Galileo (nave espacial)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Galileo
Artwork Galileo-Io-Jupiter.JPG
Representación artística da nave Galileo no sistema de Xúpiter. A antena de alta ganancia está despregada, pero na realidade esta antena non chegou a despregarse de todo.
Tipo Científico
Organización NASA
Destino actual Reentrado na atmosfera de Xúpiter.[1]
Data de lanzamento 18 de outubro de 1989, 16:53 GMT[1][2][3][4]
Foguete portador Transbordador espacial Atlantis[2][5]
Sitio de lanzamento Centro Espacial de Cabo Cañaveral[2]
Obxectivo da misión Estudo de Xúpiter e as súas lúas.[2]
Decaemento 21 de setembro de 2003[5]
NSSDC ID 1989-084B
Masa 2380,0 kg[6][2]
Potencia 570 vatios[2]

Galileo foi unha nave espacial estadounidense lanzada cara Xúpiter o 18 de outubro de 1989 mediante o transbordador espacial Atlantis desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral, na misión STS 34. Foi nomeada en honor de Galileo Galilei.[2][5][6]

Características[editar | editar a fonte]

A Galileo foi lanzada coa misión de facer un estudo en profundidade do sistema xoviano, incluíndo a atmosfera do planeta, a súa magnetosfera e os seus satélites. A bordo levaba unha sonda deseñada para descender a través da atmosfera de Xúpiter e tomar datos a unha profundidade de ata 100 km. A sonda sería liberada da nave principal antes da inserción en órbita de Xúpiter. Ademais, Galileo fixo tarefas adicionais, como o sobrevoo de dous asteroides do cinto principal e a observación do impacto do cometa Shoemaker-Levy 9 contra Xúpiter en xullo de 1994.[6]

Dado que non existía un foguete o suficientemente potente para envialo directamente cara Xúpiter, Galileo fixo varios sobrevoos de Venus e a Terra para acelerar e obter a velocidade suficiente para chegar ao planeta destino, nunha órbita que se denominou VEEGA (Venus-Earth-Earth Gravity Assist, Asistencia Gravitatoria Venus-Terra-Terra). Galileo aproveitou para facer observacións científicas durante os sobrevoos.[5]

Durante a etapa de voo interplanetario, o 11 de abril de 1991, descubriuse que a antena de alta ganancia, que iba pregada para quedar protexida da radiación solar nos primeiros momentos da misión, non se despregara correctamente, condenando a misión a usar a antena de baixa ganancia e proporcionar un retorno científico reducido. O problema da antena compensouse en parte con melloras no software de a bordo da nave e coa extensión da duración da misión en varias ocasións.[6]

Galileo atopouse cos asteroides 951 Gaspra (outubro de 1991) e 234 Ida (agosto de 1993) e foi a única nave situada na posición adecuada para observar o impacto en directo da cometa Shoemaker-Levy 9 contra a parte nocturna de Xúpiter. A sonda atmosférica foi soltada da nave principal o 12 de xullo de 1995, entrando na atmosfera xoviana o 7 de decembro dese mesmo ano.[6]

Ademais do problema da antena, o 11 de outubro de 1995 a cinta magnética na que Galileo rexistraba datos comezou a dar problemas, que puideron ser resoltos.[6]

A nave estabilizábase mediante rotación dual: unha parte da nave rotaba continuamente a 3 r.p.m., mentres que a outra podía rotar ou permanecer estática. A parte en rotación permanente albergaba os instrumentos de campos e partículas, o sistema de propulsión, os ordenadores e a maior parte dos sistemas de soporte. A outra parte proporcionaba unha plataforma estable para os instrumentos que necesitaban apuntado, como o sensor estelar, as cámaras e os xiroscopios.[6]

O sistema de propulsión, construído na República Federal de Alemaña, estaba formado por 12 propulsores de 10 N de empuxe e un motor principal de 400 N. As comunicacións en banda S tiñan lugar mediante dúas antenas omnidireccionais de baixa ganancia capaces dunha velocidade de ata 40 bps. A antena de alta ganancia, que fallou en despregarse, tería tido 4,8 m de diámetro e tería permitido velocidades de máis de 100 kbps. Os ordenadores de a bordo eran redundantes para aumentar a fiabilidade e a protección contra fallos.[6]

A alimentación eléctrica era proporcionada por dous xeneradores termoeléctrico de radioisótopos (RTG polas siglas en inglés) que proporcionaban 570 vatios de potencia ao inicio da misión e 485 cara o final. A nave tiña un mastro de 11 m de lonxitude no que se aloxaban algúns dos instrumentos científicos.[6]

Galileo foi dirixida a unha reentrada atmosférica en Xúpiter o 21 de setembro de 2003 como medida para evitar unha hipotética contaminación do satélite Europa unha vez finalizada a misión da nave.[6]

Instrumentos[editar | editar a fonte]

Galileo levaba os seguintes instrumentos:[6]

  • NIMS (Near-Infrared Mapping Spectrometer): espectrómetro para estudar a atmosfera e facer análises químicos das superficies lunares.
  • UVS (Ultraviolet Spectrometer): espectrómetro ultravioleta para o estudio dos gases.
  • SSI (Solid-State Imager): cámara de estado sólido cun CCD de 800 x 800 píxeles.
  • PPR (Photopolarimeter): fotopolarímetro para medir a enerxía radiante e reflexada.
  • MAG: magnetómetros.
  • DDE (Dust Detection Experiment): experimento de detección de po.
  • PLS (Plasma Investigation): estudo do plasma.
  • EPD (Energetic Particle Detector): detector de partículas enerxéticas.
  • PWS (Plasma Wave Investigation): estudo de ondas de plasma.
  • Sistema de ciencia mediante radio.

A sonda atmosférica estaba composta por un módulo de frenado que incluía un escudo térmico e un cobertor posterior para a reentrada e o control térmico. Un paracaídas de 2,5 m de diámetro frenaba a sonda tra-la expulsión do escudo e o cobertor. A sonda dispoñía de transmisores redundantes en banda L, un paquete de instrumentos e baterías de sulfuro de litio cunha capacidade total de 18 Ahr. A taxa de datos cara a Galileo era de ata 128 bps. A sonda contiña os seguintes instrumentos:[6]

  • Experimento de estrutura atmosférica: medía a temperatura, presión e deceleración.
  • Espectrómetro de masas: medía a composición atmosférica.
  • Detector da abundancia de helio: medía a composición de helio na atmosfera.
  • Nefelómetro: medía as nubes na atmosfera e o tamaño das partículas en suspensión.
  • Radiómetro de fluxo de rede: mide a diferenza vertical do fluxo de enerxía radiante a diferentes alturas.
  • Partículas enerxéticas e raios: mide as emisión en radio e luz asociadas cos raios e as partículas enerxéticas dos cintos de radiación de Xúpiter.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 "GALILEO" (en inglés). Real Time Satellite Tracking. 2011. http://www.n2yo.com/satellite/?s=20298. Consultado o 3 de febreiro de 2013. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 "Galileo Orbiter" (en inglés). 14 de maio de 2012. http://nssdc.gsfc.nasa.gov/nmc/spacecraftDisplay.do?id=1989-084B. Consultado o 3 de febreiro de 2013. 
  3. (PDF) Note verbale dated 26 April 1990 from the Permanent Representative of the United States of America to the United Nations addressed to the Secretary-General. 4 de maio de 1990. pp. 2. http://www.unoosa.org/oosa/download.do?file_uid=526. 
  4. "Galileo" (en inglés). 2010. http://claudelafleur.qc.ca/Spacecrafts-1989.html#Galileo. Consultado o 3 de febreiro de 2013. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 "Galileo" (en inglés). Gunter's Space Page. 2011. http://space.skyrocket.de/doc_sdat/galileo.htm. Consultado o 3 de febreiro de 2013. 
  6. 6,00 6,01 6,02 6,03 6,04 6,05 6,06 6,07 6,08 6,09 6,10 6,11 "Galileo" (en inglés). 2011. http://www.astronautix.com/craft/galileo.htm. Consultado o 3 de febreiro de 2013. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Galileo