Dinastía Romanov

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Dinastía Romanov
caption
Casa materna
Títulos
  • Tsar de Rusia (1613–1721)
  • Emperador de Rusia (1721–1917)
    "Pola graza de Deus,
    Emperador e Autócrata de Todas as Rusias, Moscova, Kiev, Vladimir e Novgorod
  • Tsar de Kazan, Astrakhan, Polonia, Siberia e Xeorxia.
  • Señor de Pskov.
  • Gran Príncipe de Smolensk, Lituania, Volynia, Podolsk e Finlandia.
  • Príncipe de Estonia, Livonia, Curlandia e Simigalsk, Samogitsk, Belostok, Karelia, Tver, Ugorsk, Perm, Vyatsk, Bogarsk e outros.
  • Señor e Gran Duque do Baixo Novgorod.
  • Gobernante de Chernigov, Ryazan, Polotsk, Rostov, Iaroslav, Belozersk, Udorsk, Obdorsk, Kondiysk, Vitebsk, Mstislav e o País do Norte.
  • Señor de Iversk, Kartalinsk e as terras deKabardinsk, e o area de Armenia
  • Señor do Turkestan
  • Herdeiro de Noruega
  • Duque de Schleswig-Holstein, Stormarn, Dithmarschen e Oldemburgo
e segue, e segue"[1]
Fundador Patriarca Filareto
Último gobernante Nicolao II de Rusia
Xefe actual disputado entre Dimitri Romanov e Maria Vladimirovna de Rusia
Fundación 1613
Destitución Revolución Rusa de 1917
Ramas menores

A Dinastía Romanov (Ром´aнов en ruso), foi unha familia de orixe lituano, establecida en Moscova dende o século XIV, e que accedeu ao trono en 1613 coa entronización de Miguel I, fillo do patriarca Filareto. A dinastía Romanov rexeu o país até a Revolución de 1917, na que os bolxeviques depuxeron a Nicolao II de Rusia, derradeiro tsar de Rusia.

Orixe[editar | editar a fonte]

Moeda dun rublo conmemorativa do terceiro centenario da dinastía Romanov (1913).

O Patriarca Filareto, nado como Fiódor Nikitich Románov, era fillo de Nikita Románovich Zajarín-Yúriev, irmán de Anastasia Románovna Zajarina-Yúrieva, (dona e favorita de Iván IV "o terrible") e eran fillos de Román Zajarín-Yúriev (do cal procede o nome Romanov), fillo de Yuri Zajarievich Koshkin, fillo de Zajary Ivánovich Koshkin, fillo de Iván Fiódorovich Kobyla, de orixe lituano, que estaba ao servizo de Simeón I de Moscova, ao cal algúns fanos descendente de Xulio César.

Ascenso ao Trono ruso[editar | editar a fonte]

Gañaron influencia durante o Grande Interregno xerada pola morte de Iván IV (1584). En 1613 unha asemblea de nobres escolleu tsar ao sobriño neto de Iván, Miguel Fiódorovich (1613), co que se iniciou a Dinastía. A Miguel sucedérono Alexis I, Pedro o Grande e os seus medios irmáns Iván V, Teodoro III e Sofía Alekseievna como rexente.

A influencia alemá[editar | editar a fonte]

Pedro impúxose a ambos tsares (o mesmo e Iván V), en 1689, e iniciou un reinado marcado pola modernización de Rusia, que impulso a colonización territorial e a fundación de San Petersburgo. Foi o primeiro monarca en adoptar o título de Tsar de todas as Rusias. Enviou a 55 soldados para a Garda xigante de Potsdam do reino de Prusia, cuxa estatura mínima era de 1,85 m, en agradecemento pola Cámara de Ámbar que Federico Guillerme I obsequioulle. Pedro cambiou a lei de sucesión, establecendo que cada monarca sería libre de escoller ao seu sucesor. Con todo el mesmo morreu antes de establecer quen sería o seu sucesor. Os boiardos escolleron á súa esposa, Catalina I (1725) como tsarina. Ao morrer esta, o Trono volveu ao liñaxe Romanov co seu neto Pedro II (1727) e no seu sobriña Ana Ivanovna (1730). Finalmente Iván VI, quen era alemán converteuse en Tsar. O Trono volveu aos Romanov coa filla de Pedro I, a Tsarina Isabel (1741). Con ela extinguiuse o liñaxe e, aínda que a dinastía conservou o nome de Romanov, de feito foi substituída pola Casa de Holstein-Gottorp.

A coroación de Pedro III (sobriño de Isabel) en 1761, reforzou a presenza alemá na Rusia imperial. Este Tsar sentía profunda admiración por Federico II o Grande de Prusia, porque unha vez no poder concertou a paz na Guerra dos Sete Anos.

Conspiracións e caída[editar | editar a fonte]

Unha conspiración da nobreza e do clero obrigou a Pedro III a abdicar, sucedéndolle a súa esposa, Catalina II de Rusia (nada en Prusia) 1762, quen usurpou o Trono ao seu fillo, Paulo I, aínda que lle designou para sucederlle no Trono. Paulo morreu asasinado nunha conspiración encabezaba polo seu fillo, o Príncipe Constantino en 1801. O Trono recaeu no neto de Catalina, Alexandre I (1801-1825), e despois no seu irmán, Nicolao I (1825-1855). Logo seguiuse a orde sucesorio normal de pais a fillos, con Alexandre II (1855-1881), Alexandre III (1881-1894) e Nicolao II (1894-1917).

O último Romanov[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Nicolao II de Rusia.
Retrato oficial da familia imperial realizado en 1913. De esquerda a dereita: en pé a gran duquesa María e a tsarina Alexandra; sentados as gran duquesa Olga, o tsar Nicolao II, a gran duquesa Anastasia, o tsarévich Alexei e a gran duquesa Tatiana.

A dinastía Romanov comezou en 1613 cando Mijail Feodorovich foi electo soberano de toda Rusia. A dinastía chegou ao seu final 304 anos despois co asasinato de Nicolás II e a súa familia polos revolucionarios bolxeviques durante a revolución rusa e a guerra civil.

Nicolao II tiña unha débil personalidade e non estaba preparado para o seu futuro posto como tsar. Este home, quen soamente lle inspiraba a súa tranquila vida familiar, converteuse na cabeza dun enorme estado cheo de cambios logo da morte do seu pai. Nicoalo non tiña anticipado tal cambio en Rusia e sempre reaccionaba baixo presión dos eventos, demasiado tarde, ou torpemente. Ademais, el era consciente do principio santo da súa misión e que sempre defendería a monarquía cando as concesións fosen inevitables.

A esposa de Nicolao II era neta da raíña Vitoria de Inglaterra, a princesa Alix von Hessen-Darmstadt, quen se converteu en Alexandra cando se uniu á Igrexa Ortodoxa Rusa en preparación para a súa voda. Tiveron cinco fillos[2]: as grandes duquesas Olga Nikolaevna Romanova (22), Tatiana Nikolaievna Romanova (21), María Nikolaevna Romanova (19), Anastasia Nikolaevna Romanova (17), e o tsarévich Alexei Nikolaevich Romanov (13).

O reinado de Nicolao II comezou con varias notas sinistras: Cando a futura tsarina Alexandra apareceu por primeira vez oficialmente en Rusia durante o funeral de Alexandre III, as persoas dixeron: «Ela chega detrás dun ataúde, ela traerá mala sorte». Un sinal para marcar a coroación dun novo tsar, era a tradición rusa de ofrecer comida e bebidas á xente. Cando Nicolás chegou ao trono, preto de 700.000 persoas estiveron reunidas no Jodynskoe para celebrarlle, pero ocorreu unha estampida matando a 2000 persoas.

Os soldados imperiais manexaron esta impresión nove anos despois cando abriron lume sobre un grupo de 120.000 traballadores, quen marcharan cara ao Palacio de Inverno a protestar polas condicións dos traballos. Morreron miles de persoas tiroteadas nesa masacre, por iso a ese domingo denomínaselle Domingo Vermello.

Como resultado, Nicolao II introduciu unha constitución e creou un parlamento, A Duma, para dar á xente unha voz, pero as medidas foron demasiado tímidas e moi tardías. Os disturbios continuaban en Rusia; un eco de desorde sobre a escena do mundo no cal estaba a piques de brotar a Primeira Guerra Mundial. Ao principio, os rusos viron a súa participación na batalla contra Alemaña como heroica, pero mentres o número de vítimas elevábase, a opinión pública púxose en contra da continua participación no conflito e en contra da esposa de Nicolao II, Alexandra.

O arresto dos Romanov[editar | editar a fonte]

O goberno de Aleksandr Kérenski inicialmente retivo á familia imperial baixo arresto domiciliario no seu palacio. As súas primeiras intencións eran mandalos en exilio a Inglaterra, pero o goberno non podería seguir facéndolle fronte ao crecemento de poder dos bolxeviques. Para o inverno de 1917, os bolxeviques prevaleceran sobre os maiores grupos revolucionarios e tiñan baixo o seu control Moscova e San Petersburgo. Moi pronto, estableceron un goberno.

Nicolao foi o último Tsar de Rusia, sendo destronado pola Revolución de febreiro, producida no marco da Primeira Guerra Mundial. Logo da Revolución de outubro, os bolxeviques fusilaron á familia imperial en Ekaterinburgo (Urais) en 1918.

Trala perda do poder[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Sucesión ao trono de Rusia.

Despois do asasinato de Miguel IV en Perm e de Nicolao II e o seu fillo Alexei Nikolaevich en Ekaterinburgo (1918) iníciase un gran conflito familiar por establecer a quen corresponden os dereitos de sucesión ao trono de Rusia. O primo de Nicolao II, o Gran Duque Cirilo Vladimirovich (18761938), converteuse no varón agnado da dinastía e pretendiente ao trono. En 1924, no exilio, proclamouse Tsar de todas as Rusias. O seu único fillo varón, o Príncipe Vladimir Kirilovich de Rusia, morreu en Miami en 1991, a filla de leste: María Vladimirovna retomou os seus dereitos. Os demais descendientes varóns da dinastía están congregados nunha Asociación da Familia Románov, cuxo xefe é o Príncipe Nicolás Romanovich, nacido en 1922 e residente en Suíza.

Durante anos se especuló que Anastasia, unha das fillas de Nicolao, sobrevivira á revolución. Incluso unha muller chamada Anna Anderson alegaba que ela era Anastasia. Aínda que mediante a técnica de análise de ADN mitocondrial descartouse que esta muller fose a princesa.

Árbore genealógico dos Romanov desde Catalina a Grande e Pedro III.

Confirmación da morte de toda a familia Romanov[editar | editar a fonte]

Na madrugada do 18 de xullo de 1918, o tsar, a súa familia e catro fieis servintes son levados ao sóutano da casa Ipatiev, onde están retidos desde abril. Nicolao II abdicara en marzo do ano anterior trala revolución de febreiro. Foi expulsado primeiro a Tobolsk, nos Urais, e despois a Ekaterinburgo. Prohibíraselle levar as hombreiras que ostentaban a súa rango e tivo que soportar como os centinelas facían debuxos obscenos para ofender ás súas fillas.

Aquela madrugada do 17 de xullo, temendo que o exército branco fiel ao tsar intentase liberalo, os soviets dos Urais que os teñen cativos fusilan a toda a familia e aos seus catro servintes.

Ao parecer, os verdugos tiñan instrucións de mutilar e esconder os corpos para que non puidesen ser recoñecidos. «Algúns dos ósos estaban queimados», informou por correo electrónico Walther Parson, do Instituto de Medicina Legal de Innsbruck (Austria), que estudou os restos. «As mostras estaban gravemente descompostas e mostraban signos que poden explicarse por agresión química» como acedo sulfúrico.

A ocultación dos cadáveres alimentou as especulacións sobre a posible supervivencia e fuga do tsarévich Alexei ou algunha filla do tsar. En 1991 fíxose público o achado dunha fosa en Ekaterinburgo con restos que podían ser da familia do tsar. As análises xenéticas demostraron entón que se trataba de ósos e dentes de nove acodes: o tsar Nicolao II, a tsarina Alexandra, tres das súas fillas e os catro servintes. Lonxe de tranquilizar os rumores, o achado alimentou novas especulacións ao non haberse atopado á cuarta filla do tsar nin ao tsarévich Alexei.[3]

En xullo de 2007 atopouse unha segunda fosa con máis restos a uns 60 metros da primeira. As análises xenéticas destes novos restos son inequívocos. Segundo os resultados presentados en PLoS ONE, trátase de ósos e dentes de dúas persoas. Unha é un mozo de entre 12 e 15 anos cun cromosoma E igual que o do tsar Nicolao II e un ADN mitocondrial igual que o da tsarina Alexandra: só pode tratarse do seu fillo, o tsarévich Alexei, executado aos 13 anos. A outra persoa é unha moza de entre 15 e 19 anos cun ADN mitocondrial igual ao da tsarina e as súas outras tres fillas achadas en 1991: tanto podería ser Anastasia –que tiña 17 anos– como María que tiña 19.[4] On 1 October 2008, the Supreme Court of the Russian Federation ruled that Nicolao II and his family were victims of political repression and rehabilitated them.[5][6]

Para asegurarse de que os restos son efectivamente da familia imperial rusa, os investigadores han cotexado o ADN mitocondrial da tsarina e os seus fillos cos do duque de Edimburgo –consorte da raíña Isabel II do Reino Unido– e confirmaron que coinciden. Han cotexado o cromosoma E do tsar e o tsarévich co dun descendente vivo da familia e confirmaron que tamén coinciden. E cotexaron o ADN do tsar co dunha mancha de sangue que quedou na camisa que levaba cando foi atacado en Xapón en 1891 e que foi conservada como reliquia: a coincidencia é total. «Misterio resolto –conclúen en Plos One–: ningún membro da familia sobreviviu á execución na madrugada do 17 de xullo de 1918».[4]

Membros da Casa Romanov[editar | editar a fonte]

Cadro cronolóxico dos monarcas Romanov

Os monarcas da dinastía Romanov foron:

  1. Miguel I Fiodorovich (1613-1645)
  2. Alexis I Mikhailovich o Pacífico (1645-1676), fillo de Miguel III
  3. Teodoro III Alekseievich (1676-1682), tamén chamado Fiódor III de Rusia, fillo de Alexis I
  4. Iván V Alekseievich (1682-1696), irmán de Teodoro III, xunto co seu irmán Pedro I
  5. Pedro I Alekseievich o Grande (1682-1725), irmán de Teodoro III e Iván V
  6. Catarina I Alekseievna (1725-1727), viúva de Pedro I, de solteira Marta Skavronska
  7. Pedro II Alekseievich (1727-1730), hijo de Alexis Petrovich, primoxénito de Pedro I
  8. Ana Ivanovna (1730-1740), filla de Iván V
  9. Iván VI Antonovich (1740-1741), fillo de Ana Leopoldovna, sobriña de Ana Ivanovna
  10. Isabel I Petrovna a Clemente (1741-1762), filla de Pedro I e Catarina I
  11. Pedro III Fiodorovich (1762), fillo de Ana Petrovna, filla de Pedro I e Catarina I
  12. Catarina II a Grande Alekseievna a Grande (1762-1796), viúva de Pedro III, de solteira Sofía de Anhalt-Zerbst
  13. Paulo I Petrovich (1796-1801), fillo de Pedro III e Catarina II
  14. Alexandre I Pavlovich (1801-1825), fillo de Paulo I
  15. Nicolao I Pavlovich (1825-1855), irmán de Alexandre I
  16. Alexandre II Nikolaevich (1855-1881), fillo de Nicolao I
  17. Alexandre III Aleksandrovich (1881-1894), fillo de Alexandre II
  18. Nicolao II Aleksandrovich (1894-1917), fillo de Alexandre III
  19. Miguel Aleksandrovich (1917), fillo de Alexandre III

Romanov asasinados[editar | editar a fonte]

Os outros membros da Familia Imperial asasinados durante a Revolución rusa polos bolxeviques

Descendeentes asasinados dos Romanovs:

  • Príncipe Vladímir Paléy (f. 1918)
  • Príncipe Artemio Nikolaievich Iskander (f. 1919)
  • Conde Alexei Belevsky-Zhukovsky (f. 1931), asasinado despois da Revolución polos soviéticos.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Artigo 59, Fundamental State Law of the Russian Empire, 1906 edition
  2. idades ao tempo das súas mortes
  3. Los Románov al completo
  4. 4,0 4,1 "Nicholas II And Family Canonized For 'Passion'". New York Times. 15 August 2000. http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9B0DE6D9113FF936A2575BC0A9669C8B63. Consultado o 10 December 2008.
  5. BBCNews (1 October 2008). Russia's last tsar rehabilitated. Retrieved on 1 October 2008
  6. Blomfield, Adrian (1 October 2008). Russia exonerates Tsar Nicholas II The Telegraph.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Dinastía Romanov

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]