Marcel Proust

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Marcel Proust
Marcel Proust 1900.jpg
Marcel Proust no ano 1900.
Datos persoais
Nacemento 10 de xullo de 1871
Lugar París, Flag of France.svg Francia
Falecemento 18 de novembro de 1922
(51 anos)
Lugar París, Flag of France.svg Francia
Soterrado {{{soterrado}}}
Soterrada {{{soterrada}}}
Residencia {{{residencia}}}
Nacionalidade {{{nacionalidade}}}
Cónxuxe
Fillos {{{fillos}}}
Relixión {{{relixión}}}
Actividade
Lingua {{{lingua}}}
Lingua Francés
Período {{{período}}}
Movemento {{{movemento}}}
Xéneros Novela, ensaio, crítica.
Princ. obras {{{obras}}}
Alma mater {{{alma_mater}}}
Estudos {{{estudos}}}
Ocupación {{{ocupación}}}
Profesión {{{profesión}}}
Organización {{{organización}}}
Cargos {{{cargos}}}
Marcel Proust signature.svg
{{{web}}}

{{{notas}}}

Valentin-Louis-Georges-Eugène-Marcel Proust, nado en París o 10 de xullo de 1871 e finado na mesma cidade o 18 de novembro de 1922, foi un escritor francés que cultivou tanto a novela coma o ensaio. É coñecido por ser o autor de Á busca do tempo perdido, unha obra monumental e canónica da literatura do século XX.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Marcel Proust fotografado en 1887, á idade de 15 anos.

Fillo dun prestixioso médico católico, Adrien Proust, e dunha alsaciana de orixe xudía, Jeanne Weil, foi de saúde delicada dende a infancia xa que sufriu o seu primeiro ataque de asma aos nove anos, polo que medrou entre continuas atencións da súa nai.

Cursou a ensinanza secundaria no Liceo Condorcet, obtendo escelentes calificacións e desenvolvendo a súa vocación polas letras. No ano 1889, tras cumprir o Servizo Militar en Orléans, comezou a asistir a clases na Universidade da Sorbona e na École Livre de Sciences Politiques. Nestes anos descartara a opción da carreira diplomática decantándose finalmente pola literatura, e entrando a traballar durante un tempo na Biblioteca Mazarino de París. Frecuentou os salóns literarios da princesa Mathilde, Madame Strauss ou Madame de Caillavet, onde coñeceu a Charles Maurras, Anatole France ou León Daudet entre outros.

No ano 1896 publicou Les plaisirs et les jours, colección de relatos e ensaios que prologou Anatole France. Entre 1896 e 1904 traballou na obra autobiográfica Jean Santeuil, na que trataba de relatar o seu progreso espiritual, e nas traducións ao francés de A biblia de Amiens e Sésamo e os lirios, de John Ruskin.

Trala morte da súa nai en 1905 agraváronse os problemas de asma, caendo tamén nunha profunda depresión, foi esta a época na que decidiu escribir unha das súas obras capitais, À la recherche du temps perdu, un ciclo novelesco que concibiu como a historia da súa vocación, tanto tempo postergada. Anteriormente escribira para Le Figaro diversas parodias de escritores famosos (Balzac, Flaubert...) e comezara Contre Sainte-Beuve, a cabalo entre a novela e o ensaio e con pasaxes que despois pasarían a À la recherche du temps perdu.

A primeira obra da serie, Du côté de chez Swann, foi publicada en 1913 e costeada por el mesmo ante o desinterese dos editores. O segunda entrega, À l'ombre des jeunes filles en fleur, foi editada en 1918 e tivo unha gran acollida, gañando o Premio Goncourt. O resto de volumes da serie foron publicaos de maneira póstuma entre 1922 e 1927 polo seu irmán, Robert.

O recoñecemento da crítica non foi inmediato, xa que o primeiro tomo foi rexeitado por varias editoriais, entre elas Nouvelle Revue française (NRF), pois ollando o manuscrito, o escritor André Gide, só atopou historias de salón recompiladas por un snob.[Cómpre referencia] André Gide lamentaríase sempre do seu erro. En xaneiro de 1914, André Gide escribiu unha soada carta dirixida a Marcel Proust:

"Dende hai varios días non abandono o seu libro; énchome nel con deleite, mergúllome nas súas páxinas. Triste de min! Por que me resulta tan doloroso amalo tanto?... Rexeitar este libro quedará para sempre como o mais grave erro da NFR, e (como teño a vergoña de ser en gran parte o responsábel disto) unha das tristezas, dos remorsos máis dolorosos da miña vida..."

Obra[editar | editar a fonte]

Comezada en 1909, Á busca do tempo perdido, consiste en 7 volumes que suman mais de 3.000 páxinas e 2.000 personaxes. Graham Greene cualificou a Proust de o mais grande novelista do século XX, e W. Somerset Maugham referiuse á súa novela como a mellor obra de ficción ata a data. Pola súa banda, Virginia Woolf afirmou: Se eu puidese escribir así!. En España, Azorín foi grande admirador de Marcel Proust.

A novela, que Proust, comparou coa estrutura dunha catedral gótica, é unha reconstrución dunha vida a través dunha memoria involuntaria. O tempo ao que se refire Proust é o tempo vivido, pero non lineal senón a través do recordo coas súas digresións, saltos e lagoas, polo que a novela adquire unha estrutura labiríntica. O estilo xeral da novela de Proust é unha sintaxe bastante complexa, un léxico amplo, unas frases longas e coa oralidade sometida ao estilo literario.

Quizais a maior dificultade que atopa o lector desta obra sexa a extensión de moitas das súas frases, cheas de múltiples incisos e sen apenas algunha pausa na que o lector poida recuperar o bafo. A mais longa de todas elas ten unha lonxitude de varios metros.

Obras[editar | editar a fonte]

  • 1896: Les plaisirs et les jours (Os placeres e os días).
  • 1904: La Bible d'Amiens (Traducción dunha obra de John Ruskin).
  • 1904: La mort des cathédrales (A morte das catedrais).
  • 1906: Sésame et les lys (Traducción dunha obra de John Ruskin).
  • 1913-1927: À la recherche du temps perdu (Na búsqueda do tempo perdido).
    • 1913: Du côté de chez Swann (Polo camiño de Swann).
    • 1919: À l'ombre des jeunes filles en fleur (Á sombra das rapazas en flor).
    • 1921-1922: Le côté de Guermantes (O mundo de Guermantes).
    • 1922-1923: Sodome et Gomorrhe (Sodoma e Gomorra).
    • 1925: La prisonière (A prisioneira, póstuma).
    • 1927: Albertine disparue (A fuxitiva, póstuma).
    • 1927: Le temps retrouvé (O tempo recuperado, póstuma).
  • 1919: Pastiches et mélanges (Parodias e miscelaneas).
  • 1927: Chroniques (Crónicas, póstuma).
  • 1952: Jean Santeuil (Póstuma).
  • 1954: Contre Saint-Beuve (Contra Saint-Beuve, póstuma).
  • 1971-1993: Correspondencia, recopilación en veintaún tomos por Philip Kolb (póstuma).
  • 2009: Chardin et Rembrandt (Chardin e Rembrandt, póstuma).
  • 2012: Le Mensuel retrouvé (Póstuma).

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Marcel Proust
Wikiquote
A Galicitas posúe citas sobre: Marcel Proust

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]