suprimir o apetito, incrementar os sentimentos subxectivos de ansiedade, e realizar outras funcións como estimular a atención. Aínda que a acción distal da CRH é a inmunosupresión por medio da acción do cortisol, a CRH por si mesma pode en realidade aumentar a inflamación, un proceso que está sendo investigado en relación coa esclerose múltiple.[2]

Psicofarmacoloxía[editar | editar a fonte]

O antagonista do receptor da CRH-1 pexacerfont está investigándose como tratamento do trastorno de ansiedade xeneralizada en mulleres. [3] Outros antagonistas da CRH-1 como a antalarmina foron estudados en animais para o tratamento da ansiedade, depresión e outras condicións, pero non se fixeron estudos en humanos.

Ademais, no líquido cefalorraquídeo de persoas que cometeron suicidio aparecen niveis anormalmente altos de CRH. [4]

Recentes investigacións asocian a activación do receptor da CRH1 coa sensación de euforia que se produce polo consumo de alcohol. Un antagonista do receptor da CRH1, o CP-154,526, está investigándose como tratamento potencial do alcoholismo. [5][6]

A CRH no parto[editar | editar a fonte]

A CRH tamén é sintetizada pola placenta e parece determinar a duración do embarazo. [7]

Os seus niveis aumentan contra o final do embarazo xusto antes do parto, e unha teoría actual sostén que desempeña tres funcións no parto: [8]

  • Incrementa os niveis de deshidroepiandrosterona (DHEA) directamente pola acción das glándulas adrenais fetais, e indirectamente pola glándula hipófise da nai. A DHEA ten un papel na preparación e estimulación das contraccións cervicais.
  • Incrementa a dispoñibilidade de prostaglandinas nos tecidos uteroplacentarios. As prostaglandinas activan as contraccións cervicais.
  • Antes do parto pode ter un papel na inhibición das contraccións, ao aumentar os niveis de AMPc no miometrio.

En cultivo, a CRH do trofoblasto é inhibida pola proxesterona, que permanece en alta concentración durante todo o embarazo. A liberación de CRH é estimulada polos glicocorticoides e catecolaminas, as cales aumentan antes do parto levantando este bloqueo de proxesterona. [9]

Estrutura[editar | editar a fonte]

A secuencia de 41 aminoácidos da CRH foi descuberta por Vale et al. en 1981 nos carneiros. [10] A secuencia completa é (véxase o significado das letras en aminoácido):

  • SQEPPISLDLTFHLLREVLEMTKADQLAQQAHSNRKLLDIA (ovinos)

Este péptido nas ratas e nos humanos é idéntico e difire da secuencia dos ovinos só en 7 aminoácidos (en negra). [11]

  • SEEPPISLDLTFHLLREVLEMARAEQLAQQAHSNRKLMEII (homes, ratas)

Interaccións[editar | editar a fonte]

A CRH interacciona co receptor 1 da hormona liberadora da corticotropina. [12][13]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. «Entrez Gene: CRH corticotropin releasing hormone». 
  2. Paul, William E. (September 1993). «Infectious Diseases and the Immune System». Scientific American 269 (3): 112. Bibcode:1993SciAm.269c..90P. doi:10.1038/scientificamerican0993-90. 
  3. «Study of Pexacerfont (BMS-562086) in the Treatment of Outpatients With Generalized Anxiety Disorder». ClinicalTrials.gov. 2008-08-01. Consultado o 2008-08-03. 
  4. Arató M, Bánki CM, Bissette G, Nemeroff CB (1989). «Elevated CSF CRF in suicide victims». Biol. Psychiatry 25 (3): 355–9. doi:10.1016/0006-3223(89)90183-2. PMID 2536563. 
  5. «Drug Has Potential To Prevent Alcoholics From Relapsing». Science News. ScienceDaily. 2008-08-02. Consultado o 2008-08-09. 
  6. Pastor R, McKinnon CS, Scibelli AC, Burkhart-Kasch S, Reed C, Ryabinin AE, Coste SC, Stenzel-Poore MP, Phillips TJ (July 2008). «Corticotropin-releasing factor-1 receptor involvement in behavioral neuroadaptation to ethanol: a urocortin1-independent mechanism». Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A. 105 (26): 9070–5. doi:10.1073/pnas.0710181105. PMC 2449366. PMID 18591672. 
  7. Kimball JW (2006-06-15). «Hormones of the Hypothalamus». Kimball's Biology Pages. Consultado o 2008-08-03. 
  8. Lye S, Challis JRG (2001). «Chapter 12: Parturition». En Bocking AD, Harding R. Fetal growth and development. Cambridge University Press. pp. 241–266. ISBN 0-521-64543-3. 
  9. Jones SA, Brooks AN, Challis JR (April 1989). «Steroids modulate corticotropin-releasing hormone production in human fetal membranes and placenta». J. Clin. Endocrinol. Metab. 68 (4): 825–30. doi:10.1210/jcem-68-4-825. PMID 2537843. 
  10. Vale W, Spiess J, Rivier C, Rivier J (September 1981). «Characterization of a 41-residue ovine hypothalamic peptide that stimulates secretion of corticotropin and beta-endorphin». Science 213 (4514): 1394–7. doi:10.1126/science.6267699. PMID 6267699. 
  11. Chrousos GP, Schuermeyer TH, Doppman J, Oldfield EH, Schulte HM, Gold PW, Loriaux DL (March 1985). «NIH conference. Clinical applications of corticotropin-releasing factor.». Annals of internal medicine 102 (3): 344–358. PMID 2982307. 
  12. Grammatopoulos, D K; Dai Y, Randeva H S, Levine M A, Karteris E, Easton A J, Hillhouse E W (Dec. 1999). «A novel spliced variant of the type 1 corticotropin-releasing hormone receptor with a deletion in the seventh transmembrane domain present in the human pregnant term myometrium and fetal membranes». Mol. Endocrinol. (UNITED STATES) 13 (12): 2189–202. doi:10.1210/me.13.12.2189. ISSN 0888-8809. PMID 10598591. 
  13. Gottowik, J; Goetschy V, Henriot S, Kitas E, Fluhman B, Clerc R G, Moreau J L, Monsma F J, Kilpatrick G J (Oct. 1997). «Labelling of CRF1 and CRF2 receptors using the novel radioligand, [3H]-urocortin». Neuropharmacology (ENGLAND) 36 (10): 1439–46. doi:10.1016/S0028-3908(97)00098-1. ISSN 0028-3908. PMID 9423932. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Slominski A, Ermak G, Hwang J et al. (1995). «Proopiomelanocortin, corticotropin releasing hormone and corticotropin releasing hormone receptor genes are expressed in human skin». FEBS Lett. 374 (1): 113–6. doi:10.1016/0014-5793(95)01090-2. PMID 7589495. 
  • Sutton SW, Behan DP, Lahrichi SL et al. (1995). «Ligand requirements of the human corticotropin-releasing factor-binding protein». Endocrinology 136 (3): 1097–102. doi:10.1210/en.136.3.1097. PMID 7867564. 
  • Vamvakopoulos NC, Chrousos GP (1994). «Structural organization of the 5' flanking region of the human corticotropin releasing hormone gene». DNA Seq. 4 (3): 197–206. doi:10.3109/10425179309015632. PMID 8161822. 
  • Perrin MH, Donaldson CJ, Chen R et al. (1994). «Cloning and functional expression of a rat brain corticotropin releasing factor (CRF) receptor». Endocrinology 133 (6): 3058–61. doi:10.1210/en.133.6.3058. PMID 8243338. 
  • Romier C, Bernassau JM, Cambillau C, Darbon H (1993). «Solution structure of human corticotropin releasing factor by 1H NMR and distance geometry with restrained molecular dynamics». Protein Eng. 6 (2): 149–56. doi:10.1093/protein/6.2.149. PMID 8386360. 
  • Liaw CW, Grigoriadis DE, Lovenberg TW et al. (1997). «Localization of ligand-binding domains of human corticotropin-releasing factor receptor: a chimeric receptor approach». Mol. Endocrinol. 11 (7): 980–5. doi:10.1210/me.11.7.980. PMID 9178757. 
  • Timpl P, Spanagel R, Sillaber I et al. (1998). «Impaired stress response and reduced anxiety in mice lacking a functional corticotropin-releasing hormone receptor 1». Nat. Genet. 19 (2): 162–6. doi:10.1038/520. PMID 9620773. 
  • Perone MJ, Murray CA, Brown OA et al. (1998). «Procorticotrophin-releasing hormone: endoproteolytic processing and differential release of its derived peptides within AtT20 cells». Mol. Cell. Endocrinol. 142 (1–2): 191–202. doi:10.1016/S0303-7207(98)00104-X. PMID 9783915. 
  • Willenberg HS, Bornstein SR, Hiroi N et al. (2000). «Effects of a novel corticotropin-releasing-hormone receptor type I antagonist on human adrenal function». Mol. Psychiatry 5 (2): 137–41. doi:10.1038/sj.mp.4000720. PMID 10822340. 
  • Saeed B, Fawcett M, Self C (2001). «Corticotropin-releasing hormone binding to the syncytiotrophoblast membranes». Eur. J. Clin. Invest. 31 (2): 125–30. doi:10.1046/j.1365-2362.2001.00770.x. PMID 11168450.