Marcel Proust
| Marcel Proust | |
|---|---|
 |
|
| Nacemento: | 10 de xullo de 1871 París,  Francia |
| Falecemento: | 18 de novembro de 1922 París, Francia |
| Lingua: | francés |
| Xénero(s): | novela, ensaio, crítica |
Sinatura:  |
|
Valentin-Louis-Georges-Eugène-Marcel Proust, nado en París o 10 de xullo de 1871 e finado na mesma cidade o 18 de novembro de 1922, foi un escritor francés, coñecido por ser o autor de Á busca do tempo perdido, unha obra monumental e canónica da literatura do século XX.
Índice |
Traxectoria [editar]
Fillo dun médico católico e dunha alsaciana de orixe xudía, de saúde delicada dende a infancia, polo que medrou entre continuas atencións da súa nai. Estudou na Sorbona, frecuentou os salóns literarios da época. En 1896 publicou unha colección de relatos e ensaios Os praceres e os días, con prólogo de Anatole France. Publica artigos sobre a vida mundana parisina en xornais.
Trala morte dos seus país, agraváronse os problemas de asma, e illouse socialmente dedicándose a escribir Á busca do tempo perdido, obra que segundo o prefacio da edición chinesa, superou o tempo e o espazo. Foi publicada entre 1913 e 1927.
O recoñecemente da crítica non foi inmediato, xa que o primeiro tomo foi rexeitado por varias editoriais, entre elas Nouvelle Revue française (NRF), pois ollando o manuscrito, o escritor André Gide, só atopou historias de salón recompiladas por un snob.[Cómpre referencia] André Gide lamentaríase sempre do seu erro. En xaneiro de 1914, André Gide escribiu unha soada carta dirixida a Marcel Proust:
No ano 1919 obtivo o premio Goncourt por À l'ombre des jeunes filles en fleurs (volume 2 de À la recherche du temps perdu).
Obra [editar]
Comezada en 1909, Á busca do tempo perdido, consiste en 7 volumes que suman mais de 3.000 páxinas e 2.000 personaxes. Graham Greene cualificou a Proust de "o mais grande novelista do século XX", e W. Somerset Maugham referiuse á súa novela como "a mellor obra de ficción ata a data". Pola súa banda, Virginia Woolf afirmou: "Se eu puidese escribir así!". En España, Azorín foi grande admirador de Marcel Proust.
A novela, que Proust, comparou coa estrutura dunha catedral gótica, é unha reconstrución dunha vida a través dunha memoria involuntaria. O tempo ao que se refire Proust é o tempo vivido, pero non lineal senón a través do recordo coas súas digresións, saltos e lagoas, polo que a novela adquire unha estrutura labiríntica. O estilo xeral da novela de Proust é unha sintaxe bastante complexa, un léxico amplo, unas frases longas e coa oralidade sometida ao estilo literario.
Quizais a maior dificultade que atopa o lector desta obra sexa a extensión de moitas das súas frases, cheas de múltiples incisos e sen apenas algunha pausa na que o lector poida recuperar o bafo. A mais longa de todas elas ten unha lonxitude de varios metros.
Véxase tamén [editar]
Ligazóns externas [editar]
- Anaco de "Pola banda de Swann", traducido ao galego por Xesús Riveiro Costa.
