Émile Zola

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Émile Zola

Émile Zola, nado o 2 de abril de 1840 e finado o 29 de setembro de 1902, foi un novelista francés, principal representante do naturalismo.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo dun enxeñeiro italiano naceu en París e pasou a infancia en Aix-en-Provence ata que regresou á capital de Francia ós 18 anos, fracasou nos estudos e entrou a traballa na librería Hachette como dependente, por estes anos publicou os seus primeiros artigos en varios diarios.

Relacionouse con personalidades coma Gustave Flaubert e Alphonse Daudet e está considerado o líder dos naturalistas.

A súa participación na revisión do caso Dreyfus, ao final da súa vida, custoulle o exilio.

Obras[editar | editar a fonte]

Novelas e novelas curtas[editar | editar a fonte]

    • Contes à Ninon, J. Hetzel et A. Lacroix, Paris, 1864.
    • La confession de Claude, A. Lacroix, Verboeckhoven et Cie, Paris, 1865.
    • Le vœu d'une morte, A. Faure, Paris, 1866.
    • Les mystères de Marseille, A. Arnaud, Marseille, 1867.
    • Thérèse Raquin, A. Lacroix, Verboeckhoven et Cie, Paris, 1867.
    • Madeleine Férat, A. Lacroix, Verboeckhoven et Cie, Paris, 1868.
    • Nouveaux contes à Ninon, Charpentier, Paris, 1878.
    • Les soirées de Médan (1880), en colaboura con Maupassant, Huysmans, général/bios/henn.htm Léon Hennique, Henri Céard e Paul Alexis, Charpentier, Paris, 1880.
    • Madame Sourdis (1880)
    • Le Capitaine Burle, Charpentier, Paris, 1882.
    • Naïs Micoulin, Charpentier, Paris, 1884.